HANDE ATAY ALAM

DOES TALENT MEAN HARD WORK?

2009-08-27T06:37:00.015+03:00

Malcolm Gladwell thinks so. Or I should say that he actually thinks success has not much to do with talent but he relates success to two things. One is definitely hard work and the other one is the culture you grow up in...

Could "Talent" be simply the desire to practice? Gladwell says; It is that you love something so much that you are willing to make an enormous sacrifice and an enormous commitment to that, whatever it is -- task, game, sport, what have you.

He gives the examples of Beatles. They weren't just lucky or were born with the talent. Apparently they worked really hard. They spent two years to play in a strip club in Hamburg. And it wasn't couple hours a day like other bands, but they played eight-hour sets, seven days a week for 2 years. I am sure not many people knew about this. I didn't know this story for sure. So the author believes that intensive training really brought them what they had later in life.

For Gladwell, the culture people grow up is also extremely important. He differentiates the West from the Asian culture and he points out how much we actually need to learn from them. He says "If you go to Korea or China or Hong Kong, and you ask them, what does it take to be good at math, their answer would be, being good at math is a function of how hard you work". I think one point he makes is extremely important and that is; a work-based culture is a far more effective means of raising the middle.

Gladwell makes me think. So many things we would like to do or experience in life is actually in our reach if we are willing to work hard but not just with the talent we were born with??? What do you think?

KADER

2009-07-12T17:49:00.016+03:00

"Yolun ucunun nereye varacağını düşünmek beyhude bir çabadan ibarettir. Sen sadece atacağın ilk adımı düşünmekle yükümlüsün. Gerisi zaten kendiliğinden gelir." diyor Şems Aşk kitabının 177. sayfasinda...

Çocukluğumdan beri kafamı karıştırır bu "Kader" kelimesi ve kadere olan inanç durumu. Yaşlılar büyükler etrafınızda hep "Kader işte!" demişlerdir, "Kaderi güzel olsun, Allah çirkin sansı versin", ya da "Alın yazısı yapacak birşey yok" gibi aslında düşündüğünüzde çok garip olan bu cümleler Türk kültüründe gündelik yaşamın bir parçasıdır. Asıl soru; Kader bir insan için sonuna kadar çizilmiş midir yoksa değişken birşey midir? Herşeyi oluruna mı bırakmalı yoksa herşey için savaşmalı mı? Yoksa yoksa hem savaşmalı hemde kaderine boyun eğmeli ama aynı zamanda elinden ipleri hiçbir zaman birakmamalı mı? Böylelikle en iyi çözüm mutlu yaşamın sırrınıda kadere hem inanarak hemde savaşarak çözebildiğimize inanmak mı?

Şems ise şöyle diyordu ama bu sefer 275. sayfada "Kader, hayatımızın önceden çizilmis olması demek değildir. Bu sebepten "ne yapalım kaderimiz böyle" deyip boyun bükmek cehalet göstergesidir. Kader yolun tamamını değil, sadece yol ayrımlarını verir. Guzergah bellidir ama tüm dönemeç ve sapaklar yolcuya aittir. Öyleyse ne hayatının hakimisin ne de hayat karşısında çaresizsin. Bunu anlatir YirmiDokuzuncu Kural."

AŞK / ELİF ŞAFAK

2009-07-09T13:53:00.023+03:00

Aslında herkesin okuduğu popüler kitapları almak hiç huyum değildir. Hele herkesin gittiği klasik Amerikan filmlerine gitmeyi hiç sevmem. Neden bilmiyorum bu huyum gün geçtikçe kayboluyor galiba. Orhan Pamuk'un son kitabını okuduktan sonra ve üstüne bayağı bir popüler Amerikan filmini eve netflix ile getirttikten sonra anladım ki bu huyumdan galiba yavaş yavaş vazgeçiyorum.

AŞK kitabının methini hem Hande'den hemde annemden duyunca ve ikiside kitabı bitirdikten sonra uzun uzun düşüncelere dalmış olması beni dahada meraklandırdı. Satış rekorları kırmış, Türkiyedeki erkekler kitabın kapağı pembe diye almayınca siyah kapaklısıda basılmış.(Bu kazma durumda apayrı da bir blog konusu) Herneyse!!!

Mevlanaya olan ilgim uzun süredir vardı ama daha çok şiir kitaplarını alarak şimdiye kadar olan merakımı gidermişşimdir. Şu anda kitap hakkında yorumda bulunamam çünkü Turkiyeye uçmadan önce Canan annem havalanından almana ne gerek var, benimkini al diyerek çok severek okuduğu ve herkesde bulunması gereken bir kitap olduğunu söyleyerek bana sağolsun kendi kitabını verince dün bitmek bilmeyen uçak yolculuğunda kitabı tabikide yarıladım. Aslında bitirmekte bir o kadar kolaydı ama kalan zamanı uyuyarak ve sevgili kocama şişen ayak bileklerimi ve ağrıyan belime masaj yaptırtarak geçirmedim desem yalan olur. Hamile iken yolculuk ne yazık ki çok büyük sefalet.

Gelelim kitaba. Neden madem hakkında yorum yapmayacağımda bu blogu yazıyorum diye soracak olursanız, sadece kurallardan bir kaçını burada paylaşmak istedim.

SEKİZİNCİ KURAL: Başına ne gelirse gelsin, karamsarlığa kapılma. Bütün kapılar kapansa bile, sonunda O sana kimsenin bilmediği gizli bir patika açar. Sen şu anda göremesende, dar geçitler ardında nice cennet bahçeleri var. Şükret! Istediğini elde edince şükretmek kolaydır. Sufi, dileği gerçekleşmediğinde de şükredebilendir.

ON DÖRDÜNCÜ KURAL: Hakk'ın karşısına çıkardığı değişimlere direnmek yerine, teslim ol. Bırak hayat sana rağmen değil, seninle beraber aksın. "Düzenim bozulur, hayatımın altı üstüne gelir" diye endişe etme. Nereden biliyorsun hayatın altının üstünden daha iyi olmayacağını?

OBAMA’S VISIT – A REAL SURPRISE?

2009-03-21T16:33:00.001+02:00

By Hande Atay-Alam

During the United States Secretary of State Hillary Clinton’s visit to Turkey, many were surprised when she announced that President Barack Obama would visit Turkey next month.

When George Mitchell, President Barack Obama’s special envoy to the Middle East, canceled his first trip to Turkey in January due to the technical reasons and scheduling issues, many wondered if that was related to Turkish PM Erdogan’s confrontation with Israeli President Shimon Peres at Davos. Turkish and United States Foreign Ministries denied the speculations and said that the visit will take place in the foreseeable future. Indeed, it did. On February 25the, Mitchell visited the Turkish capital of Ankara on his second tour of the region to discuss the peace initiatives in the area.

After what happened in Davos, Secretary of State Hillary Clinton’s visit and her announcement of Obama’s visit to Turkey served as an antidote for the Turkish American relations.

Although we know that Turkey will be the first Muslim country that President Obama will be visiting, now the question is whether his speech in Turkey will be what he promised during his campaign. President Obama pledged during his election campaign to make a speech from a major Muslim country in his first 100 days in office
“Well, that hasn’t been decided,” Secretary Clinton told Turkish Channel Kanald. “But by coming to Turkey, he’s going to be speaking to the Turkish people. And Turkey, as everyone knows, is a model democracy with a secular constitution that shows Islam can coexist with both.” (http://www.state.gov/secretary/rm/2009a/03/120125.htm)

In 2003, US-Turkish relations were deeply damaged when the Turkish parliament denied US troops access to Iraq through Southern Turkey. However, last week Turkey said it was ready to serve as an exit route for U.S. troops pulling out of Iraq. "We are ready to cooperate," Turkish Foreign Minister Ali Babacan said. (http://www.hurriyet.com.tr/english/domestic/11156949_p.asp)

The two ministers also agreed to work together to enhance energy security and to expand the southern corridor of natural gas and oil infrastructure to enable Caspian basin and Iraqi energy producers to reach European and world markets. In addition, the two ministers also pledged to continue cooperation in Afghanistan.
Clearly both sides would like to improve the relationship. Whereas United States biggest wish is to remove a wave of anti-Americanism that rose in the region after the U.S. invasion of Iraq in 2003, for Turkey, it is a different situation. Turkey’s real wish for Obama’s visit is that the new president will avoid labeling the incidents with the Armenian claims regarding the 1915 as “genocide”. In fact, this would be a real surprise especially for Turkey.

Hande Atay-Alam is a graduate student in the Masters of International Public Policy program at the Johns Hopkins University Paul H. Nitze School of Advanced International Studies (SAIS) in Washington, D.C

FARK ETMELİ İNSAN

2009-03-15T17:19:00.002+02:00

Farkı fark etmeli, fark ettiğini de fark ettirmemeli bazen...

Bir damlacık sudan nasıl yaratıldığını fark etmeli.

Anne karnına sığarken dünyaya neden sığmadığını ve en sonunda bir metre karelik yere nasıl sığmak zorunda kalacağını fark etmeli.

Şu çok geniş görünen dünyanın, ahirete nispetle anne karnı gibi olduğunu fark etmeli.

Henüz bebekken 'Dünya benim!' dercesine avuçlarının sımsıkı kapalı olduğunu,ölürken de aynı avuçların 'her şeyi bırakıp gidiyorum işte!' dercesine apaçık kaldığını fark etmeli.

Ve kefenin cebinin bulunmadığını fark etmeli.

Baskın yeteneğini fark etmeli sonra.

Azrailin her an sürpriz yapabileceğini, nasıl yaşarsa öyle öleceğini fark etmeli insan

Hayvanların yolda, kaldırımda, çöplükte ama kendisinin güzel hazırlanmış mükellef bir sofrada yemek yediğini fark etmeli.

Yaratılmışların en güzeli olduğunu fark etmeli ve ona göre yaşamalı.

Gülün hemen dibindeki dikeni dikenin hemen yanı başındaki gülü fark etmeli.

Evinde kedi,köpek beslediği halde çocuk sahibi olmaktan korkmanın mantıksızlığını fark etmeli.

Eşine 'seni çok seviyorum!' demenin mutluluk yolundaki müthiş gücünü fark etmeli.

Dolabında asılı 25 gömleğinin sadece üçünü giydiğini ama arka sokaktaki komşusunun o beğenilmeyen gömleklere muhtaç olduğunu fark etmeli.

Zenginliğin ve bereketin sofradayken önünde biriken ekmek kırıntılarını yemekte gizlendiğini fark etmeli.

Annesinden doğarken tertemiz teslim aldığı gırtlağını ve aşırı beslenme yüzünden sarkan göbeğini fark e tmeli, fark etmeliyiz çok geç olmadan...

Ömür dediğin üç gündür,dün geldi geçti yarın meçhuldür...

O halde ömür dediğin bir gündür,o da bugündür...

Can Yücel

“MEDIA COVERAGE OF THE GAZA CONFLICT”

2009-02-24T23:51:00.006+02:00

The 2008-2009 Israel – Gaza conflict started on 27 December 2008 when Israel launched a military campaign in the Gaza Strip. The Israel operation was aiming at stopping the Hamas rocket attacks on southern Israel. The operation targeted Hamas' members, the police force, and infrastructure. In the Arab world and in the Arab media, the conflict was described as “the Gaza Massacre”. In the West and in the Israeli media, it was described mostly as “Israel’s defense”. They also targeted civilian infrastructure, including mosques, houses and schools. Israel defended itself by saying that many of these buildings stocked weapons. The war went on for 22 days until Israel announced a unilateral ceasefire on January 18.

Due to the lack of journalists in Gaza, it was very difficult to verify the casualties. The Ministry of Health in Gaza was the main source of the number of Palestinian casualties. It said 1,314 Palestinians were killed in the conflict and 412 of them were children. The Palestinian Center for Human Rights (PCHR) released a final tally, saying 1,284 Gazans were killed and 4,336 wounded the majority civilians. Israeli sources have told the BBC they believe 700 Hamas fighters were killed during the three week offensive - and they say the figure of 300 or so dead children is exaggerated.

Neither Israel nor Egypt allowed journalists to cross its border into Gaza. The only media who was covering the Palestinian side was the Arabic channel Al Jazeera. The network Al Jazeera was able to report because their reporters were already inside Gaza when the conflict started. They had 8 reporters in total: 2 of them were working for the Al Jazeera English, the rest were working for the Al Jazeera Arabic. Secondly, Al Jazeera described itself on the air as “the only international broadcaster with a presence there.” However, there are only a few providers who carry Al Jazeera in the United States. They are the cable providers in Burlington, Vt.; Toledo, Ohio; and Washington, D.C. On the other hand; the spokeswoman for Al Jazeera Molly Conroy said that the English-language service can be seen in over 100 countries via cable and satellite. Another way of watching Al Jazeera would be through the internet. Nevertheless, it is not likely that an ordinary American family will download a program called “Livestation” just to watch the situation in Gaza while they have tens of television channels which have most of the prime time news programs every night.

Israel’s media restrictions left dozens of international and US journalists covering the conflict on the border of Israel-Gaza. "It's really frustrating, you can't be there, see there and feel it," said CNN's Nic Robertson. "And you see these pictures from the hospital, but what's happening behind the hospital? What's Hamas doing?" Daniel Seaman, the director of the Israel Government Press Office said “There was too much exposure. It had an effect on our ability to achieve strategic goals, so that's one of the lessons we learned from the war in Lebanon."

The world simply divided between the viewers. The viewers of the West who mainly watched the Gaza conflict from the border of Gaza and Israel, and the viewers of the Middle East who saw the conflict through the eyes of the reporters inside of Gaza.
Many US networks received their sources during the conflict through freelance journalists and local stringers. While US newspapers tried to be more balanced with their reporting, it was a different story for television. When ABC aired the piece called “children of war” , which showed the children who are traumatized, injured and killed of both sides, you see that the network failed to mention the true facts. The day that piece aired according to UNICEF, 292 Palestinian children had been killed, but on the Israeli side, there were none. When the Palestinian death toll reached 1000, the story had a hard time finding its spot on the rundowns of American news shows. However it was definitely a significant news story to the west when the Israel Defense Forces bombed the main UNRWA compound in Gaza City on the 15th of January.

During the Gaza conflict, Bush government had less than 3 weeks left in office. It was also clear that their direct approach was standing behind Israel and blaming Hamas militants. In addition, Secretary of State Condoleezza Rice saw no emergency need to visit the region.

There is no doubt that the Arab world’s expectation of the Obama administration is quite high. President Barack Obama gave his first major television interview to an Arabic channel, Al Arabiya. President Barack Obama and Secretary of State Hillary Clinton appointed George Mitchell, as the US special envoy for the Arab-Israeli conflict. On his first trip to the Middle East, Mitchell visited Egypt, Jordan, Saudi Arabia and Israel and held talks with Ehud Olmert, the Israeli prime minister, and Mahmoud Abbas, the Palestinian president.

So the new US administration’s shift from Bush-era policy on the Middle East is rather obvious. On his second day in office, President Obama proclaimed that the US would “actively and aggressively seek a lasting peace between Israel and the Palestinians” in the wake of this month’s Gaza war.
Even though Secretary of State Hillary Clinton emphasized the support of United States to Israel and its right for self-defense, she also said "The United States is currently the single largest contributor to Palestinian aid and we will be adding even more because we believe that it's important to help those who have been damaged and are suffering."

The Gaza conflict media coverage was definitely not a balanced model. Western media outlets were only able to report from the border, while Al Jazeera, Arab network was the only network in Gaza. There is no doubt that Arab audiences saw a different picture altogether. The Arab news network captured the air attacks in disturbing details from the perspective of its victims. The divide in coverage was shocking. Even though the Al Jazeera had two English speaking journalists reporting from the region, the station’s American audience was very limited since there is only handful of providers show the station in the United States. Therefore the slow reaction from the international media over the Gaza conflict shouldn’t be a surprise to anyone. Perhaps the United Nations Secretary General BAN Ki-Moon’s reaction over the bombed UNRWA compound in Gaza City was the most shocking event in the Western world. Obama administration’s strong response to Gaza came naturally after President Obama took office. The policy-media interaction model should prove a useful tool in testing the claim that media coverage causes interference during humanitarian crisis. However in this case, because of Israel’s restrictions, the media wasn’t as influential. In addition, perhaps dominant power of the television in the United States overpowered the press and the internet. Also the new United States administration came to power towards the end of the conflict. Therefore we could say that the reaction from the Western world and United States administration came much slower.

HANDE ATAY-ALAM

"WOMEN AND WATER"

2009-02-17T23:58:00.014+02:00

This year, the theme of SAIS (Johns Hopkins School of Advanced International Studies) annual magazine, SAISPHERE is "Water: The New Reality". Telling you the truth, I didn't give much attention to this magazine before. However, when I read the "Women and Water" article by Bridget Welsh who is associate professor of Southeast Asia Studies at Johns Hopkins, I was really saddened by the reality and the facts.

The truth is we all take water for granted and men especially in the developing countries take women for granted. So sad!

I would like to share couple paragraphs from her article.

"According to the World Health Organization (WHO), 2.6 billion people in the world lack access to improved sanitary facilities, and 65 percent of the population in low-income countries face health risks because of inadequate sanitation. Because women and children make up the majority of those living in abject poverty, they bear the brunt of these statistics."

"According to WHO, every year an estimated 1.8 million children die from diarrhea, caused by unclean water."

"A Center for Global and Regional Studies paper reports that the time involved is excessive. “Fragmentary evidence from Africa and Asia suggests that the time women spend collecting water can be very significant, with 17.5 hours per week recorded in Senegal, 15.3 hours in the dry season in Mozambique and seven hours reported from the Baroda region of India. The observations from Nepal confirm the important role of female children in the collection of water, with girls of 10 and over devoting almost five hours per week to the task."

If you like to check out the magazine, it is also available online

http://www.sais-jhu.edu/pressroom/publications/saisphere/2008/index.htm

MASUMİYET MÜZESİ

2008-12-29T19:10:00.010+02:00

Türkiyeden bize ziyarete gelen arkadaşlarım bu kitabı getirdiklerinde o kadar sevinmiştim ki ağzım kulaklarımdaydı. Çünkü iki gün önce Orhan Pamuk ropörtajlarını okumuş, ya keşke şu kitabı Washington'da bir yerden alabilsem demiştim. Hatta Hande sana göndereyim demişti ama istememiştim. İnternetdende alabilirdim ama almadım. Nasıl olsa okul için okumam gereken her hafta yüzlerce sayfa olduğunu düşünerek yılbaşında Türkiyeye gittiğimizde alırım demiştim. Sonuçta yılbaşındada gidemeyecektim, o yüzden bu kitabı okurken sürekli Esen ile Banucuğum aklıma geliyordu. Sonra ders çalışmam gereken günlerde aklım hep kitapta kaldı. Başucumda yatarken o bana baktı ben ona... Herkese tavsiye ediyordum. Fakat bir süre sonra özellikle nişanlı olan çiftlere tavsiye etmeseydim diye içimden geçirdim. Bu kitaba iki kere uzun süre ara vermek zorunda kaldım. Çok bunaldım. Okurken kalbim çok sıkıştı. Fakat bunaldığımdan dolayı bıraktığımı sonradan anladım. Kemal'in çektiği sıkıntıları içimde hissettiğimi Handeye ve Umut'a anlatırken daha çok hissettim. Ama meraktan içim içimi yedi ve tabi tekrar başladım...

Bir erkek bir kadına bu kadar tutku dolu bir aşk yaşayabilir mi? Keskinlerin evine 8 sene boyunca gitmek, sırf sevgilisinin gözlerine bakabilmek, dokunmadan uzaktan seyredebilmek bir erkek için gerçekten mümkün mü? Zamanın her acıya çare olduğunu mu yalanlıyor bu kitap? Galiba takıldığım nokta yaşadığı tutkukunun yanı sıra Kemal'in yaşadığı bu tutkunun süresi oldu. Bitmeyen sonsuz tutku. Peki ya Füsun? Özellikle başlarda Füsun'u çok düşündüm. Keşke onun içinden geçenleride bilebilseydim, okuyabilseydim. Ama bir kadın olarak sadece tahmin ettim. Özellikle Kemal her kendini okuyucuya karşı korumaya aldığında bende ister istemez Füsun'un duygularını düşündüm.

İstanbullu olmamama rağmen bu kitap bana o şehri özletti. Birde ne yalan soyleyeyim rakıyı özletti. Ne çok içti Kemal, vede ne kadar zevkle içti o rakıyı. Canım çekti. Ama tabi Amerikada kuru bir sofrada içmek değil bu can çekmesi, İstanbul'da açık havada, sandalyelerin dip dipe olduğu, garsonların geçerken çarptığı hafif sigara ortamı, gürültü ve tabağımda üzerine limon sıkabileceğim bir balığımın yanında içmek üzere canım çekti. Bunu çok anlayan olabileceğini sanmam. Çünkü rakıya olan özlemden farklı bır özlem bu... herneyse!

Cihangir'de geçen satırlarda kafamda Cihangir'de oturan abimin evini yukarıdaki ev sahiplerinin eviyle birleştirip Füsun'un eviymiş gibi hayal ediyordum. Dar sokakları yazın gezdiğimiz kafeleri ve zorlu yokuşları!

Aşk'ı bu kadar kapalı bir toplumda yaşarken çekilen bu acılar İstanbulda o tarihlerde ne kadar çok yaşandı acaba? Yada hala ne kadar yaşanıyor diye sormalıyım belkide. Bizim gibi kapalı kültürlerden gelmeyen toplumlar bu kitabı okurken benim hissettiklerimi hissedebilirler mı acaba? Kendi soruma cevabım "hayır"!!!

Turkey's Offer to Mediate Iran/US Conflicts -- By Hande Atay-Alam

2008-11-27T17:57:00.004+02:00

Could Turkey help mediate longstanding U.S./Iran conflicts over Israel and Iran's nuclear ambitions? Turkish Prime Minister Recep Tayyip Erdogan wants to try -- but the Obama administration may be less likely to give him a chance because of comments Erdogan made recently in Washington.

You can read the rest of this article from PostGlobal website.

http://newsweek.washingtonpost.com/postglobal/sais/nexteurope/2008/11/turkeys_offer_to_mediate_iranu.html

Researchers Advise: Put a Song in Your Heart - Washington Post

2008-11-18T16:03:00.000+02:00

· Songs that people love to listen to can be good for their heart, researchers at the University of Maryland reported last week at a medical convention.

When blood vessels expand, blood flows more smoothly and is less likely to cause damaging clots.

Doctors at the school's medical center in Baltimore said that when subjects in a test heard music they liked, their blood vessels opened by 26 percent, on average.

When the test subjects listened to music they did not like, their vessels narrowed by 6 percent, on average.

DARWIN BUGÜN YAŞASAYDI OBAMA’YA NE DERDİ?

2008-11-13T18:56:00.005+02:00

Charles Robert Darwin zaman makinesine binip 2008 Kasım ayına ışınlansaydı, hele birde Chicago’da Barack Obama’nın binlerce insana yaptığı zafer konuşması sırasında siyahlarla beyazların birbirine sarılarak ağladığı kalabalığın arasına düşseydi acaba neler hissederdi?

Darwin zamanında Beyaz Avrupalıların diğer ırklardan daha gelişmiş olduğunu savunmuştu. Evrim teorisiyle insanların maymunlardan geldiğini ve bazı ırkların diğer ırklardan daha fazla geliştiğini, siyahların ve Avustralya’nın yerlisi olan Aborjinleri gorillerle bir tutmuş, zamanla “insansı maymunlar” kuşkusuz elimine edileceklerdir demişti.

( http://www.evolutiondeceit.com/chapter3.php )

Darwin dünyanın özellikle Amerika’nın tarihini bilseydi bence Chicago'daki o kalabalık içerisinde belki kalp krizi geçirmezdi ama herhalde nasıl olduda bu kadar yanlış tahminlerde bulunabilmiş olduğuna şaşırıp kalırdı.

Ama benim dün Washington Post’da Craig Whitlock’un yazısını okurkenki şaşkınlığım herhalde Darwin’in Chicago’da yaşacağı tahmini şaşkınlığı ile yarışacak durumdaydı.

(http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2008/11/10/AR2008111002810.html?hpid=topnews )

Polonyalı parlamenter Artur Gorski seçimlerin ertesi günü meclis’de “Bu yaşanan beyaz adamın uygarlığının sonu anlamına geliyor. Amerika bu tuhaf demokrasi’nin bedelini ağır ödeyecek” demişti.

Tanınmış Avusturyalı gazeteci Klaus Emmerich ise kamera önünde Batının bir siyah tarafından yönetilmesini istemediğini söylemişti.

İtalyan Başbakanı Silvio Berlusconi Moskovaya yaptığı ziyaret sırasında Obama için “genç, yakışıklı ve hemde yanık tenli” demiş, ertesi gün İtalya’da çok büyük tepki alınca “Bunda problem ne? Bu bir iltifatdır” demişti.

Almanya Ulusal Demokratik Parti’nin web sitesindeki manşet ise şöyle; “Afrika Beyaz Saray’ı feth etti.”

Daha yeni İtalya’dan bir ay önce dönmüş olan bir Amerikalı tanıdığım anlattı; Amerikalı olduğunu anladıklarında yolda durdurup “O siyah adama oy vermeyeceksiniz değil mi? Amerikayı bir siyah yönetemez çünkü” gibi bolca tepki aldığını söylediğinde durumun bu kadar vahim olduğunu galiba çok anlamamıştım.

Evet Darwin o kalabalığın içinde kesinlikle çok şaşkın olacaktır. Ama Obama ile karşılaşsaydı ne derdi bilemiyorum? Herhalde yanlış tahminlerinden dolayı özür dilerdi.

Geçmişten şimdiye kim ne derse desin, Barrack Obama adını tarihe Amerikan başkanlığı dışındaki çerçeveye çok daha büyük harflerle çoktan yazdırdı bile

BEŞİNCİ MEVSİM TUDEM YAYINLARINDAN ÇIKTI

2008-11-12T17:58:00.002+02:00

Beşinci bir mevsim olsaydı nasıl olurdu, hiç düşündünüz mü? Peki ya adı ne olurdu?

Hande Seçkin Onat
Umut Karaman Çelikel

OBAMA YA MÜSLÜMAN OLSAYDI?

2008-11-02T18:14:00.003+02:00

Obama gerçekten Müslüman olsaydı Başkanlığa bu kadar yakın olabilir miydi? Her dinden her devletten insana yeşil kart veren 11 Eylülü yaşamış Amerika buna izin verirmiydi? Obama - Biden soyadlarının Osama Bin Laden ismine benzerliği, Obama’nin ikinci isminin Hussein olması, gizli Müslüman olduğu dedikoduları gerçekten kaç Amerikalı’nın fikrini seçim günü değiştirebilir?

Uzun süredir bu durumun bir yerden patlak vermesini bekliyordum. Nihayet bildiğiniz gibi geçtiğimiz haftalarda bu gerçekleşti. Cumhuriyetçilerin başkan adayı John McCain’in konuşması sırasında yaşlı bir kadın çıkarak Obamayı suçlayan bir ton ile “Ona güvenemiyorum. O bir Arap" dedi. Bütün gözler McCain’e çevrilmişti ki, McCain acil bir hareketle kafasını hayır der gibi salladıktan sonra kadını susturdu, elinden mikrofonu aldı ve “Hayır hanımefendi. O, temel mevzularda fikir ayrılığı içinde olduğumuz iyi bir aile adamı ve vatandaş. Hayır Obama Arap değil” demişti. Bu yaptığı hareket hem saygı ile karşılanmış, hemde soru işaretine yol açmıştı.

İnsanlar şunu sorguluyorlardı “Ne yani Arap Amerikalı başkan adayı olamaz mıydı? Yada bu bütün Araplar teroristtir anlamına mı geliyordu?”

Geçtiğimiz Pazar günü Amerika’da en çok seyredilen programlardan biri olan Meet the Press programında Cumhuriyetçi eski Genelkurmay Başkanı ve eski Dışişleri Bakanı Colin Powell, Demokrat başkan adayı Barack Obama’ya desteğini açıkladığını konuşmasında Amerikanın Müslüman başkan fikrine de alışması gerektiğini söyledi. Powell, ‘Obama Müslüman değil, bir Hristiyan. Ama diyelim ki Müslüman. Bu ülkede Müslüman olmak yanlış bir şey mi? Yedi yaşında Müslüman bir Amerikalı çoçuğun, bir gün Amerikan başkanı olabileceğine inanmasında yanlış bir şey mi var?’ dedi.

Powell’ın bu sözleri hem Obama’nın takımında yer alacağı dedikodularının çıkmasına sebep oldu, hemde bir çok insan tarafındanda söyledikleri saygıyla karşılandı. Özellikle Amerikada yaşayan Müslümanlar için Powell o anda bir kahraman olmuştu.

Amerikan Kongresinin ilk Müslüman üyesi olan Keith Ellison’da Washington Post’a verdiği ropörtajda Colin Powell’in söylediklerinin çok dahice ve cesur bir hareket olduğunu, kendisiyle gurur duyduğunu söylüyordu. Ayrıca Powell’in ölen bir Amerikan askerinin mezarında haç işareti yerine hilal işareti olduğu hatırlatması Ellison’i ağlatmıştı. (http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2008/10/31/AR2008103103693.html)

Ertesi gün Musevi eşi olan Müslüman arkadaşım ile yemekte bu konuyu tartışıyorduk. Müslüman olan arkadaşım “Helal olsun Colin Powell’a” diyordu. Aslında bu olayın üzerine başkalarının çok daha çabuk bu tepkiyi vermesini beklediğimizden bahsediyorduk ki eşim araya girerek “Saçmalamayı bırakında uyanın. Amerika’da yaşıyoruz, 11 Eylül’u yaşamış bir Amerika Müslüman başkana değil oy vermek Demokrat partinin Başkan aday adaylığında yarışmasına bile izin vermez” diyordu. Aslında kesinlikle doğruydu. Ama aynı zamanda diğer dinlerden adayların başkanlık seçiminde olabilme toleransını gösterebilecek tek ülkeninde Amerika olduğuna inanıyorum. Ama Colin Powell’in sözleri bence bundan sonraki jenerasyon için değilde ne yazikki belki 3-4 jenerasyon sonrası için daha uygun olabilir.

Musevi arkadaşım sohbet sırasında “Adaylar arasında Musevi aday olsa hiç düşünmeden ona oy veririm” demişti. Bugün Amerikada yaşayan bir çok Müslüman Obama’nın kazanması için sıkı bir şekilde çalışıyor. Ama Obama’nin Müslüman olduğuna inandıkları için değil, eğer Obama seçilirse Cumhuriyetçilerin döneminde yaşadıkları ırkçılığı daha az hissediceklerine inandıkları için çalışıyorlar. (MuslimsforObama.com)

KRİZDEN DARALAN AMERİKA

2008-10-21T16:19:00.001+03:00

Kriz, tüketim delisi olan Amerikan halkının yaşam biçimini kesinlikle değiştiriyor. Nasıl para harcadıklarından tutun yollardaki bisiklet sayısının çoğalmasına, marketlerde sıraların azalmasına, metroların kalabalıklaşmasına kadar bir çok şeyin değiştiğini ister istemez farkediyorsunuz.

Washington’ın kalabalık, nem kokan sıcak metrosunda yürürken dikkatimi çekti. Chevron reklamları yerlerde ve duvarlarda bas bas bağırıyordu.”WILL YOU JOIN US?” Bize katılır mısınız? Amaç “USING LESS” yani daha az kullanmak… Kimi posterde Asyalı bir kadın, kimi posterde Siyah bir adam, kiminde beyaz saçlı yaşlı teyze kararlılıkla poz vermişler ve şöyle diyorlardı “Arabamı daha az kullanacağım”,
“Daha az elektrik kullanmak için evden çıkarken herşeyi fişten çıkaracağım” “İşe servisle gideceğim.” (http://www.willyoujoinus.com/) Bu reklamlar bana çocukluğumu hatırlatıyor. TRT’de bir musluk resmi gösterirdi, 5 saniye damla damla aktıktan sonra tasarruflu olmamız gerektiğini söyleyen bir yazı çıkardı.

Geçtiğimiz ay yani Eylül ayında Amerika’da 159 bin kişi işini kaybetti. Bu son 5 senenin en yüksek rakamı. Bu sene içerisinde işini kaybedenlerin sayısının 760 bin’in üzerinde olduğu söyleniyor. Bu rakamlar kuşkusuz herkesi korkutuyor.

Finans dünyasında işini kaybedenler ne yapıyor dersiniz? Belki inanmayacaksınız ama bu kriz özellikle finans dünyasının kalbi olan NY’daki okulların işine yaramış. Özellikle 11 Eylül’den sonra çocukları olan yüzlerce aile daha fazla risk almak istemedikleri için en güvenilir seçenek olarak özellikle matematik ve finans öğretmeni olmayı tercih etmişler. Son krizden sonra NY’da kariyer değişiminde finans sektöründen öğretmenliğe geçen kişi sayısı 2006’da %6 iken 2008’de bu sayı %10’a çıkmış. Anlayacağınız bu işte en karlı NY okulları olmuş. (http://www.usatoday.com/news/education/2008-10-15-meltdown-teachers_N.htm?loc=interstitialskip)

Ama benim en çok dikkatimi çeken televizyon programları oluyor. Suze Orman ne zaman uyumaya vakit buluyor bilmiyorum. Her gün aynı ateşli sesle farklı kanallarda insalara kızmaya ve akıl vermeye devam ediyor. Oprah nerdeyse hergün evini, işini kaybetmiş aileleri televizyona çıkartıyor. Kimisi evde nasıl bütün elektronik eşyaların fişlerini çıkartarak faturalarını üçte bire indirdiğini, kimisi artık nasıl çocuklarına ikinci el mağazalardan alışveriş yaptığını, kimisi ise kuponlarla marketlerde başarısının sırrını anlatıyor, kimisi ise ailesini 4 dolara doyurabileceğini kanıtlamaya çalışıyor.

Bu krizin insanlar üzerinde yarattığı psikolojik etkileride ortaya çıkmaya başladı. California’da herşeyini kaybeden bir adam önce ailesini sonra kendisini öldürdü. Ohio’da 90 yaşındaki yaşlı bir teyze 38 senelik evini kaybedince intihar etti. Massachusetts’de bir adam intihar etmeden önce mortgage şirketine söyle bir not bıraktı. “Siz evime el koyana kadar ben çoktan ölmüş olacağım” Dün akşam Dr. Mehmet Öz de televizyonda finans krizine karşı stresi ve depresyonu önlemek için sık sık yapılması gereken 3 şeyden bahsediyordu. Gerilme, nefes alma teknikleri ve seks.

Sanırım bu stresle başetmeye çalışan Amerikan halkını gülümseten sadece gece yarısı yayınlanan David Letterman ve Jay Leno’nun programları oluyor.

Turkey's Free Press? Not Free Yet By Hande Alam

2008-10-11T17:27:00.004+03:00

Look at this article at

http://newsweek.washingtonpost.com/postglobal/sais/nexteurope/2008/10/turkeys_free_press_not_free_ye.html

ŞU BİZİM PELİN HAKKINDA

2008-10-01T04:59:00.002+03:00

Amerikanın ekonomik kriz yaşadığı şu günlerde ikinci en dikkat çekici konu Başkan adaylarının geçen günkü tartışması olması gerekirken "artık yeter canım off" dedirten Sarah Palin fırtınası ne yazıkki bitmek bilmiyor…

O'da kim diyecek olursanız eğer; sizleri fazla etkilemeden sade bir dil ile; Cumhuriyetçi kadın Başkan adayı diyerek yazıma başlamak daha doğru olur sanırım. Bu kadıncağız beş çocuk annesi olmakla beraber Amerika'da nadir mükemmel vücud ölçülerini tutturmayı başarmış bir kadındır. Palin gözlükleri ve topuz saçlarıyla gayet muhafazakar görünümlü 44 yaşında Alaska eyaletinin valisidir. Bu öğretmen görünüşlü teyzemiz Amerikanın dış ilişkilerde deneyimsizliği konusunda bir çok eleştirilere maruz kalmıştır. Her ne kadar o her sabah evinin penceresinden neredeyse Putin'e el salladığını iddia ederek dış politika deneyimini ortaya koymaya çalışsada Amerikan insanını bile yanıltmakta zorlanmaktadır. (Katie Couric'in yaptığı ropörtajin bir kısmını bu link'den seyredebilirsiniz http://www.cbsnews.com/video/watch/?id=4478156n )

Şu araya'da bir not düşmek isterim. Şu anda Hillary'yi oturma odasında sinirinden tırnaklarını yerken hayal edebiliyorum.… Beyaz Saray'a onun yerine adım atacak böyle bir kadın olduğunu bilmek bile bence Hillary'yi çileden çıkartıyordur. Tabi Clinton'ın geçen gün Larry King'e McCain'i övmesi bu konuda fikrimi biraz değiştirdi. Artık Clinton'ların "nasıl olsa McCain bir dönem başkan olabilir, daha fazla ömrü yetmez, daha sonrada Beyaz Saray'a yine biz geçeriz" mantığıyla hareket ettiklerini düşünmemek elimde değil…

Fakat Clinton söylediği bir noktada çok haklıydı. Amerikan insanı kendini Sarah Palin'e yakın hissediyor. Bu Cumhuriyetçilerin her zaman başarabildiği fakat demokratların bir türlü beceremediği bir yetenek. Palin sadece ailesiyle, konuşamasıyla ve tavırlarıyla değil kadın olduğu içinde tutuluyor. Ve tabi Amerikan medyası Palin'i o kadar çok eleştirdi ki bu sonunda bu onun lehine gelişti. Medyadaki bir cok kadın cinsiyet ayrımcılığı yapıldığını savunuyor.

Hep şu sorular soruldu. Beşinci çocuğunu neden doğurmuştu? Hele birde down sendromu olduğunu bile bile 44 yaşında neden yine anne olmaya karar vermişti? Madem bu kadar konservatif bir aile idiler nasıl olduda lisedeki 17 yaşındaki kızıda hamile kalmıştı? Yoksa Palin'in doğurduğu çocukda mı kızının çocuğuydu? Palin bunu saklıyor muydu? Çünkü Palin hamileyken hiç resmi çekilmemişti…Bu büyük bir skandaldı. 5 çocuğu olan bir kadın nasıl koskoca Amerikan başkan yardımcısı olabilirdi? İlk pasaportunu 2 sene önce almış, daha yanıbaşındaki Kanadayı bile görmemiş dünya ile alakası olmayan bir kadın nasıl dış politikada başarılı olabilirdi? Bu sorular uzayıp gitti. Halada soruluyor. Ama anlamadıkları Amerika'da güçlü anne rolü her zaman tutuyor. Ve reklamın kötüsü olmuyor.

Anlayacağınız Pelin bir hayli ortalığı duman etti. Şimdi ortada bayağı bir endişelenmiş insan var. Ya McCain seçilirde görevinin ikinci senesinde pat diye gidiverirse bu kadın ne yapabilir ki? Ya da neler yapmaz ki?

Kısacası artık Amerika'da deneyimsizlik deyince ilk akla gelen isim Obama değil Palin oluyor… Pelin adına gelince, o konu bundan sonraki yazıda…

http://www.cnnturk.com/Blogs/BlogContent.aspx?BlogContentID=366&BlogID=1

VENEDİK

2008-08-19T02:11:00.002+03:00

Yeşil panjurları ve rengarenk duvarlarıyla, yeşim rengi kanalların üzerinde süzülen mavili siyahlı gondollarıyla, cıvıl cıvıl çiçeklerin sarktığı balkonlarıyla esrarengiz bir şehir Venedik. Yosun tutmuş basamakların uzandığı binaların duvarları sanki senelerin yorgunluğunu birbirine yaslanarak ayakta tutmaya çalışıyor. Rüyalarıma en yakın şehir burası.

New York’dan 7 saatlik yolculuktan sonra Milano’ya varıyoruz. İnsanların gülümsüyen yüzleri ve sıcaklığı ilk dikkatimi çeken şey oluyor. Birde konuşmaya başlamıyorlar mı, masal dinleyen çocuklar kadar mutlu oluyorum. Sesler yükseliyor, kelimelerin sonları uzuyor, tonlar bir alçalıp bir yükseliyor... Fransızcadan sonra en seksi dil kesinlikle İtalyanca.

Milano’da küçük İtalyan arabımızı kiraladıktan sonra A4 otobanı üzerinden üç saatde Venedik’e varıyoruz. Venedik’e arabayla giremezsiniz dediklerinde nedense sadece merkeze arabayla girilemeyeceğini düşünmüştüm. Yanılmışşım. Tronchetto bölgesine arabımızı parkettikten sonra deniz otobüsüyle Venedik’e doğru yol alıyoruz. Yarım saate San Marco’ya yani şehrin merkezine varıyoruz. Görüntü gerçekten inanılmaz. Sanki elle çizilmiş bir panoya bakıyorum. Solmuş eflatun binaların yeşil panjurlarından Venedikli kadınlar sarkıyor. Küçük balkonların rengarenk canlı çiçeklerinden daha önce hiç duymadığım yaseminsi bir koku yayılıyor.

Bu şehirde bildiğiniz her şeyin anlamı ister istemez değişiyor. Otobüs, taksi, polis herşey ve herkez aslında suyun üstünde. Beyaz sürat motorları şehrin taksileri. Taksi şöförleri bronz tenleri, joleyle arkaya doğru taranmış havalı saçları ve siyah gözlükleriyle gondol müşterilerini kapmak için turistlere bağırıyorlar. İnsanlar deniz otobüslerinde kimi zaman bizim belediye otobüslerindeki gibi sıkışık ve ayakta gidiyorlar... Ama Venediklilerin hemen hemen hepsinin kendi motoru var. Evlerin altinda kemerli kapısı olan garajlarina yoksa sokağa yani evlerinin önüne parkediyorlar.

Suyun yükselme ihtimalinden dolayı binaların giriş katlarında kimse yaşamıyor. Giriş katlarını daha çok şarap saklamak için kullanıyorlar.

En güzeli de bu şehirde suç işlenmiyor. İtalya’nın en güvenilir şehirlerinden biri. Etrafı suyla çevrili bu şehirden suç işleyipde kaçabilen yada saklanmayı başarabilen pek olmuyor.

Venediğin yerlilerinin tavsiyesi üzerine gittiğimiz restaurant Marco Polo. Bu küçücük şehirde bu restoranı bulmamız belki 45 dakikamızı alıyor. Rialto köprüsünden karşıya geçtiğinizde labirent sokaklarda insanlara sora sora sonunda bulmayı başarıyoruz. Hiç bu kadar basit ama güzel spagettiler tatmamıştım. Domates soslu spagetti’nin domatesi’nin tadı, kıymalı gnocchi’nin ağızda dağılan yumuşaklığı, murekkepli spagetti’nin egzantrik tuzlu tadı.... Dördümüzünde tadı damağında kalarak Marco Polo’dan ayrılıyoruz.

Şehrin daracık sokaklarında kaybolmak, ara sokaklardaki küçük şarapçılarda ev şaraplarından tatmak, gondolla gezerken duyduğum huzur, San Marco meydanında mimari şahaser kilisesinde kaybolmak... Rüya şehir ne yazıkki buraya kadar. Şimdilik hoşçakal...

Amerikan seçimleri hakkında merak ettiğiniz herşey

2008-07-20T01:27:00.003+03:00

18 Temmuz, 2008 10:12:00 (TSİ)

Hande Atay Alam / CNN TÜRK / Washington D.C.-- Hillary Clinton neden kaybetti? Obama Ermeni sorunu konusunda ısrar eder mi? McCain Irak’ta ne kadar başarılı olur? Indiana ve Johns Hopkins üniversitelerinde Amerikan politikası üzerine ders veren Prof. John Karaağaç, merak ettiğiniz bütün soruları cnnturk.com’a yanıtladı...
John Karaağaç'ın John McCain dahil olmak üzere Amerikan liderleri hakkında şimdiye kadar yazdığı 4 kitabı var.

Amerikan halkı sizce Başkanını nasıl seçiyor?

Amerikalı insanlar kültürel değerlere göre Başkanlarını seçiyorlar. Bunu kendilerinin ne kadar farkettiğinden bile emin değilim. Ama insanlar genellikle güçlü görünen, ulusal güvenlik kredileri olan, sizin Süleyman Demireliniz gibi birini arıyorlar. Kültürel ve ulusal konularda çok rahat konuşabilen bir başkan adayını seviyorlar. Yani sizin için nasıl Türk bayrağından gurur duyabilen, Anıtkabir’e giden biri sevilirse onlarda bunu seviyorlar.

Amerikan milliyetçiliği gerçekten çok önemli, aynı zamanda dinine bağlı olabilen fakat dini çok ön plana çıkarmayan biri olmalı. Bu dengeyi iyi sağlamalı. Biz başkanımız uluslararası gezilere çıktığında ondan utanmak istemeyiz, güçlü görünsün isteriz. Bu açıdan Başkan Bush Amerikan insanlarını, bizi bir derece utandırıyor, demem doğru olur herhalde. Biz biraz başkanlarımızla gurur duymayı seviyoruz.

Fakat aynı zamanda, Türkiye'de nasıl sadece Ankara'da konuşabilen değil de, Kayseri'ye gidip konuşabilen bir lider aranıyorsa, burada da sadece Washington’daki insanlara hitap eden değil de, bütün Amerikaya hitap edebilmesi çok önemli. Demek istediğim insanlarla bağlantıyı kurabilmesi çok önemli. Ve bizim insanlarımız bunu bilen anlayan kişileri özellikle şeçiyor.

Mesela Clinton bu konuda çok başarılıydı. Başkan Bush da bunu çok iyi bilen ve oynayan biri fakat Bush’un bunu biraz fazla abarttığını söyleyebilirim. Ve Obama ile McCain’in de kültürel açıdan nasıl hareket edecekleri kazanmalarında çok önemli olacak.

Şimdiye kadar Irak ve terörle savaş konuları bu seçimlerde çok önemliydi. Ama artık yavaş yavaş bu ekonomiye kaymaya başlıyor. Sizce Obama ve McCain bu konuda kartlarını nasıl oynamalılar?

Bence ikisinin de ekonomi konusunda kartlarını masaya yatırmaları gerekiyor. Şu anda ekonomi kötüye gidiyor ve Bush hükümeti bu konuda fazla başarılı olamadı. Bunun Obama’yı pozitif yönde etkileyeceğini düşünebilirsiniz ve pozitif yönde etkileyebilir de. Ama bence Amerikan ekonomisindeki sorunlar çok daha derin. Bu derin konularda Amerika'da yeterince konuşulmuyor.

Bence ekonomik enstitülerdeki güvensizlik yatırım bankacılarını yönetiyor. Düşük gelirli insanlar sübvanse etmenin cezasını çekiyor. Bence ekonomi konusu çok daha kompleks bir konu, öyleki her yerde dinlediğiniz insanların yaptıkları önerilerden çok daha kompleks.

Geçmiş seçimlerdede son dakikaya kadar bunun cevabını bilmiyorduk ama sizce şu anda kimin kazanma ihtimali daha fazla?

Aslında ben tahminde bulunmam ama tahmin edecek olursam bence yine çok çekişmeli ve yakın bir yarış olacak. Herşey Obama’nın iyiliği yönünde olacak gibi gözüküyor. Bush’un yaptığı hatalar, popüler olmaması, herşey… Ama düşünecek olursanız Obama çok heyecan verici bir başkan adayı olmasına rağmen deneyimi olmayan bir aday. Yani Obama Senato’da çok da fazla zaman geçirmedi. Onun hakkında yeterince bilgimiz yok.

Hillary her ne kadar böyle etkileyici olmasa da aslında Demokratlar açısından daha güvenilirdi. Bir canlılığı vardı. Belki çok hoş görünmeyen bir canlılıktı ama en azından bu vardı. Bu konuda çok fazla konuşulmuyor ama Obama bence bu enerjiyi kaybediyor. Ve geçen hafta yapılan kamuoyu araştırmaları Obama’nın 15 puan daha yukarıda olduğunu gösterirken şimdi sadece 3 puan yukarda. Ama ne olacak daha şimdiden söylemek çok zor.

Hillary Clinton’in problemi neydi? Hillary nasıl olduda kaybetti?

Hillary’nin sorunu; o hala first lady havasındaydı. Ve bu verdiği mesaj yanlış bir mesajdı. Öncelikle Clinton soyadıyla bir yerlere geldiğini kabul etmeliydi. Ve daha sonra Senato’da ne kadar uzun saatler çalıştığından bahsetmeliydi, ne kadar güçlü olduğundan bahsetmeliydi. “Ben ve kocamın hakkında çok ileri geri konuşan oldu ama ben bu insanlarla çalıştım ve nasıl idare edeceğimi çok iyi biliyorum” tavrını takınmalıydı. Obama tehlikesini de hiç ciddiye almadı.

Yanında çalışanlar hep NY eyaletine çok ağarlık verdiler ve bütün Amerika için çalışacağını biraz geç fark etti. Beraber çalıştığı takım kendine fazla güveniyordu.
Yaptığı diğer bir hatada tabii ki Irak savaşına oy vermiş olmasıydı. Bu savaşa oy verdiği için özür dilemesini beklediler. Belki hata yaptı ve özür dilemeliydi fakat eğer Amerikanın başkanı olmak istiyorsan hiç bir zaman özür dilemezsin.

Amerikan askerleri savaşırken, ölürken Hillary’nin özür dilemesi ve Irak savaşını desteklemesinin yanlış olduğunu söylemesi doğru olmazdı. Zaten Bill Clinton’da ona bunu yapmamasını söyledi. Özür dileyemezdi. Ölen askerlerin ailelerinin suratına bakarak, savaşa evet demesinin şimdi hata olduğunu kabul etmesi doğru olmazdı. Ve Barack Obama ben hata yaptım demek zorunda kalmadı, "Benim sağduyularım iyiydi" demekle yetindi.

Evet Hillary ne yazık ki Amerika’nın ilk kadın başkanı unvanını artık kaybetti.

Ben Hillary’nin hala ilk kadın başkanı olacağına inanıyorum. Bence Hillary’nin politika kariyeri bitmedi.

Hayır bitmedi ama artık bir daha Hillary’nin başkanlık için yarışacak gücü bulacağını sanmıyorum.

Çok yanılıyorsunuz. O Clinton soyadını taşıyor. Hillary vazgeçmez, o şimdiden 2012 için planlar yapıyor. Onun tamamen vazgeçiçeğini mı düşünüyorsun? Hillary? Hayır kesinlikle… O Amerikan başkanlığını çok uzun süredir düşleyen biri. Bir kere kaybetmiş olması bir daha başkanlık için yarışmayacağını kesinlikle göstermez.

O şimdi içinden “Belki de bu seçimleri McCain kazanır ve o çok yaşlı olduğu için nasıl olsa sadece 4 sene başkanlık yapacaktir. Böylelikle ben de 2012 de tekrar başkanlığa aday olabilirim. O yüzden şimdi Obama’ya destek veriyor gibi gözükmeliyim” diyordur.

Obama için Müslüman olduğu söylentileri, Cakarta’da büyüdüğü, hiçbir zaman bir baba figürünün olmayışı, bunlar gerçekten Obama’yi negatif yönde etkiledi ya da etkilemeye devam ediyor mu?

Öncelikle bence çok tatsız bir durum. Sanki Müslüman bir insan Amerikan Başkanı olamazmış gibi… Ama aynı zamanda bu Türkiye’dede Hıristiyan olan Ermeni bir adayın başkan yardımcısı olması gibi birşey olurdu herhalde…

Endonezya'da büyümüş olmasına gelince bu tabii ki de alışılmadık bir geçmişi olduğunu ortaya koyuyor. Ama bu seçmene de çekici gelen bir durum olabilir. Ama Amerikan politikasında çok kültürlü olmanın bir kazanma politikası olabileceğinden emin değilim. Milliyetçiliğin ve yurtseverliğin her zaman Amerikan politikasında daha güçlü bir yeri var.

Barack Obama'nın geçmişi biraz karışık. Ailesinin enteresan bir geçmişi olduğunu görüyorsunuz. Amerikan politikasına baktığınızda elinizde değil geçmişe ve aileye her zaman bakarsınız. Ama genelde çoğu Amerikan başkanın problemli babaları olmuştur, anneler ise hep kutsaldır. Bu Amerikan başkanlarında nerdeyse bir dinamik halinde. Clinton’a bakın, babasını bilmiyormuş bile, alkolik bir üvey babası varmış. Reagan’in da alkolik babası vardı. Obama babasını tam olarak bilmiyordu. McCain’in ailesi çok anlaşılır bir aile. Babası amiralmış.

Obama’nın sayıdan tam emin değilim ama galiba 7 tane üvey kardeşi var. Aslında anneler daha büyük rol oynuyor. Babasını bilmiyor olmasını ya da Müslüman olmasını bir kenera bırakalım, Obama'nın annesi biraz değişik bir kadındı. Ailesi aslında ateistdi. Bence sorun buydu. Ayrıca aile Hawaii’de 61'lerde Rusça ders alırken tanıştılar. Eğer 1961’de Rusça öğrenmeye çalışıyorsan, bu o zamanlarda kafanda bir çok soru işareti yaratabilir.

Hikayenin tamamında problem var. Milliyetçilik açısından bakacak olursak ben Obama’nın yerinde olsam bunun ortaya çıkmasını istemezdim. McCain’in annesi 96 yaşında ve Nixon’ın, Clinton’ın annesi gibi zoru başaran kadın rolünde. Biz başkanlarımızın annelerinin zoru başaran güçlü kadınlar olmalarından hoşlanıyoruz.

McCain’in deneyimi Obama’nın karizması bu seçimlerde gerçekten ne kadar rol oynuyor?

Bence McCain'in deneyimi fazla büyütülüyor. Hillary’nin de hatası buydu, McCain de aynı hatayı yapıyor. Çünkü tarihdeki bir çok başkan çok deneyimliydi ama iyi başkan değillerdi. Söylemeleri gereken deneyimli olduklarının yanı sıra ne gibi krizlerle başa çıkabilirler, bunlardan bahsetmeleri gerekiyor.

Ben daha önce spesifik olarak şu problemlerin üsterinden geldim demeliler. Ancak o zaman bu ise yarayabilir. Yani eğer bunu bir mesajla insanlara iletebilirse ise yarayabilir, yoksa tek başına sürekli 'benim çok daha fazla deneyimim var' demesi ona birşey kazandırmayacaktır.

Obama’ya gelecek olursak, bir süre sonra karizma tek başına fazla bir şey ifade etmez. Karizmaya bir süre sonra birşeyler eklemen gerekecektir. Bence Obama’nın problemi de burada. Başkan adaylarının her gün bütün konuşmalarını dinlerim ve artık Obama’yı dinlediğimde bir süre sonra farklı beklentilerin oluyor. Bu karizmayı problemlere yönlendirmesi gerekiyor. Yani risk alması gerekiyor. Demek istediğim ikisi de kendisinde potansiyel olduğunu söylüyor ama başka konulara bağlantı yaparak bir sonraki düzeye atlayamıyorlar. Ve hangisi bunu yapabilirse onun avantajı bence çok daha fazla olacaktır.

Bu iki Amerikan adaylarının Irak politikaları hakkında ne düşünüyorsunuz? Obama 16 aya kadar askerleri çekmekten bahsediyor, McCain ise daha çok Bush’un yolunda ilerliyor…

Bence öncelikle Bush’un stratejisinin ne olduğundan emin olmamız gerekiyor. Eğer Bush stratejisini Ortadoğu'da demokrasi olarak kabul ediyorsak bunu artık hiçbir akıllı politikacı bile kabul etmiyor. Artık bunun hakkında konuşmuyorlar bile. Bu Vietnam’ın son dönemi gibi olmaya başladı.

Irak’a girmek gerçekten yanlış ve felaket bir politikaydı ama son iki senede stabile edebildiler. Biz stabile etmek için 5 -10 sene daha Irak’ta kalabiliriz ki eğer Bush politikası şu anda buysa McCain'in bunu desteklemesi, bu yolda ilerlemesi gerçekten akıllı bir hareket olacaktır. Bence belirli bir zaman içerisine oturturulmuş bir plana karşı çıkmak akıllı bir hareket, çünkü bu seçimlerde oynanan oyunda huzursuzluk çıkarmak isteyen insanlara avantaj sağlayacaktır.

Bence bu tür durumlarda askeri ne zaman çekeceğiniz konusundaki anlaşmalarda bir zaman dilimi içine yerleştirmek çok hata olur. Ama eğer Irak hükümeti 16 ay içerinde gerçekten çıkmanızı istiyoruz derse yapmak zorundasın başka çaren de yok.

Obama’nin 16 ay içerisinde askerleri geri çekeceğiz demesi mantıklı bir hareket mi?
Yani biz 16 ayda askerleri Irak’tan çekeceğiz kararlığını göstermesi akıllı bir hareket ama McCain’in de 16 ay içerisinde çekilebiliriz demesi de mantıklı… Aslında medyada çok farklıymış gibi yansıtılıyor ama bence ikisinin söylediği arasında çok büyük bir fark yok… Arada nüans var.

Bence McCain durumu güvence altına almak istiyor ve Irak’ta daha uzun süre kalmak istiyor. Bence bu konuda McCain’in söyledikleri medyada yanlış yansıtılıyor. Ama aynı zamanda Irak egemen bir devlet, eğer 16 ay içerisinde gerçekten çıkmamızı istiyorlarsa bize daha fazla karar verme yetkisi kalmıyor.

Ve de Bush son iki senedir zaten “Tamam çıkmamızı istiyorsanız gerçekten çekiliriz” diyor. Durum geçtiğimiz senelerden çok daha farklı, artık bu saatten sonra çıkarak güvenirliğimiz sarsmış olmuyoruz.

İran konusuna gelecek olursak McCain tamamıyla Bush politikasını takip ediyor, diğer tarafta Obama’da ise çok daha yumuşak bir tavır sergilediğini görüyoruz…

Evet McCain kesinlikle Bush politikasını takip ediyor. Bu İran’a karşı baskıyı artırmak. Ben bile Bush hükümetinin İran konusundaki bu sabit politikasını anlamakta zorlanıyorum. Bence kontrol altına alma politikası yeterli olacaktır.

Profili yükseltmek çok büyük bir hata. Yani Ahmedinejad’ın profilini yükselterek hata ediyorlar. Ben McCain’e tavsiyede bulunsaydım kesinlikle bu politikadan uzaklaşmasını söylerdim. Ama Obama’nın herhangi İran lideriyle buluşurum demeside mantıklı bir hareket değil. Bence işte Obama burada dış politikada puan kaybetmeye başladı. Yani demek istediğim McCain de Obama da bu konuda resmen can çekişiyorlar ve ikisi de doğru olanı yapmıyor.

Türkiye ve Amerika'nın ilişkileri açısından iki konu önemli; Irak ve Ermeni soykırımı yasa tasarısı... Siz bu konularda başkan adayları hakkında ne diyebilirsiniz?

Bence Türkiye açısından McCain çok daha güvenilir bir aday. Türkiye'ye karşı ne tür bir tavır alacağını biliyorsun ama Obama'ya baktığında ne ile karşılaşacağını bilmiyorsun. Obama aslında dış politikada düşündüğünüzden çok daha muhafazakar. Fakat ben eğer Türk politikacı ya da orada yaşayan biri olsam, McCain ile ancak Türkiye sorunlarını tamamen anladığını düşündüğüm zaman rahat olabilirim.

Eğer McCain'in Washington'daki Neocon’lardan gelecek olan tavsiyeleri dinleyecek olacağını düşünürsek ben çok büyük bir korku içerisinde olurdum. Ama eğer McCain, Henry Kissinger gibi birinin tavsiyelerini dinleyecek olursa o zaman endişe etmeye gerek yok. McCain bence çok daha güvenilir. Özellikle Bush’a nazaran çok daha güvenilir bir Cumhuriyetçi.

Ermeni konusunda sizce Obama’nın politikası gerçekten Amerika'daki oyları toplamak açısından yapılan bir strateji mi, yani seçildikten sonra bu tavrı değişebillir mi?

Bence bu oyları toplama politikası değil. Aynı zamanda bilmek gerekir ki California'lı olan Nancy Pelosi de bu konuya ve Tibet konusuna öncelik tanıyor.

Bence bu büyük bir sorun olabilir. Eğer Demokratlar tarihdeki yanlışları düzeltme pozisyonuna geçerse ve bu başka dış ilişkiler politikasında koz oynamak anlamında endişe yaratırsa bu gerçekten büyük bir problem. Ve biz bunu Jimmy Carter’da görmüştük.

Bence bu gerçekten endişe verici bir durum. Ayrıca bence bu tarihi olaylara karşı başka toplumun duygularına dışarıdan müdahale etmek, özellikle bir de bu o ülkelerin kendi parlementolarının konuları olması gerekirken, bence bu çok gerçekten çok büyük bir problem.

Profesör bize zamanınızı ayırdığınız için çok teşekkür ederiz.

Ben teşekkür ederim, benim için büyük bir zevkti.

"Türkiye politik krizde, dikkatli olmalıyız"

2008-07-19T04:46:00.001+03:00

18 Temmuz, 2008 12:16:00 (TSİ)

Hande Atay Alam / CNN TÜRK / Washington-- ABD'nin Johns Hopkins Üniversitesi Ortadoğu bölümünde "Terör ve Çatışmada Davranışsal Sosyoloji" üzerine ders veren Prof. Camille Pecastaing ABD Başkonsolosluğu'na yapılan saldırılarla ilgili değerlendirmelerde bulundu.

Handa Atay Alam: Geçtiğimiz hafta İstanbul'da ABD Başkonsolosluğu'na düzenlenen saldırılar hakkında ne düşünüyorsunuz?

Camille Pecastaing: "Çok tedbirli olmamız gereken bir dönem. Çünkü Türkiye son derece hassas bir politik kriz yaşıyor. Şu anda ortada çok bilgi var. Ama aynı zamanda yanlış bilgi de mevcut. O yüzden gerçekleri görmek zor. Bu saldırının anlaşılması zor. Bir politik motivesi olabilir, ama şu noktada bütün bunlar spekülasyon."

H.A.A: Yetkililer bu saldırıların El-Kaide’nin parmağı olduğundan şüpheleniyorlar. Siz bu konuda ne düşünüyorsunuz?

C.P: "Bence El-Kaide "Global Cihad" tarafından esinlenmek veya El Kaide’nin planlanmış operasyonunun içinde olmak arasında fark var. Şu anda yeterince bilgi olmadan bu konu hakkında bir şey söylemek çok zor ama bu saldırılar Global Cihad’dan esinlenmiş olan fakat taklitçi, birkaç kişinin kendi başına düzenlediği basit operasyonlar gibi gözüküyor. Son zamanlarda bu tür operasyonlar dünyanın her yerinde çok görülüyor."

H.A.A: Bu saldırıların arkasında ne gibi bir sebep ya da mantık olabilir? Yani bu kişiler ABD Konsolosluğu'na giremeyeceklerini bile bile konsolosluğun önünde Türk polislere ateş açtılar.

C.P:Geçmişte Türkiye'de gerçekleştirilen saldırılara da bakacak olursanız operasyonun etkisi yapacakları reklamdan daha az önemli. Onlar saldırıyı Amerikan Konsolosluğunun önünde gerçekleştirdiler. Bu yüzdende Amerika’ya karşı çıktıklarına dair öyle yada böyle kendilerine göre bir tür mesaj iletmiş oluyorlar. Bu tür saldırıları son zamanlarda Fas’da ve Cezayir’dede gördük.

H.A.A: Siz Kürt yönetimi bölgesinde zaman geçirdiniz. Türkiye ve Kürt yönetimi hükümetinin ilişkisi hakkında ne düşünüyorsunuz?

C.P: "Şu anda hiçbir yere gittiğini düşünmüyorum. Her iki ülkede de şu anda politik açıdan bir istikrarsızlık var. İki hükümet de Kürt sorunu konusunda ilerleyebilecek durumda değil. Ancak sizin Ankara'da güçlü bir devlet yönetiminiz oluştuğunda ve Irak'ta da her şey tam şekillenene kadar her şey bir süre böyle devam edecektir."

H.A.A: Şu anda Türkiye’de güvenliği nasıl değerlendirirsiniz? Sizce Türkiye'de terrör saldırılarının gerçekleşmesi açısından ne kadar tehlike var?

C.P: "Türkiye insanların giriş çıkış yapmaları açısından nispeten özgür bir ülke ve de Müslüman bir ülke. Radikal İslamcılara için geçiş ya da korunak yer olarak kullanmaları kaçınılmaz olacaktır. Fakat şu aşamada çok büyük bir operasyon olacağını düşünmek için hiçbir nedenimiz yok."

H.A.A: Son saldırılardan sonra Türkiye'de birçok insan yakın bir zamanda daha büyük saldırılar olabileceğinden korkuyor. Bunların hepsi komplo teorileri olabilir ama sizin bilgilerinize dayanarak böyle art arda saldırı şansı nedir?

C.P: "Eğer saldırı olacağına dair gerçek bilgilere sahipseniz, o zaman zaten bunu durdurabilecek pozisyondasınız demektir. Bunun dışındaki her şey spekülasyondan ibarettir. Komplo teorileri korku ortamının bir parçasıdır. Unutmamak lazım ki kutuplaşmaları sadece terörizm değil politik krizlerde yaratabilir."

H.A.A: Siz bir çok insanın tersine El Kaide’nin gücünü kaybetmeye başladığına inanıyorsunuz. Tam olarak ne zamandan beri gücünü kaybetmeye başladı ve buna neden inanıyorsunuz?

C.P: "El Kaide direk kapasitesini 2002’nin ortasından itibaren kaybetmeye başladı. Ama El Kaide hala Batı ve belirli rejimlere karşı güçlü bir mücadele sembolü. Ama organizasyon olarak neredeyse nesli tükenmiş ama operasyon kapasitesi hala var."

H.A.A: Sizce şu anda dünyada başka güç kazanan terörist gruplar var mı ve varsa dünyaya çok büyük bir tehlikesi olduğunu söyleyebilir misiniz?

C.P: "Afganistan'da ve Pakistan'da şiddet gün geçtikçe artıyor, tabi Irak'taki olaylardan bahsetmeme gerek yok herhalde. Fakat bunlar yerel formda olan teröristler ve şimdiye kadar kendi ülkeleri dışına çıkmış değiller, o yüzden de dünyaya bir tehlike sayılmazlar.

Bu terörist organizasyonların gücüyle yerel yönetimlerin güçlerinin menfii bir ilişkisi var. Irak, Afghanistan ve Pakistan bu konuda çok başarısız oldular ve ne yazık ki başarız olmaya devam ediyorlar."

H.A.A: Hamas liderleri Obama’nın ABD başkanlık seçimlerini kazanmasını ümit ettiklerini söylüyorlar. Hamas’ın sözcüsü Ahmed Yusuf, Obama’nın bütün dünyanın ABD'ye bakış açısını değiştireceğine inandığını söylüyordu.

Siz ne düşünüyorsunuz, yani eğer Obama seçilirse Ortadoğu'da birçok şey değişir mi? Özellikle McCain ile karşılaştırdığınızda…

C.P: "Hayır kesinlikle. Hangisi seçilirse seçilsin ikisininde dış politikayı etkilemek için kısıtlı payı var. Özellikle Müslüman ülkelerle ilişkilerde ve özellikle İsrail'de. Eğer böyle bir şey olacağı varsa bu kişi McCain olur, Obama değil.

McCain’in güvenirliliği yüzünden özgürlük konusundaki payı çok daha fazla. Onun ABD'yi koruyabileceğine inanılıyor. Ama ABD dış politikasında muazzam bir eylemsizlik var ve Obama bunu değiştirmekte çok zorlanacaktır.

Bence Obama bu politik maliyeti ödeyebilmeye hazır değil ve ayrıca her ikişi de ilk dönem başkanları olacaklar, bunun da etkisi çok büyük."

H.A.A: Size göre hangi başkan adayı terör ile mücadele konusunda daha başarılı olacaktır?

C.P: "Eğer McCain organize olabilirse Obama'dan daha iyi olacaktır. ABD'de terörle mücadele için kurulan yönetim yapısı çok büyük. McCain terörle mücadele için bütçeyi kısma konusunda Obama’dan daha başarılı olacaktır. Çünkü McCain’i Cumhuriyetçi olduğu için ülkeyi tehlikeye maruz bırakıyor suçlamasındada bulunamazlar.

Yönetimdeki gereğinden fazla olan harcamaları azaltmak terörle mücadede öncelik olmalı."

H.A.A: Bize zaman ayırdığınız için çok teşekkür ederiz.

HDNET "TURKEY AT A CROSSROADS"

2008-07-09T08:05:00.006+03:00

YOU CAN WATCH IT HERE - http://video.google.com/videosearch?q=HDNET+TURKEY&sitesearch=#q=hdnet%20turkey%20&sitesearch=

Weekly news program garners fourth major award this season with a story examining the recent Turkish elections

DALLAS, June 30 /PRNewswire/ -- "HDNet World Report," the network's highly respected weekly news program, has been awarded the CINE Golden Eagle Award in the Professional News Division for "Turkey at a Crossroads."

The story is an exploration of the recent Turkish elections, told through the eyes of Hande Atay-Alam -- a Turkish journalist who normally covers the United States for Turkish viewers.

World Report enlisted Atay-Alam to give her perspective on these elections on the eve of the Islamic AK Party's historic victory. Atay-Alam provided a unique and personal perspective on her country, its history, and her own family.

The piece was produced by Andrew Paterson, a veteran of ABC News, National Geographic Television and CNN, who is now working with HDNet World Report.

Renowned for the Golden Eagles it awards for excellence in the production of film, television, video and new media, CINE celebrated its first half-century in 2007. Founded in 1957 by a consortium representing business, education, and government to depict American life and thought realistically for a global audience, CINE continues to recognize and foster the highest quality of non-theatrical film and video production through its semi-annual competitions. Along with these competitions, CINE offers development workshops for established film and video professionals and students.

SOURCE HDNet

ISLAMIC FEMINISM

2008-07-06T00:02:00.002+03:00

HANDE ATAY ALAM

What does Islamic Feminism mean?

In the western world, many of us would dare to put these two words; Islam and feminism together. Feminism means women’s claim of equality with men. Islamic feminism has equally the same meaning but for women who not only live in Muslim societies that have different traditions and customs in somewhat difficult circumstances but also with unfortunate dominant man power societies. It is Muslim women’s thought of activism to improve women’s legal, social, political, and economic situation in the Muslim world.
Islamic feminism, which derives its understanding and mandate from the Qur'an, seeks rights and justice for women, and for men, in the totality of their existence.

Islamic feminists are defending that Islam condemns all forms of violence against women. They believe that the acts like female genital mutilation and female infanticide are all cultural practices which must be eliminated through education and the empowerment of women.

One point which differentiates Islamic feminism from Western feminism is certainly the fact of conservatism. Islamic feminism’s self exposure is mostly symbolized by veil. They want the equality and acceptance but also recognition of being different than western feminism. Many Islamic feminists stress that the veil liberates and protects them from the sexual harassment that permeates Western societies. Many feminists in the West, of course, regard the veil as an oppressive manifestation of patriarchal domination.

Although, in many Muslim countries, veil does not only represent male domination or state power of that country but it also shows the political struggle in the feminism world.

Sociologist Nilufer Gole says; “So they take different things from feminism, because you have one dimension in Western feminism, which is much more egalitarian, and the other one which is much more identitarian -- identity feminism -- in Western feminism as well; that is, women as being different, not as being only equal, but also as being different”.

In Islamic feminism, women's veiling is interpreted as the freedom of self-determination, not the male domination. It represents the freedom of choice and reflects their beliefs.

Especially for many outsiders, Islam is the one religion that means injustice and inequity for women. Though we should question the discrimination toward women in Islam; is it the lack of knowledge or lack of understanding about the women’s rights that are defined in Quran? Or is it the uneducated male authority power? Or is there really an injustice taking place in this religion?

Different religious functionaries have given their own interpretations in different societies. This has correctly led the observations that the term Islam has been replaced by “Islams” emphasizing the multiplicity of its expression in different historical and cultural contexts. Whether they are all equally valid is open question, but the one thing that is clear is that interpretation of Islam by men has certainly suited their own interests.

 How was Islamic Feminism born in Turkey and Iran?
Access to education for women goes all the way back to 1870’s in Turkey. A primary school and teachers college for women was opened the same year in Turkey. There were 50 places offered and 32 women were enrolled. The first Turkish women’s weekly magazine began to publish in 1895. Almost all the contributors were women.

Famous male writers like Ziya Gokalp wrote “In the future, Turkish ethics must be founded upon democracy and feminism, as well as nationalism, patriotism, work, and the strength of the family; Ahmet Agaoglu stressed that progress in the Islamic world depended upon two factors; literacy and emancipation of women, Tevfik Fikret said that “When women are debased, humanity is degraded”- and this last was adopted by the feminist movement as its slogan.

Iran has had a women's movement since the mid-1800s. Bibikhatoon Astarabadi, founded the first school for girls and in 1895 published Failings of Men, the first declaration of women's rights in Iran. Iranian women started attending university in the 1930s, gained the right to vote in 1963 - earlier than in some European countries - and were a major force in the Islamic Revolution that toppled the Shah in 1979.

Iranian women had won the right to vote and to serve as members of parliament or Majlis in 1962. They had served as cabinet ministers, judges, lawyers, university presidents and directors of big companies.

The term Islamic feminism began to be visible in the early 1990s in Iran and Turkey. Iranian scholars Afsaneh Najmabadeh and Ziba Mir-Hosseini explained the rise and use of the term Islamic feminism in the Teheran women's magazine Zanan. Shahla Sherkat who founded the magazine “Zanan” in 1992, is well-known feminist author. She was sued couple times because of Zanan’s content and she was jailed for four months because she was in a conference in Berlin which Iranian politics were discussed. In Turkey, the scholars like Yesim Arat and Feride Acar are the fist ones who started to write about Islamic Feminism in the 1990’s. Also Sociologist Nilufer Gole used the term Islamic Feminism in her book “The Forbidden Modern” which published in Turkish in 1991 and in English in 1996. They all wrote about this new feminist paradigm they detected emerging in Turkey.

 What are the reasons that push Muslim women to Islamic feminism?
There is no doubt that the outside factors and western influences have definite impact on the rise of feminism in Islamic world. Human Rights issues, socio-economic reasons, access to education and Islamic forms of patriarchy are some of the main effects and encouragements for women to seek for their rights.

Human rights issues:
Mostly in developing countries, women are less likely than man to live their lives in full privilege. Cultures and traditions of the developing countries could easily surpass the human rights of women. Preserving cultural purity and traditions of the society mostly left at the hands of man domineer. Men grow up with believing that it is their responsibility to preserve their culture’s purity with controlling women’s rights.

A cultural relativity perspective can engage even some gender blind human rights advocates in a discussion where the concern for respect for cultural rights may easily overshadow the need to uphold the human rights of women.
Also from the perspective of Islamic feminism; the fundamental reason why women's veiling is human rights issue, is their freedom of choice. If Muslim women choose to wear or not to wear, that should be their choice, not because of their government regulations or their male relative’s pressure on them.

Access to education:
Since 1989 the number of women attending universities has been increasing gradually in Iran. In 1979, only 37 percent of Iranian women and girls could read and write but now over 75 percent of Iranian females are literate, which is one of the highest female literacy rates in the Islamic world. However it creates the question of why young Iranian women are leaning on education more than anything. Many studies show that college or university studies represent for female students many things: a sphere of hope, a refuge, and a place to experience limited freedom beyond restrictive family environments; an asset that can increase a woman’s value in the marriage market; a right that may make possible financial independence; and a vehicle that can earn respect for women. This basically explains why Muslim women are using education to deal with the many challenges they face in Muslim societies.

Economic reasons:
Education does not only give social status to Muslim women but also give them the financial independence. Many Iranian Muslim feminists see education as the most important social institution for the advancement of women’s status in Iranian society. Unfortunately the studies show that in 2005, only 20-25 percent College educated women are joining the labor market. Some Iranian government officials are arguing that giving women a college education is a waste of the nation’s resources.
The majlis (parliament) of the Islamic Republic of Iran (IRI) recently joined this discussion and posed the following question to legislators: Should quotas be placed on the number of women entering Iranian public colleges and universities?
In a Radio Free Liberty interview on March 8, 2006, Iranian Nobel Peace Prize laureate Shirin Ebadi gives an answer to why there is a high unemployment rate for women in Iran. Ebadi says “In my opinion, it is the patriarchic culture that gives men priority in all issues. Some say that because men have to respond to the financial needs of their family, it's better if we hire men. But when it comes to hiring someone and employment, the focus should not be on the money issue. The emphasize should be on one's capabilities and expertise”.

Islamic Patriarchy:
Also husband’s, father’s or brother’s unjustified treatment towards women is another definite factor. Man’s lack of education and weak financial conditions make them insecure to turn more aggressive, violent and dominant towards women. Limiting their freedom pushes women more to the edge of desire to freedom and equality. Islamic form of patriarchy has victimized women in every manner, particularly in the area of sexual morality. Fear of a woman’s sexuality getting out of hand has led to the cruel practices such as female circumcision.

It should be taught men starting from the childhood that preserving culture’s purity is not something they should feel responsible for. Men grow up with believing that it is their responsibility to preserve their culture’s purity with controlling women’s rights The sexuality of women in the Muslim society is such a taboo that cliterodectomy and female circumcision is still unfortunately widely practiced.

 Differences of Islamic Feminism between Iran and Turkey:
When we look at the history, we see that different Middle Eastern countries have mobilized women for different purposes. In Ataturk's Turkey, for instance, the enfranchisement of women and women's emancipation were closely related to the broader project of nation building and modernization, and "the 'new woman' of the Kemalist era became an explicit symbol of the break with the past.

In 1926, Mustafa Kemal Atatürk launched many reforms to give Turkish women equal rights and opportunities. The new Civil Code abolished polygamy and recognized the equal rights of women in divorce, custody, and inheritance. From that point, the entire educational system opened its doors to both men and women. However, acceptance of westernization and leaving the Islamification created the polarization between secularists and Islamists. Since 1980’s the veiling controversy began to be a big problem in Turkey.

Consequently, veiling, a sign of “backward-ness” for the proponents of Westernization, because it implied the separation of women from “civilized human beings,” became, on the contrary, a sign of “virtue” for conservatives protecting both women’s sexuality and their social morality.

One author of the period , Ahmet Hamdi Tanpinar (1901-1962), defined this dualism , the encounter of two distinct worlds in daily life , as “the tragedy of the current Turkish spirit, “further maintaining that “we have moved towards the West with a will reinforced by the requirements of the history, yet at the same time, we own a past such that it is impossible to close our ears once it starts to talk to us with all its quality”

In Iran, Reza Shah's unveiling of women and Mohammad Reza Shah's policies to incorporate women into educational institutions and the formal sector of the economy were also part of a broad project to form and consolidate a modern capitalist system. The Islamic government, in turn, created and then mobilized its own pious militant women in order to establish itself as an authentic challenge to Western influence as well as to implement its sexual politics.
Though when you think about Iran, there is a clash between the balances. Women had much more power and freedom when the Shah was in power, but also traditional families were still keeping their daughters and wives at home. They were scared of the western style of Iran. When the revolution happened, women were forced to wear the veil. Even though their legal rights and equality with men decreased, now the ones kept at home were allowed to go out to work and educate themselves. The revolution made the universities Islamized so traditional fathers gave the freedoms to their daughters to go to the Universities.

In Iran there were many promises to women in order of customizing a new society based on equality and justice. Revolution was also supposed to defend their rights and guarantee their equal status.

Despite women's active participation, revolutionary movements have in most cases mainly addressed women's immediate problems, which were related to poverty and class injustices, without replacing male domination with an egalitarian social structure. Iranian activists emphasized class and anti-imperialist characteristics of the revolution, and the struggle against sexual inequality took a backseat.

When you look from the positive perspective; the Iranian Revolutions had one good impact on women which encourages them for more education. Not only had those traditional fathers decided to send their daughters but also women who sought justice in the patriarchy society. Since the revolution, the female university enrollment has risen steadily. It reached to 66% in 2003. Even though women have higher education rate then men, they also have three times higher unemployment rate than man. 14 women were elected to Islamic Consultative Assembly in 1996. There are large numbers of women in the civil service and higher education. Although it is not hard to realize the ideology of revolution is totally against the equality for women. It is impossible to ignore the segregation because it is in everyday life. Men and Women have to sit in separate rows in university classes. All public transportations have separate sections for men and women. Also females caught by revolutionary officials in a mixed-sex situation can be subject to virginity tests. “Bad hijab" ― exposure of any part of the body other than hands and face — is subject to punishment of up to 70 lashes or 60 days imprisonment.

So this will make you wonder why is it that in 2007, equality of women and men are so impossible to accomplish. In a Radio Free Liberty interview on March 8, 2006 Iranian Nobel Peace Prize laureate Shirin Ebadi defends why women still face discrimination in most Islamic countries. She says;“With a correct interpretation of Islam, we can have equal rights for women. But the problem is that there are wrong interpretations of Islam, which cause discrimination against women. That is why the situation for women in various Islamic countries is different. For example, in Saudi Arabia women can't even drive, but in countries such as Indonesia, Pakistan, and Bangladesh women have been able to become prime minister or president. Or, for example, in some countries -- like Iran -- men are allowed to have several wives [up to four] while in other countries, such as Tunisia, it has been banned. This is because there is not a single interpretation of Islam. We need an interpretation of Islam that recognizes women's rights.”

Even though Polygamy is not acceptable in Tehran, it is still a big problem among marriages in southern part of Iran. Men can still legally have up to four wives while man legally become adults at the age of 15, women considered adults at the age of nine. Men in Iran still have much more power when it comes to divorce. They still have the right to end the marriage unless they wrote in their marriage contract that women would able to seek a divorce. However women won the right to custody of children until the age of seven, man used to hold the custody of children in all circumstances. According to the laws of the Islamic Republic, the life of a woman is worth half that of a man. If a man and a woman are involved in a traffic accident, the man receives twice the amount of damages than the woman. The testimony of two women is equal to the testimony of one man. A woman cannot leave the country without the written permission of her husband.

 The Ironic distance between Iran and Turkey
There is no doubt that Iranian Revolution reinforced the existing identification between radical Islamism and the veiled women. And the modernizing effects of Kemalism created the freedom for Turkish women but also created a division between the East and West. Although these two countries are so close to each other in many ways, when it comes to women issues, they are experiencing the two opposite prejudices. While Iranian women want the freedom of choice to not to wear the veil, many Turkish women want the freedom of wearing it.

Conclusion

We could say Islamic feminism is a division of Western feminism. Women in Middle East are rising to take their places alongside men in the society. They are adapting their feminism into their religion by attempting a strong and Islamic articulation of gender equality. So the religion involvement is the main difference between the Western and Islamic feminism. Also, veil is the most specific symbol of Islamic feminism.

There are a lot of outside factors which would push Muslim women to seek feminism. Western feminism influence, human rights issues, socio-economic reasons, access to education and Islamic forms of patriarchy are some of the main effects and encouragements for women to seek for their rights.

There are many ways to decrease discrimination against Muslim women. Right interpretation of Quran, right education of men, more dialogue with Western feminism, freedom of dress choice, freedom of women’s education and removing sexism in the work place are some of the important ones.

Even though Iran and Turkey are very close in geography, history and culture, they are also very distant in women issues. Women in Turkey and women in Iran are facing opposite discriminations in the same century. While women in Iran want their freedom from veil, many women in Turkey want to freedom to wear their veil. Although neither symbolizes the real democracy or freedom of choice, it seems that these two countries have many years before they could provide justice and equality for women.

- WORK CITED -

Mehmet Öz'den sağlıklı hayatın sırları

2008-06-05T16:04:00.001+03:00

4 Haziran, 2008 10:27:00 (TSİ)

Hande Atay Alam / CNN TÜRK / Washington D.C.-- Time dergisi tarafından 2008 yılında dünyanın en etkili 100 ismi arasına seçilen Doktor Mehmet Öz, A'dan Z'ye merak ettiğiniz her şeyi cnnturk.com'a anlattı.

Bir kalp damar cerrahı... ABD'de pek çok televizyon programına katıldı... Columbia Üniversitesi'nde profesör... Harvard Üniversitesi'nden mezun... Çok sayıda tibbi alanda uzmanlığı var... "Yılın Doktoru", "Milenyum'un İyileştiricisi", "Yarının Küresel Lideri", "Yılın Türk-Amerikalısı" gibi sayısız unvanı var...

"For Healing from the Heart" kitabı ile "Books for a Better America Award"’a değer görüldü... Robert E. Gross Araştırma Bursuna hak kazandı... Birçok profesyonel dernek ve kuruluşa üye...

Kendisi gibi doktor olan Lisa Öz ile evli... Dört çocuk babası... Oprah Winfrey'le birlikte televizyon programları yapıyor... En son olarak da Time dergisi tarafından 2008 yılında dünyanın en etkili 100 isim arasında gösterildi.

48 yıllık hayatına bunca şeyi sığdırabilen Prof. Dr. Mehmet Öz merak ettiğiniz hemen her şeyi Hande Atay Alam'a anlattı.

Öncelikle sizi çok tebrik etmek istiyoruz, Time dergisinin 2008 yılındaki dünyanın en etkili 100 ismi arasına girdiniz…

Aslında ben bunu duyduğumda çok şaşırdım. Ameliyathaneden yeni çıkmıştım. Uluslararası bir ödül olduğu için birçok kişi katıldı. Onlarla tanışmaktan çok mutluluk duydum.

Mutlu oldum ama aslında iyileşmiş hastamın takdiri benim için çok daha önemli. Bütün bu ödüller güzel ve çok da mutlu oluyorum ama bence bir hastamı iyileştirmekten daha büyük bir zevk yok bu dünyada.

Bu listede Amerikan başkanlığı için yarışan Barack Obama, Hillary Clinton veya Dalai Lama gibi isimlerde var, listedeki diğer isimleri görünce nasıl hissettiniz?

Aslında birçoğunu tanıyorum ben…

Öyle mi, çoğunu tanıyor musunuz?

Evet tanıyorum. Uluslararası bir ödül olduğu için dünyanın her yanından katılan insanlar oldu. Ama Dalai Lama ile yaşlanma üzerine bir konferansta beraberdik. Hillary Clinton’in eşi ameliyat olmak için buradaydı. John McCain’i de çok iyi tanıyorum. Hepsi törene katıldı.

Birçok artistte vardı, müzik, bilim ve edebiyat dünyasından birçok kişi vardı. Çok güzel bir tören oldu aslında. Bazen bunlar sıkıcı olabiliyor ama neşeli zevkli bir akşamdı. Tabi ödül almak için yaşanmaz. Çünkü ödüller geliyor, gidiyor. Hayatta çok daha önemli şeyler var. Kimse sürekli bu ödüller uğruna çalışmaz.

Siz senelerdir bu ameliyatları yapıyorsunuz, hala bir hayat kurtartığınız zaman aynı duyguları aynı heyecanı hissediyor musunuz?

Aynı heyecanı hissediyorum. Bir hastamı kaybettiğimde de aynı ağırlığı hissediyorum. Kalbi, bu kuvvetli adaleyi eline aldığın zaman hakikaten Allah'ın ne olduğunu anlıyorsun. O kadar enerji dolu muhteşem bir şey insanın kalbi. Ondan hiç bir zaman sıkılmam. Sıkılmak imkansız bence…

Dinine bağlı olan, dua eden hastaların iyileşmesinin çok daha çabuk olduğu gerçekten doğru mu?

Aslında biz bu konu üzerinde araştırma yaptık. Sırf dini kabul edenler değil aynı zamanda istikbalini iyi gören insanlar da daha iyi ve daha hızlı yaşıyorlar. Çünkü hayatlarında her zaman bir amaçları var. Kendi isteklerinin dışında kalbi çalıştırmak için amaçlar gerekiyor hayatta. Dindar insanlar zaten bunu baştan kabul ediyorlar ama bunun için dindar olmak şart değil.

Başka neler yapabilir insanlar?

Sevdiğin insanlar, çocukların, işin, memleketin bütün bunlar çok önemli… Bunlara tutunabilirsiniz. Aşık olduğun, bu aşkın peşinde koştuğun zaman hastalığa zaman kalmıyor. Bazı hastalarım ofise geliyor ve 'yaşasam da yaşamasam da benim için farketmez' diyorlar. Ben böyle diyen bir hastayı kesinlikle ameliyat etmiyorum.

Ama çok riskli hasta olsa da 'benim çocuğum var', 'çocuğum sakat ona bakmam lazım' ya da 'onu korumam lazım', 'benim yaşamam lazım' derse o zaman hiç çekinmeden ameliyat ediyorum. Çünkü eminim ki hastayı kaybetsem bile en iyi şansı vermiş oluyorum ona.

Bence bir doktorun, bir hekimin en büyük rolü hastalarını bu konuda ikna etmek. Yani bir spor salonuna girdiğinde nasıl kendini diri tutman gerekiyorsa aynı şekilde ameliyata girmek için de kendini kanıtlaman lazım.

Aşık olmayan biri, aşkı hiç tatmamış ya da aşkta karşılığı bulamayan birinin de iyileşmesi gerçekten çok mu zor?

Aslında kalbi kırabilirsin.

Yani bu gerçekten var?

Evet gerçekten var. Beyindeki dopimin miktarı çok önemli… Esrarkeş olan insanlar bu ilaçları aldıkları zaman beyindeki dopimin miktarı fazlalaşıyor. Bu dopimin hormonu aynı şekilde aşık olduğumuz zaman da artıyor.

Onun için aşık olduğunuz insan sizden ayrıldığı zaman bu dopimin miktarı birden düştüğü için kendinizi çok halsiz hissedersiniz, hakkaden hastalık yaratır bu…

Peki kalbe fiziksel olarak nasıl bir etkisi oluyor?

İki şey oluyor, evvela kalp hızlı çalışmaya başlıyor ama atış miktarı azalıyor. Onun için güzel, sert, hızlı, kuvvetli atış yapan bir kalp tamamen tersini yapar, gevşek kalır. Arter basıncı düşer. Bunun çalışmasını birkaç büyük merkez yaptı. Hakikaten bunu buluyoruz. Kalbi incittiğin zaman birden kalp durabiliyor.

Rahatlatamazsan bir yerden sonra kalbi fazla çalıştırıyorsun, kalp birden duruyor ve sizden vazgeçiyor.

Peki sağlıklı yaşamanın sırlarını nelerdir? Sağlıklı yaşamak için en önemli şeyler neler Doktor Öz?

Sağlıklı yaşamak için birkaç mühim şey var. Bazı ülkelere baktığımız zaman mesela 100 yaşına kadar yaşayan insanlar var. Onların neler yaptıklarını ölçtüğümüz zaman birinci yaptıkları şeyin adım atmak, yürümek olduğunu görüyüroz. Gördüğünüz gibi adım atan, adımları tutan bir cihaz var kemerimde, bunlar çok ucuz…

Niye kullanıyorum bunları, çünkü kaç adım attığımı ölçebiliyorum. Günde 10 bin adım atman şart. Ortalama bir Türk 3 ile 5 bin adım atıyor. Daha fazla hareket ederseniz hem kalori sarfedersiniz, kilo almazsınız hem de adalelerinizi çalıştırırsınız.

Bir adale yağa nazaran elli misli daha fazla kalori yakıyor. Onun için adale varsa vücudunuz yağlanmıyor. Aynı şekilde insanlar spor yaparak kilo kaybetmelerini kolaylaştırırlar. İkincisi esnek olmak için yoga.

Ben her sabah kalktığım zaman yogamı yapıyorum. Bir de onunla beraber 100 tane şınav çekiyorum. Bu benim sabahki spor programım. Akşamları koşuyorum.

Yani günde 2 kere spor yapıyorsunuz, bir sabah bir akşam?

Sabah sporu daha çok uyanmak için… 7 dakika sürüyor, daha fazla değil. Herkezin yapabileceği şey, bir de şınavlarım var o kadar. Başka hiçbir şey yapmıyorum. Bir haftanın dört günü yaptığım spora ilave olarak işten geldiğim zaman yarım saat 45 dakika spor yapıyorum.

Evin içinde mı yoksa dışarıda mı koşmayı tercih ediyorsunuz?

Hava güzelse dışarıda değilse evde koşuyorum. Bir de barfiks yapıyorum ve mekik çekiyorum. Çok da basit bir program… Daha da ilave bir şey yapmak istemiyorum çünkü vakit kaybetmek istemiyorum. Eğer yarım saat vaktim varsa yarım saat spor yapmak istiyorum.

Kendi vücudumu bir halter cihazı olarak kabul ediyorum. Yani şınav, barfiks, bütün bunlar için kendi vücudumu kullanıyorum. İlave olarak ağırlık taşımak gerekmiyor yanımda. Daha da büyük olmak istemiyorum zaten.

Spor dışında sağlık için neler yapılmalı. Mesela yemek konusu… Yemek Türkler için çok önemli, bir kültür. Türk insanlarına yemek açısından ne gibi tavsiyelerde bulunabilirsiniz?

Evet bazı ülkelerde yemek o kadar önemli değil. Ama Türkiye'de gerçekten yemek bir kültürdür. Aslında Türkiye çok şanslı bir ülke, çünkü bizde bulunan meyveler sebzeler hem lezzetli oluyor hem de diğer ülkelere nazaran ucuz aslında.

Bu kadar zengin bir ülkede yaşıyorken ve bu meyve sebzenin ne kadar mühim olduğunu bildiğimiz halde bunları kullanmamamız çok büyük bir hata.
Yazık aslında.

Sağlıklı gıdalar için birkaç şey çok mühim… Birincisi topraktan çıktığı zaman bu yemekler aynı şekilde ağzınıza girmeli. Yani meyve, sebze ve buna benzer hakiki yemekler önemli bizim için.

Kaloriyi saymayın. Eğer perhiz yapacaksanız yediğinizin miktarını hesaplamayın, besin miktarını sayın. Çünkü beyin besini ölçüyor, kaloriyi değil. Onun için beyaz ekmek veya şeker yerseniz içinde besin olmadığı için beyin bunları kabul etmez. İlave olarak daha çok besin dolması için yemek ister.

Türkiye'nin ekonomik durumunu düşündüğünüz zaman, ekmek, makarna, pilav sürekli yenen şeyler. İnsanlar bunu nasıl dengeleyebilirler?

'Bunları dengelemek için bunları yeme' demek istemiyorum. Yalnız yemek için mühim olan şeyleri size özetleyeyim. Onları yedikten sonra eğer iştahın varsa diğerlerinden de yiyebilirsin. Örnek olarak balık çok mühim, ceviz mühim. İkisinin içinde de omega 3 yağı var. Meyvelerin ve sebzelerin içinde önemli olan vitaminlar bulunuyor. A, B, C, D, E... Bütün vitaminler var.

Onun için hakiki yemekleri yerseniz eğer iştahınız kalmışsa, diğerlerini de yiyebilirsiniz fakat beyaz ekmek, beyaz şeker, bunun gibi beyaz yemeklerin sağlığınız için hiçbir yararı yok.

Alacaksanız da az miktarda alın. Onun dışında yemeklerinize salatayla başlayın, içine sirke, zeytinyağı katın. Bunların hepsi sağlıklı, istediğiniz kadar yiyebilirsiniz.

Biraz da beyaz peynir, biber ve domates. Domatesin içinde likopen diye bir madde var, hem bağışıklık sisteminizi kuvvetlendiyor hem de sizi güneşe karşı koruyor. Beyaz pilavın yerine ize daha lifli pilavlar varsa daha faydalı bağırsaklarınız için. Ana yemeklerde de az miktarda et, biraz balık, biraz sebze…

Siz kırmızı eti de hiç tavsiye etmiyorsunuz değil mi? Bir de hep beyaz et ile kırmızı etin arasında çok da fark olmadığını söylüyorsunuz?

Beyaz ve kırmızı etin arasındaki fark çok az… Bir de tabi çevresel koşullarımız nedeniyle bizim için et yemek hiç iyi değil. Hayvanları büyütmek için su harcıyoruz, benzin harcıyoruz, onlara yemek veriyoruz. Bu hayvanları et için beslemek genel olarak insanlar için pek faydalı bir şey değil.

Peki ya tatlılar?

Bence tatlıların hiçbir rolü yok! Çünkü biyolojik yönden maksatsız ve mantıksız bir hareket, çünkü tatlı yediğiniz zaman yemeklerin sonunda vücuttaki insülin miktarını fazlalaştiriyorsunuz.

Bu hormonun vazifesi yağ toplamak, onun için yemekten sonra şeker yediğiniz zaman insülin fazlalaşıyor ve bütün yediğiniz yemekleri yağ olarak vücuda yapıştırıyorsunuz ve bunlar vücutta kalıyor tabi.

Yani sizin evinize hiç baklava girmiyor mü?

Evet hiç baklava yok. Ama baklavaya karşı bir şeyim yok. Babamın en çok sevdiği şey baklavadır. Ben de çok seviyorum. Baklavanın içinde sağlıklı ceviz ve yağlar var. İyi yağlardan var. Ama baklava yiyiceksen yarım parça yemen yeterli. Günde 3 kere yeme, bir kez ye. O sizin için bir ödül olsun günün sonunda.

'Diet smart', yanı hep akıllı diyetten bahsediyorsunuz. 'Pazartesi diyete başlayacağım, 3 günlük ya da 7 günlük diyet' derken hep diyetle yaşıyor insanlar. Nasıl bir diyetle yaşamalı? Neler tavsiye edersiniz?

Aslında diyet bir koşu yarısı değil bir marotondur, onun için hayat boyu yapabileceğin bir diyet olmalı. Vücudun biyolojisinin bu perhizi kabul etmesi gerekiyor.

Örnek olarak hiç kimse bir hafta içerisinde 2 kilodan fazla kaybedemez. Ondan fazla kaybetmişse vücut su kaybetmiştir. Ya da adale kaybediyordur ki bu iyi bir şey değil.

O zaman en sağlıklısı haftada 1 kilo vermek mi diyorsunuz?

Haftada bir kilo kaybedersin, senede 50 kilo… Büyük bir miktar bu… Bu bile zor olacaktır ama önemli değil, en azından o maksatla başlayın. Yağ biyolojisini anlayabilirsen o zaman rahatlıkla gençlikte olduğunuz kiloya dönebilirsiniz. Aslında bu benim için çok ilginç bir konu.

Şişman insanlar zayıf insanları şanslı olarak kabul ediyorlar, zayıf insanlar da şişman insanları tembel olarak kabul ediyorlar. Ama hiçbiri doğru değil. Zayıf insanlar hayatlarında bazı hareketlere uymaya başlamışlar ki, hiç uğraşmadan hiç düşünmeden kilolarını düşük tutabiliyorlar.

Bunun sebebi nedir? Birincisi öncelikle kendi biyolojilerini anlıyorlar. Mide sancıları yapan bir hormon var. Bu hormonun ismi renin. Renin miktarını düşürtmek için yemek yemek lazım.

Yemek yerken ancak 30 dakika sonra renin miktarı düşmeye başlar. 30 dakikanın içinde 3 öğün yemek yersiniz. Onun için sofradan kalktığınız zaman diyorsunuz ki, 'Ne kadar çok yedim ben, amma da çok yedim.'

Daha mantıklı bir yol var. Yemekten yarım saat önce elinize bir avuç ceviz, badem veya fındık alın. Meyve de olabilir… Bunları yediğiniz zaman renin miktarı, hemen düşmeye başlıyor. Yarım saat sonra sofraya oturduğunuz zaman iştahınız kesilmiş oluyor.

Zaten çok yemeğe yer kalmıyor midede...

Aslında yemek için yer var ama hormon miktarı düşüyor. Çünkü sen ancak bir avuç yedin değil mi? Bir avucun içinde yüz kalori var belki, daha fazla değil. Normal olarak bir yemekte 500 kalori yersiniz.

Oturduğunuz zaman kendinizi tok hissederseniz ama yediğiniz miktar aslında azdır. Hakikaten 500 kalori yersiniz, 1000 kalori değil, ama yine de kendini rahat hissedersiniz. Bu gibi teknikler çok önemli…

Genç kalmak için ne yapmamız gerekiyor? Son senelerde insanlar botoks gibi farklı yöntemlere başvuruyorlar. Siz bu konuda ne düşünüyorsunuz?

Şimdi genç kalmak için tabi dış görünüş mühim bir şey. Genç gözüken insanlar daha fazla para kazanıyorlar, kendilerini daha iyi hissediyorlar ve hayatlarından daha memnun kalıyorlar.

Onun için ben sizi hiç kandırmak istemiyorum, bu çok mühim bir konu. Genç kalmak isteyen bir insan sırf dış görünüşünü düşünemez. Hem içten iyi gözükmeli hem de dıştan. İç kısmı genç tutmak için hayattaki büyük amaçlarınızın ne olduğunu anlamanız gerekiyor.

Kendi isteklerinin dışında kalbinizi çalıştırmanız için bir sebep gerekir. Onların ne olduğunu bulmanız gerekiyor. Aynı zamanda diğer insanların menfaatlerini de düşünmezseniz hiçbir zaman rahat yaşayamayazsınız.

Dalai Lama ile beraber bir kongre yaptık. Ona çok basit bir soru sordum. Bu soru genç kalmanın üzerineydi:

"Genç kalmak için ne yapmak lazım hayatta?"

Dalai Lama "Bizim memleketimizde bir tabir var, 'İyi olmayan bir insan erken ölsün' dedi.

Şaşırdım. Dalai Lama’dan böyle bir laf hiç beklemiyordum. “Neden? Biraz sert bir tabir gibi geliyor bana.” dedim.

Dalia Lama, "Aslında biz bunları menfaatları düşünerek söylüyoruz. Çünkü iyi olmayan bir insan etrafında kötülük topluyor, biriktiriyor. Bizim inançlarımıza göre bu insanlar öldükten sonra da aynı kötülükleri taşıyıcaklardır.

Onun için, bunu bir an evvel durdursun, bir dahaki hayatında belki daha iyi bir insan olur. Ama tam tersi iyi insanlar da var. Onlar daha da uzun yaşasınlar ki daha iyi şeyler yapsınlar hayatlarında. O yüzden uzun yaşayacaksan amaçların olması gerekiyor.

Bence Türkiye'deki bu yöntemler çok fazla kullanılıyor. Botox, ameliyatlar ve diğer kullanılan teknikler hem gerektiğinden fazla hem de sağlıklı değil. Bazı insanlar hiçbir zaman kendilerinden mutlu olmazlar çünkü kendi içlerinde mutlu değillerdir.

O yüzden önce iç kısımlarını tedavi et, spora başlat ki vücudunda güzel gözüksün, ondan sonra kozmetik, cerrahi yönetimleri düşünmeye başla. Eğer vücuduna bakmışsan, gıdanı düzeltmişsen plastik cerrahi mantıksız bir şey değil.

Yani yine yapılabilir diyorsunuz?

Bazı insanlar için çok faydalı ama ancak en son çare…

Siz hep stresin yaşlanmayla bağlantısından bahsediyorsunuz...

İnsan stresi hissettiği zaman, hücredeki kromozomlar yavaşça çürümeye başlıyor ve kendini yeniletmekte zorluk çekiyor. Bizim kemiklerimizin içinde kök hücreler var.

Bu kök hücreler kalbimizi, akciğerimizi, karaciğerimizi yeniliyor. Bunların yenilenebilmesi için kromozomların sağlıklı olması gerekiyor. Stresten dolayı kromozomlar sağlıksız olunca kendini yeniliyemiyorsun ve yaşlanmaya başlıyorsun.

Peki bu stresi nasıl azaltabiliriz?

Birincisi derin nefes almayı öğrenmeniz lazım. Birçok insan derin nefesi nasıl alacağını bilmiyor. Derin nefes alırken akciğerin altında olan adaleyi kullanmanız lazım. Bu adalenin ismi diyafram. Diyaframı kullanırken, nefes alırken karnı dışarı doğru çıkartmanız lazım. Nefes bırakırken de tamamen o havayı dışarı bırakmalısınız.

Bu gibi derin nefesler, yoga gibi Doğu'da kullanılan birçok tedavide sık sık kullanılan teknikler. Mesela trafikte araç kullanıyorsunuz ya da toplantıda karşınızda oturan insan sizi çok sinirlendiriyor. Bu gibi stresli durumlarla karşılaştığınız zaman yavaş yavaş derin nefes almaya başlayın. Bundan kimsenin haberi de olmaz.

Ne kadar bu nefes hareketini yapmak lazım?

Bir defa bile yeter ama 10 kere nefes alabilirsen farkını görürsün.

Peki biz sizin hayatınıza baktığımızda, bu kadar televizyon programı, radyo programı, kitap, Oprah… Siz böyle yoğun bir tempoda nasıl stressiz yaşayabiliyorsunuz?

Aslında tabi hayatım yoğun. Stres her zaman hayatımızda yer alıyor. Benim için önemli olan konu zaman değil enerji. Zaman zaten kısıtlı hayatta. Ama benim yaptığım şeyler bana enerji verirse o zaman kendimi yormadan istediğim kadar iş yapabilirim.

O yüzden sabah 6'da kalkıyorum. Bütün günüm akşam 11’e kadar dolu. Ama yaptığım hareketlerin birçoğu bana enerji veriyor. Bu ropörtajlar mesela… İnsanları eğitmek benim için çok büyük bir zevk.

Peki ya yapmak istemediğiniz şeyler olduğunda ne yapıyorsunuz?

Tabi yapmak istemediğim şeyler de oluyor. Böyle durumlarda kendime ödül veriyorum. Mesela 'bunu bir daha yapmayacağım' diyorum kendi kendime. ya da bunu yaparsam başka şeyler için kendime hak tanıyorum. Sürekli bunu yapmayacağım, bunu sadece 1 saat yapacağım diğer saatte de kitap yazacağım, ya da yeni bir şey öğreteceğim kendime diyorum.

Sizi Oprah'ın programıyla daha da çok seyretmeye başladık, Oprah hayatınızı nasıl değiştirdi?

Oprah Amerika'nın en çok sevilen insanlarından biri. Onun yanında onun platformunu kullanarak halkı eğitmek benim için çok büyük bir onur oldu. Çok hakiki bir insan.

Ben Oprah’ı gerçekten çok korumak istiyorum. Onun kurduğu bu platform eşsiz bir platform. Sağlık konularında bu çok mühim. Çünkü herkes sağdan soldan laf dinliyor. İşte hep duyuyoruz, “Annem bunu diyor, gazete şunu yazmış…” diyen çok insan var.

Hakikaten vücudumuz için bazı şeyler çok mühim. Bunları öğretmek zor değil. O yüzden yazdığım kitaplarda hep bunlar üzerine: İnsanlara basit şekilde mühim şeyleri öğretebilmek.

Duyduğumuz kadarıyla Türkiye'de Oprah ile bir program çekecektiniz, ne zaman gerçekleşecek bu proje?

Aslında bizim Oprah ile beraber yapacağımız bir dünya seyahati programımız var. Tek bir program değil, birkaç dizi birden yapmak istiyoruz. Bu yaz bu projeleri gerçekleştirmek için vaktimiz kalmadı ama inşallah gelecek yaza bu projeyi gerçekleştirmeyi düşünüyoruz. Tabi Türkiye'ye de gideceğiz.

Türkiye'de nerelere gitmek istiyorsunuz?

İstanbul... Orada Mısır Çarşısı, Kapalıçarsı… Müzeleri falan da gezeceğiz tabi ama halkı eğitmek için çarşıları gezmek istiyorum çünkü orada gıda var. Onları göstermek istiyorum.

Sivas’ta sedef hastalığını tedavi eden balıklar var. O balıkları da göstermek istiyorum. Oprah’a güney sahillerini de göstermek istiyorum. Bir de tabi güney sahillerindeki meyvelerimizi, sebzelerimizi...

Bize bu yoğun temponuzun arasında zaman ayırdığınız için çok teşekkür ederiz Doktor Öz.

Ben teşekkür ederim.

MAMAK KHADEM “EN BÜYÜK HAYALİM TÜRKİYEDE KONSER VEREBİLMEK”

2008-05-29T06:28:00.003+03:00

Fotograf: Bonnie Perkinson

Mamak Khadem 15 yaşında ailesiyle beraber İran’dan Amerika’ya geldiğinde büyük bir kültür şoku yaşamış. Müzik Khadem’in hayatında her zaman büyük rol oynamış. Onun için müzik adeta kendi gelenek ve kültürüne özlemini giderdiği bir sığınak haline gelmiş. İran çocuk korosunda söylediği şarkıları hiç bir zaman unutamamış. Her ne kadar ailesine verdiği sözle Matematik eğitimi alarak üniversitede öğretim görevlisi olmuş olsada her yaz İran’a giderek klasik İran müzik eğitimini aksatmamış. Khadem 2002 senesinde üniversiteyi bırakarak kendini tamamen müziğe adamış. Amerika’da gördüğü farklı kültürler sayesinde dünyanın diğer bölgelerine seyahat ederek müziğini geliştirmeye karar vermiş. Khadem her ne kadar bir tek Farsça şarkı söylesede, Yunan, Türk, Ermeni ve Kürt melodilerini karıştırarak ve şair Mevlana Celalleddin Rumi gibi ünlü şairlerin şiirlerini kullanarak müziğine yeni bir boyut katmış.

Khadem’in şu andaki en büyük hayali Türkiyede konser verebilmek.

Zor bir çocukluk geçirmiş olmanız müzik hayatınızı nasıl etkiledi?

Ben 15 yaşındayken Amerikaya taşındık. Bir çok şeyi anlamakta zorluk çekiyordum. Özellikle Amerikan kültürünü ve İngilizceyi anlamakta çok zorluk çekiyordum. Müzik dinleyerek zorlukların üstesinden geliyordum. Müzikle çok özel bir bağım olduğuna inanıyorum. O zamanlar bile diğer kültürlerin müziklerini anlamak benim için çok önemliydi. İranda hep çocuk korosunda şarkı söylediğim için müzik kendi kültürümle olan tek bağımdı. Fakat ben üniversitede müzik değil matematik okudum.

İran’dan 1979 da geldik, devrimden hemen önceydi... Burada eğitimimi alıp İran’a döndüğümde çok daha iyi bir isim olacaktı. Fakat bir çok şey değişti, hiçbirşey beklediğimiz gibi gelişmedi ve ben üniversitede matematik bölümünü bitirdim. Dönemeyeceğimi anladığımda beni kültürümle yakın tutan tek şey olan klasik İran müziğini öğrenmeye karar verdim. Çünkü orjinali yani İran müziğinin kökünün klasik İran müziğinde olduğuna inanıyorum. O yüzden daha sonraları her yaz İran’a giderek kendime bu müziği orada yazın 2 -3 ay kalarak öğretmeye çalıştım.

2002 yılında Matematik hocalığını bırakarak seyahat etmeye nasıl karar verdiniz? Bu büyük bir karar…

Evet 2002 yılında kendim için yeni bir şeye karar verdim. Hem matematik hocasıydım hemde müzisyendim. Ama artık bunun değişmesi gerektiğine inandım ve matematik hocalığını bıraktim. Kendimi gerçek anlamda geliştirmeliydim. Bu benim için yeni bir dönem oldu çünkü farklı kültürlerin müziklerini öğrenebilmek için yeterince zamanım oldu.

Geleneksel müziği öğrenmek benim için kendi kültürümü, adet ve geleneklerimi korumak anlamına geliyordu. Tabi bunun çok büyük zorlukları oldu çünkü her yaz sırf klasik İran müziğini öğrenebilmek ve en ince ayrıntılarına kadar kendimi geliştirebilmek için İran’a gidiyordum. Fakat birşeyin farkına vardım. Ben sırf klasik Iran müziğine bağlı kalmak istemiyordum. Amerikada yasayarak bir çok farklı kültür ve müziği tanımış olduğum için sırf bu geleneksel müziğe bağlı kalmanın doğru olmadığını düşündüm ve müziğimi genişlettim.

Diğer bölgelerin müziklerini nasıl keşfediyorsunuz?

Bence diğer kültürleri tanımanın başarısı ve sırrı seyahat etmekten geçiyor. 2002 senesinde gezmeye başladığımda kendi solo albümümü yapabileceğimden bile emin değildim. Türkiye’de bu gezdiğim ve çok etkilendiğim yerlerden bir tanesi oldu. Aslında Türkiye’ye ilk defa 1994’de deprem olduğunda gittim. Deprem sırasında oradaydım demek daha doğru olur. Benim için çok büyük bir deneyim oldu, çünkü insanlarla çok büyük bir bağ kurduğuma inandim. Parklarda uyuduğum günler oldu ve insanları çok yakından tanıdım, yardım ettim. O deneyimden sonra sürekli Türkiye’ye gitmek istedim. Türk müziği, Türk insani, ülkenizde herşey o kadar etkileyici ki… Türk kültürünün müziğimde etkisi kesinlikle çok büyük. Türk insanları gerçekten mükemmel. Bir çok Türk müzisyenle tanışma şansımda oldu ve müziklerinden gerçekten çok etkilendim. Özellikle Ömer Faruk Tekbilek ile çok başarılı çalışmalarımız oldu.

Ömer Faruk Tekbilek sizin “Heydar” şarkınızın aranjmanını yapmış ve anladığım kadarıyla beraber bir çok şarkınız var.

Ömer gerçekten mükemmel bir müzisyen. Sesi olağanüstü. Ömer’in “Alif” albümündeki 3 şarkısını ben söyledim. Her zaman beni çok desteklemiştir ve iyi bir dost olmuştur. “Heydar” şarkısını benim önüme aslında Ömer getirdi. Biliyorsunuz Farsçada “Heydar”, siz Türkçede “Haydar” diyorsunuz yanı Peygamber Ali’nin ismi.. Bu kadar yakın iki kültürün arasında bir çok benzer şey var. Biz beraber bir şarkı yapmak istedik ve bu Türk şiirini İranlı genç bir şair benim için Türkçeden Farsçaya çevirdi. Böylelikle şarkının orjinalliğini kaybetmemiş olduk. Ömer ile bu şarkıyı beraber fakat iki ayrı dilde söyledik. Yani ben Farsça ve o Türkçe söyledi. Çok güzel bir çalışma oldu.

Birşeyi daha eklemeliyim. Bana Türkiyede, Türk müziğinde ilham kaynağı olan şarkılar, müzisyenler hep “Kalan” müzik şirketinin çıkardığı albümler olmuştur. Çoğu çıkardıkları albüm bende de var. Gerçekten mükemmel iş çıkartıyorlar.

Fakat hiç bir zaman şarkılarınızda Farşça dışında bir dil kullanmıyorsunuz değil mi?

Ben bir çok farklı melodi kullanmaya çalışıyorum. Gezdiğim ülkelerde etkilendiğim melodileri kullanıyorum. Bir kaç Ermeni melodisi var, Yunan melodileri kullanıyorum, bir çok Türk melodisi var fakat hiç bir zaman bu şarkıları o ülkelerin dilinde söylemek istemedim. Çünkü bence bir şarkıcı söylediği sözleri bilerek hissederek söylemeli. Bu şarkıları orjinal dillerinde anlayarak söyleyemediğim için kendi dilimde söylemenin daha doğru olduğuna inanıyorum.

Şarkılarınızda daha çok ne tür konulara ağırlık veriyorsunuz?

“Hayder” şarkısını dinleyen bir çok insan benim daha çok dini şarkılar söylediğimi ve dinime bağlı olduğumu düşünebilir ama bu doğru değil. Bütün dinlere saygım var. Ben Müslüman olarak doğdum fakat bütün dinlere inanıyor ve dini değerlere önem veriyorum. Fakat bir çok farklı konuları içeren şarkılar söylüyorum. Mesela bir şarkım politik mahkum hakkında. Bazı şarkılarım dini, bazı şarkılarım politik ve bir çok şarkım aşk üzerine… Celaleddin Rumi’yi çok kullanıyorum. Fakat insanların iyiliği, dünyadaki olaylar ve politik sorunlar kesinlikle şarkılarımı etkiliyor.

Şarkılarınızda melodilerinden etkilendiğiniz ülkeler aslında kültürel açıdan birbirine çok yakın fakat aynı zamanda politik olarak bir o kadar uzak ülkeler, Türkiye, Ermenistan, Yunanistan….

Aslında çok doğru bir konuya değindiniz. Her ne kadar sözlerle ifade etmesemde asıl vermek istediğim mesaj gerçekten bu… yani barış… Şarkılarımda her zaman barışı simgeleyen sözler kullanıyorum. Bizim ülkelerimizin birbirine çok yakın olması gerekiyor. Türk kültürü İran kültürüne, Yunan kültürüne gerçekten çok yakın kültürler. Hepsi aynı insanlar sadece farklı coğrafyaya dağılmışsız. Politika insanları ayırıyor. Halbuki eskiden böyle değildi ve bu yüzden barışı her zaman şarkılarımda belirtiyorum. Benim beraber çalıştığım insanların hepsi farklı ülke ve kültürlerden. Ermeni, Yunan, Amerikalı, Türk…. Bizler hep beraber çalışıyoruz. Konser sırasındada bu barışı simgeliyoruz ve beraber bir ahenk içerisinde olabileceğimizi gösteriyoruz. Ayrıcalıklarımızı göstermek yerine müziğimizle ortak yönlerimizi sergiliyoruz. Konserlerde yarattığımız enerji gerçekten inanılmaz oluyor. İşte bu yüzden müzik politikanın hiç bir zaman yapamadığı bir şeyi ortaya çıkartıyor, barışı.

Türkiyeye gitme planlarınız, Avrupada tür yapma planlarınız var mi?

Benim için Türkiyede konser vermek her zaman en büyük rüyalarımdan biri olmuştur. Fakat Amerikadan Avrupaya müzisyen olarak gitmek her zaman çok zor oluyor. Her ne kadar bu tür müziği orada daha çok insanın takdir edeceğini bilmemize rağmen hala bir türlü konser için gidemedik. Özellikle Türkiyede konser organizatörleriyle bağlantı kurmaya çalışıyoruz. Yaz sonu umuyorum belkide baharda Avrupa’da bir turada çıkabiliriz.

www.mamak-khadem.com
http://www.myspace.com/mamakkhadem

HANDE ATAY ALAM

Being Good!

2008-05-20T23:49:00.001+03:00

When I start thinking to write today for my blog, what I was thinking and 2 minutes later what I started to listen was so ironic! I started to listen Coldplay "We never change"... And 2 minutes before I was thinking how important to be good in life... to be able to be GOOD. To have good hearted friends, marry the good hearted person... Work with people who are sincerely good... How impossible it is to work with dishonest people who drive their ambition with wrong actions... But most importantly, BE GOOD... "Treat others as you would like to be treated."

Of course all these thoughts came to me when I was thinking about the BEST MAN I ever knew in my life, My Grandpa :( It has been 4 years. Time flies Grandpa and I miss you so much. I hope I will have a good heart like yours all my life...

I wanna live life, never be cruel,
I wanna live life, be good to you.

I wanna fly, never come down,
And live my life,
And have friends around.

We never change, do we?
We never learn to leave,
So I wanna live in a wooden house,
I wanna live life, always be true,
I wanna live life, and be good to you,
I wanna fly, and never come down,
And I live my life, and have friends around.

We never change do we? no, no,
We never learn to bleed,
So I wanna live in a wooden house,
Making more friends would be easy.

Oh I dont have a show to say,
Yes, and I sing every single day,
We never change do we?
We never learn to leave.

So, I wanna live life in a wooden house,
Making more friends would be easy,
I wanna live where the sun comes out.

2008-05-14T05:31:00.000+03:00

her lafa verecek cevabım var ama...

bir lafa bakarım laf mı diye...

bir de söyleyene bakarım adam mı diye... !

CAN YÜCEL

What is the real goal of life?

2008-04-08T21:26:00.000+03:00

Krishnamurti says: "It is, first of all, what you make of it. It is what you make of life".

FORCED PASSION?

2008-03-29T16:49:00.001+02:00

Can passion be forced? When you lose your passion, can you recreate that feeling? To your job, to your husband/wife, to your work out…etc. Even though you love that job but it gets harder and harder everyday to wake up to go to work! What do you do? You feel lazy, you actually become lazy because indeed you know that you need a change. I think the biggest reason for unhappiness in life is not enjoying your daily life because you are not creating something new that day. Lack of passion creates unhappiness. To transform your life, should the best recommendation be to find something you’re passionate about, and do it for a living? What if you know you won’t make any money out of it? What if you really don’t know what you want to do anymore with your life? Well I hear and know many people like this. So I was searching passion on the web :) Some say you can always find something you are passionate about and do it for a living. Some say passion can be created. I agree in one sense that you can create passion; if you hate working out on a treadmill but then if you can watch the best show on TV while you are working out. That work out may not be as bad ad you think and you might start liking it. Although I think the TV experience what makes the work out more enjoyable, but fair enough. I guess if you don’t want to quit your job because you like the business you are in but not the job, then you can always add or drop some work activities while you are searching for something new. When it comes to relationships, which I see the problems mostly with older couples, I think they have to work on it. It is never too late. I am so stupid to be this romantic but I think you can fall in love with your husband/wife even when you are 80. You don’t need to force it, just maybe you don’t need to see every little thing that bothers you :)

hangi evine???

2008-03-26T15:00:00.001+02:00

Bir yerlerde sıkışıp kaldığını Atlantık okyanusunun üstünde iki kıta arasında uçarken dahada iyi hissediyorsun … Gide gele bir süre sonra en mutlu ama aslında en çok sıkıntılı olduğun yer o okyanusun üstü oluyor… Kendini bir yere ait görememen, belkide tam aradaki o okyanusun, özgürlüğün üstünde uçarken artık bir yerlere ait görmeye çalışmaktan vazgeçmenin rahatlığını yaşıyorsun… Eve gittikçe yaklaşıyorsun, ama hangi evine? Belkide bir tek sıkışmış okyanuslar arasında kendi evindesin.

BAĞIŞLA

2008-01-21T18:42:00.000+02:00

Ya zamanından çok erken gelirim
Dünyaya geldiğim gibi
Ya zamanından çok geç
Seni bu yaşta sevdiğim gibi

Mutluluğa hep geç kalırım
Hep erken giderim mutsuzluğa
Ya her şey bitmiştir çoktan
Ya hiçbir şey başlamamış

Öyle bir zamanına geldim ki yaşamın
Ölüme erken sevgiye geç
Yine gecikmişim bağışla sevgilim
Seviye on kala ölüme beş

Aziz NESİN

HRANT DiNK

2008-01-20T00:25:00.001+02:00

Bugün çok yazmak istedim. Hemde sırf bugün değil, son bir haftadır bu konuda yazmak istiyorum. Ama inanın yazamadım. O kadar çok şey var ki söyleyecek, söylenmesi gereken, beni üzen... ama ne kadar söylesem yeterli olmadığı hissine kapılıyorum. Bundan bir sene önce bloğ'uma; yazmaya devam edin, bu konuyu hep gündemle tutalim, hep konuşalım, Hrant'in kanı yerde kalmasın diye yazmıştım... Ama şimdi kendim yazamadım, yazamıyorum. Son bir haftadır Cengiz Candar'in Hrant Dink yazılarını tekrar tekrar okuyorum. Gerçekten şimdi Hrant Dink çıkıp gelse ona ne diyebiliriz ki? İnanabilir mı olanlara? Eminim hayretler içinde yukarıdan seyrediyordur olanları...

Bütün Türk ve Ermenilerin seyretmesi gereken ropörtaj...

http://www.youtube.com/watch?v=asp9lTaG3D4

2008

2007-12-31T07:41:00.000+02:00

2008’i affetme yılı olarak kabul ediyorum. Bütün sinirlendiğiniz, sizi üzen insanları affedin. Sizi daha fazla rahatsız etmelerine izin vermeyin. Size yapılanları kabul etmeyin ama artık içinizde affetmeyi öğrenin. Daha doğrusu beyninizde savaş vermeyin. Bırakın yapılanlar onların yanına kalsın, nasıl olsa kötülükler, haksızlıklar dönüp dolaşıp geri dönüyor. Hiçbirşey canınızı sıkmaya değmez. Sadece yapılanlarla siz bir kademe atlıyorsunuz ve aynı zamanda onlarda bir kademe iniyor. Ama en önemlisi yaşanan her terslik her üzüntü aslında sizin bir kademe atlamanıza yarayan yeni bir deneyim.

Genelde okuduğum kitapların hayatımda nedense bir şekilde bağlantılı olduğunu düşünürüm. Kitaplarda okuduklarım ile hayatım arasında hep köprüler kurarım. Dün çok sevdiğim kuzenim elime Krişnamurti’nin "İç Özgürlük" kitabını tutuşturdu. Benim sanki son zamanlarda aradığım bir çok sorunun cevapları yatıyor bu kitapda.. öyle sorular var ki sanki ben sormuşumda yazar bana cevap vermek için toplarlamış bu soru ve cevapları. Hayattaki arayışlara cevaplar, bildiğinizi sanıpta cevabını çok düşünmediğiniz soruların cevapları var bu kitapta.

Yeni Yılınızı her kiminle, nerede ve nasıl geçiriyor olursanız olun, umarım mutlu ve huzurlusunuzdur.

UÇURUMDAKİ TÜRK AMERİKAN İLİŞKİLERİ

2007-11-04T16:03:00.001+02:00

Şimdi bütün gözler günlerdir konuşulan Başbakan Erdoğan'in gezisine çevriliyor. Türk gazeteciler Washington'a akın ediyor. Aslında şu son günlerdeki gelişmelerden sonra bütün gazeteciler Bush-Erdoğan görüşmesinde neyle karşılacaklarını, daha sonrasında neyi yayınlayacaklarını ve neyi yazacaklarını az çok tahmin ediyorlar.

Amerika neyin doğru neyin yanlış olduğunu farkında. Fakat çözüme Türkiye'nin istediği şekilde gidebileceğide bir o kadar kuşkulu. Amerikan hükümeti Irak'ta tek istikrarlı bölge olarak gördüğü Kuzey Irak'a yapılacak harekatin Irak'in kendi içinde az çok var olan stabileyi büsbütün yok etmesinden korkuyor. Diğer bir yandan Kandil dağına bir operasyon yapacağı takdirde Kongreye bu durumu allayıp pullayıp satmakta hiç işine gelmiyor. Kısacası Washington hükümeti ne istek, nede kapasitede Türkiye'ye kendini göstermekle yeterince uğraşmıyor. Amerikan hükümetinin Ermeni Soykırımı tasarısı gecmemesi icin atağı ve son günlerde PKK için yaptıklarının arkasında tabiki birde İran gerçeği yatıyor. Fakat şimdiye kadar ki beceriksizliğiyle Türkiyeyi neredeyse İran ile işbirliği yapması için sırtını sıvazlıyor. Eski PKK'yla mücadele Özel Temsilcisi General Ralston bile Bush hükümetini Türkiyeyi İran ile yakınlaştirdiği için eleştiriyor.

İstanbul'a gelen Dışişleri Bakanı Condolezza Rice'in suratına "Artık söz bitti aksiyon gerekli" diyen Babacan'in beklentilerinden çokda ümitli olmadığını yüz ifadesinden belli ediyor. Diğer yandan Irak Hükümet Şözcüsü Ali El Debbağ Amerika ziyaretinde söylediklerini Türkiye'dede söylüyor "PKK’yı durdurmaya gücümüz yetmez, bu Türkiye’nin gücünü bile aşıyor."

İster istemez akıllara gelen şu oluyor; Amerika'nın taktiklerle zaman kazanması ve dağlara yağacak olan karlarla bütün yapılabilitesi olan operasyonların bu geçen süreçte Türk kamuoyu ve hükümeti oyalanarak daha sonrada vazgeçirilmesi. Henri Barkey'nin dediği gibi Rice kar yağması için dua ediyor olmalı.

Ermeni tasarısı Kongre'de Dış İlişkiler Komitesine sunulduğunda resmen ağzım açık seyrediyordum; çünkü meclis üyelerinden çoğu bu soykırım olmuştur, bırakın geçsin, Türkler önce sinirlenir sonra unutur gider diyorlardı. Ortaya Irak konusu girince Bush hükümeti devreye girdi, yalvar yakar konunun öneminin Iraktaki Amerikan askerleri olduğunu, Türkiye gibi bir müttefiki kaybetmenin sonuçlarını ne kadar ağar olacağını anlatan bin bir dil döktükten sonra Demokratları ikna etmeyi başardılar. Fakat şu çok açık, eğer Türkiye şu andaki posizyonunu iyi kullanmazsa ne PKK konusunda Amerikaya istediği adımı attırtabilir nede Ermeni tasarısını bundan sonraki dönemlerde Genel Kurul'a gelmesini engelleyebilir.

Başkan Bush'un Pazartesi günkü sözleri Rice'in sözlerinden ne denli farklı olacak? Pazartesi akşam Başbakan Erdoğan buradan ayrıldığında gönlü ne kadar rahat olacak?

Kartlar nasıl oynanacak, verilen sözler nasıl tutulacak, en önemlisi uçurumda kimin sözü geçecek göreceğiz.

EN RENKLİ ABD SEÇİMİ - 05.10.2007 05:51:00

2007-11-04T00:03:00.001+02:00

Eski başkanın eşi, eski başkan yardımcısı adayı, eski belediye başkanı, eski aktör, eski senatör… Ama hiçbiri eski Başkan ya da Başkan Yardımcısı değil… Amerikan tarihinde 1952’den beri ilk defa Başkan ya da Başkan Yardımcısı başkanlığa adaylığını koymuyor.

Demokratlardan Hillary Clinton, Barack Obama, John Edwards, Cumhuriyetçilerden ise Rudy Giuliani, John McCain ve Fred Thompson belki de tarihteki en renkli Amerikan seçimleri için yarışıyorlar. Başkan adaylığı yarışmasında en ön sırada bulunan Senatör Hillary Clinton hala ısrarla “Bendeki deneyim hiç bir adayda yok, hiç kimse benim kadar Beyaz Saray’ın Oval Ofis'inde zaman geçirmedi” diyor. Hillary son günlerde tüm Amerikalıları içeren sağlık sigortasıyla popülaritesini daha da yükseltme yolunda ilerliyor.
Her geçen gün Utube’da yenilenen reklamları Hillary takımının ne kadar sıkı çalıştığını gösteriyor. (http://www.youtube.com/watch?v=Ja6vu6cWWTQ&mode=user&search=)

Şu anda Cumhuriyetçilerin en kuvvetli adayı olan eski New York Belediye Başkanı Rudy Guliani her zamanki gibi kendine güveniyle dikkat çekiyor. Hillary kadar kampanyası için para toplayamamış olmasının, zorlandığı tek konu olduğunu itiraf ediyor. Bir o kadar McCain’in parasızlığı da, popülaritesini ve gücünü ezmeye yetiyor. Ha çekildi ha çekilecek derken Cumhuriyetçilerin desteğiyle yalpalayarak da olsa ayakta durmayı başarıyor…

Barack Obama’nin seçim kampanyalarında yaptığı konuşmalar sırasında topladığı kalabalık büyük dikkat çekiyor. Obama’nın Hillary’ye nazaran binlerce daha fazla insanı seçim konuşmalarına toplayabiliyor olması, seçim sonuçlarının çok farklı sonuçlar getirebileceğini gösteriyor.

Eski Başkan Yardımcısı adayı John Edwards’in geçen seçimlerde olduğu gibi bu seçimlerde de üzerinde durduğu nokta Amerika'daki orta derece ve fakir ailelerin ekonomik durumu için yapilabilecek değişiklikler. Her ne kadar Amerika’da ekonomi en önemli ve en hassas konulardan biri olmaya başlasa da Edwards’in tutturamadığı bir nokta var; o da, kendisinin çok zengin bir avukat olması. Amerikalılar Edwards’ı başarılı bulsa da kendisine yakın bulmuyor.

Eski senatör ve aktör Fred Thompson yarışa geç girmesine rağmen taze bir yüz olarak çok tutuldu. “Law and Order” dizisinin popülaritesinin yanı sıra, hayranlarının çok olması ve yeni Ronald Reagan olarak görülmesi yeterince artı puan almasına yetti.

Bu seçimlerin çok renkli bir platformda geliştiği kesin. Kuşkusuz diğer seçimlere nazaran çok daha erken ve kuvvetli başladı, fakat halen bir çok şey değişebilir.

Mesela Al Gore aday olmaya karar verirse, bu, Hillary’nin ve Guliani’nin puanlarını düşüreceğini, neredeyse Edwards’in yerini kaybedeceğini kesinleştiriyor. Hatta iki cephede de bazı adayların yarıştan beklenenden daha erken çekileceklerini iddia edenler bile var.
Göreceğiz.

Yoklar

2007-10-03T05:37:00.000+03:00

Sana en degerli insanlar Sana ne kadar yakinda?
Karnini tutarak baraber guldugun insanlar nerede?
Kahve sohbetlerinde gozlerinin icine bakarak dinledigin o en tatli hikayeleri anlatan insanlari en fazla ne kadar goruyorsun?
Sonra alisiyorsun… kotuye alismak zor ama zamanla alisiyorsun bosluklara
Aylar sonra kapini caliyor tatliliklar bir kac gunlugune ama sonra bir bakiyorsun ki yine yoklar…
Bir sabah yine gitmisler!

Sonsuz Arayislar

2007-09-21T08:20:00.000+03:00

Bazen hayatta cok buyuk degisiklikler yapmak gerekir, bazende yapmak gerekmez ama icinizden temel degisiklikler yapmak icin cok buyuk bir istek duyarsiniz. Tehlikeleri cokdur ama en azindan ileride kafanizda keske'lere hic yer birakmazsiniz. Arayislar icinizi yer bitirir.

MADDİ-YAT

2007-09-03T08:33:00.001+03:00

Hayat boyu elde ettiğin maddi herşeyini tutamıyorsun. Bir süre onlara bağamlı olarak yaşamanın ne kadar saçma geldiğını onları atıp kurtuldukdan sonra anlıyorsun. Hatta rahatlıyorsun. Sonra bazen aldığın şeylerin sadece alırken mı seni tatmin ettiğini yoksa alıp bir kaç kere kullandıktan sonra mı değerini kaybettiği konusunda kafanda “ben acaba gerçekten maymun iştahlı miyim?” sorusunu ister istemez soruyorsun. Bu bir kitap yada CD olsa bile… Geçen gün taşınmamıza yardımcı olan bir arkadaşım, “Biz eşyaları atan bir kültürden gelmedik ki, eskiyen herşey muhakkak bir yerde bir zaman ise yarar mantığıyla büyüdük, böyle bir kültüründen geldik” dedi, ki gerçekten haklıydı. Ama dengeler kesinlikle değişiyor. Artık dünyanın her yerinde bir çok şeyi çok daha rahat elde edebiliyorsunuz. Tabiki her zaman da daha fazlasını, daha iyisini istiyoruz. Aldıkça alıyoruz, tatmin oldukça daha çok alıyoruz. Tüketmenin doyurucu olduğu bu dünyada azalan duygularımızı, maddiyatla doyuruyoruz. Bunları neden yazıyorum? Çünkü aslında bu kendimizi tatmin etmek için maddiyata olan düşkünlüğümüz beni sınır ediyorda ondan… Kurtulabilene aferin  Bende yok demeyin ne yazık ki hepimizde farklı derecede var!

TV ÇOCUĞU

2007-09-02T07:12:00.001+03:00

Bu taşınma esnasında bir şeyi daha farkettim. Geçici evimizde bir hafta yaşayacağız ve haliyle televizyonumuz yok sayılır, tabi internetden seyrettiğimiz Türk tv’si dışında….. Hafta içinde ise saatlerce burnumu soktuğum bu bilgisayar ekranına haftasonu çok fazla bakmayı reddediyorum. Televizyon desek, hayatımızda hala bu kadar önemli olduğunu unutmuş olmalıyım ki yokluğunda şaşırdım kaldım. Bu esnada bu sene içerisinde okuduğum kitap sayısının az olduğunu farkederek, şu hafta içerisinde 3. kitabıma başlamak beni mutlu ediyor. Tabi televizyonsuzluğun verdiği zamanın etkili olduğunuda kabul ediyorum. Acaba Türkiyede yaşıyor olsaydık bu kadar televizyon bağamlısı olur muyduk? Bilmiyorum... ama sanmıyorum.

TAŞINMAK MI TAŞINMAMAK MI?

2007-09-01T17:12:00.002+03:00

Hayatınızda kaç kere taşındınız hiç düşündüz mü? Ben saydım. 16 kere taşınmışsım. Bazıları sadece bir kaç bavul ve bir kaç kutudan ibaret. Ama son 6 taşınmamda çok yorucu oldu. Yine yemin ettim taşınmayacağım diye ama kim bilir bu gidişle daha kaç kere taşınacağız. Geçen sefer dedik ki eğer bir gün kendi evimiz olursa yada Türkiye’ye geri dönersek taşınırız ama her ikiside gerçekleşmedi. Yinede yeni taşındığımız yer çok güzel, içimize çok sindi. Taşınmanın en iyi yanıda boşu boşuna tuttuğun bütün ıvır zıvırdan kurtuluyorsun. Hele birde daha küçük bir eve taşınacağını bilirsen mecburen atıyorsun.

-KENDİ ÜLKEMDE 10 GÜN-

2007-07-02T03:03:00.000+03:00

12 sene olmuş ülkemden uzakta yaşayalı. Her sene mutlaka geliyorum ama bu seferki farklı. Amerika’nin ilk high definition yayınını başlatan kanala yani HDNet’e seçimlerden önce Türkiye hakkında bir belgesel hazırlıyoruz. Bir hafta içerisinde İstanbul, Çanakkale, Konya ve sonunda İstanbul’a geri dönüyoruz.

Beni en çok etkileyen şehir kuşkusuz Konya oldu. Konya’da kültür şoku yaşadım demem daha doğru olur herhalde. AKP il başkanı bizi katıldığı bir düğüne davet ediyor. Konya’da düğünler herkese açık. Davetiyeye gerek yok. Duyan geliyor. Yesil bir park alaninda iceri girdigimizde kadinlarinla erkeklerin yaklaşık 30 metre aralıkla oturduklarını goruyoruz “Konyada ki düğünlerde hep böyle ayrı mı oturulur” diye il Başkanına soruyorum. “Evet ama rahat olsunlar diye” diyor. Ama bize bir masa hazırlanıyor, yanı kadın ve erkeğin beraber yediği bir masada oturuyoruz. Konya’nin kadın kolları başkanları, ben, karşımda AK Parti il başkanı, yanında da bizim kameraman, sesci ve prodüktör ötürüyor. Başkan özellikle ayrı tabaklarda yemek gelmesini rica ediyor. Çünkü normalde düğünde herkes ortadaki tabaktan yiyiyor. Kameraman “Türkiye’de yediğim en lezzetli yemek” diyor. Yemekten sonra erkekler tarafına giderek onlarla sohbet etmek istiyorum. Bana bakmıyorlar. Çok azı kafasını çevirip bir kaç saniye bakıyor ve geri yüzünü masaya çeviriyor. Şaşırıyor muyum? Ne yazık ki hayır….

Kadın kolları başkanlarının sık sık evlere ziyaretleri oluyor. Kadınların sorunlarını dinleyerek yardımcı olmaya çalıştıklarını anlatıyorlar. Daha sonra bize söylenen ise bunun AKP’nın asıl oy toplama stili olduğu ve o yüzdende bu ziyaretleri çekmemize kesinlikle izin vermediklerini öğreniyoruz. Ama onları diğer partilerden farklı kılan en büyük özelliklerinin bu olduğunu söylüyorlar; “Biz bunu diğer partiler gibi seçimlere son 1 yada 2 ay kala yapmıyoruz, biz evleri ziyaret ederek insanlarımızın sorunlarını her zaman dinleyip yardımcı olmaya çalışıyoruz” diyorlar.

Bir park’ta çekim yaparken öğrencilerle karşılaşıyoruz. Çimlere oturmuş gitar çalıyorlar. Görüntü çok hoş, ama onlarla biraz sohbet edince ne yalan söyleyeyim Konyadaki öğrencilerin durumu beni çok üzüyor.. “Bu şehirde üniversite olmasa değil yan yana oturmak herhalde sokakta konuşamayız bile” diyor bir erkek öğrenci. Bir kız öğrenci ise “ne zaman biraz dar birşeyler giysem yollarda bana bakan kötü gözleri hissediyorum” diyor. Yeni yeni bir kaç kafe açılmış şehirde, ancak oralara gidebiliyorlar. Tenha olduğunda parklarda beraber geziyorlar yada Konya’nın dışındaki restorantlarda, aşağılayan gözlerden uzak ancak oralarda rahat edebiliyorlar. En büyük ümitleri Konya’da açılacak olan ikinci Üniversite. “İkinci üniversite çok şey değiştirebilir. Bizden sonra gelecek olan öğrenciler daha rahat nefes alabilir” diyorlar

Ama asıl herşey yanımdaki Amerikalı kameraman ve prodüktörün akşam yorgunluklarını bir Efes içerek atmak istediklerinde oluyor. Otele soruyorum, yok. Dışarı nereye götürebilirim? Bilmiyorlar. Dışarıdan alıp getirebilir miyiz? Biraz sessizlik ve “Asla olmaz” cevabı alıyorum… Bana kimse hayır demesin, inat damarım tuttu mü kimse bunu değiştiremez. Tabi Tekel bayii bulmak için otelden ayrılıyorum. Koca şehirde bir Tekel bayii yok. Şehrin biraz dışına gidiyoruz ve nihayet ara sokakta bir Efes bayii buluyoruz. Şoför diyorki, “Abla ben arabayı saklayacağım kusura bakma, beni görürlerse adım alkoliğe çıkar” diyor. Hah bir yaşıma daha girdim, “Neeee”? demişşim. Biraları alıyorum ama bu sefer ben bir huzursuzum. İki üç kere siyah torbalara sarıyorlar ki ne taşıdığım görülmesin. Biraları odalarına teslim ediyorum, ve sanki bir casusluk işini tamamlamışsım gibi rahatlıyorum. Peki bütün bu olanlara ben niye yanımdaki Amerikalılardan daha çok şaşırıyorum?

Konyalı insanlara hiç İstanbula, Ankaraya taşınmayı düşündünüz mü diye sorduğumda, gözleri büyüyor. “Yok düşünmedik, ne gerek var, orada çocuk yetiştirmek çok tehlikeli, yaşam orada çok zor, orası başka bir dünya” gibi cevaplar alıyorum. Zengin iş adamları ise “Anadolu insani özverilidir, şimdi İstanbulda bir çalışan ile Anadolu çalışanı kesinlikle bir olmaz, oralardaki çalışan ile buradakinin farkı çok büyüktür” cevabı alıyorum.

Gittiğimiz sema gösterisi kuşkusuz çok etkileyici. Mevlana yılı bir çok turisti bu şehre çekmeyi başarmıs. Gösteri bittiğinde çektiğimiz fotoğrafları birbirimize gösterdiğimizde hepimizde o atmosferin büyüsünü yakalamayı başardığımıza inanıyoruz.

Bu şehirden ayrıldığımda içimde garip bir his var. Aslında başka bir dünya burası... İnsanlar Anadolu insani, yardımsever, misafirperver, dost, saygılı ve iyilikleri gözlerinden okunuyor. Ama anlayamadığım hayat biçimini kafamda daha fazla kurcalamıyorum…

Devamı İstanbul…

İstanbula gittiğimizde Bağdad caddesinde bir camının yanındaki kafede bira içenleri çekiyoruz. Yapımcımız bu görüntüye bayılıyor. Bu ülkede ikisininde mümkün olduğunu CNN Türk Genel yayın yönetmeni Ferhat Boratav ile yaptığımız ropörtajda vurgulamıştı, şimdi resmini görebiliyoruz. Şansımıza kafe nin sahibi Konyalı çıkıyor. “Konya Türkiyede en çok alkol tüketen şehir biliyor musunuz?” diyor. “İnsanlar gece 12 den sonra gizli gizli içer o şehirde”. Aynı sözleri Konyadada duyduğumu anımsıyorum.

İstanbul hem hazırladığımız program için hemde yanımdaki Amerikalılara Türkiye’de her iki düşünceninde yan yana yaşadığını, yaşayabildiğini gösteren, en çok gözler önüne seren şehir kuşkusuz…. Konuşmaya gerek yok. Buradaki çekimler onlara herşeyi daha açık göstereceğine inanıyorum.

Taksim’de bir ilkokula gidiyoruz. Özellikle kız öğrencilere bayılıyorum. Cin gibiler, gözleri pırıl pırıl parlıyor. Sürekli sorular soruyorlar, derslerini anlatıyorlar. Bıcır bıcır konuşuyorlar. Garip bir şekilde hepsini kucaklamak istiyorum. “Aranızda gazeteci olmak isteyen var mi?” diye soruyorum. Cevap yok. “Aranızda televizyoncu olmak isteyen var mı?” diye soruyorum. Aralarından bir tanesi, “Belki sunucu olmak isterim ama yok yok istemem” diyor. Bakıyorumda hepsi burun kıvırıyor. Sonra sınıf birincisi yemyeşil gözlü bıcır şey “Biz sizden çok şikayetçiyiz” diyor. Neden? diye soruyorum. “ Çünkü siz hep Hülya Avşar hakkında haberler yapıyorsunuz, biz ise gerçek haber istiyoruz” demez mi? sonrada Türkçeyi doğru konuşmanın ne kadar önemli olduğunu anlatıp onlarca okudukları kitapları anlatıyorlar. Ağzım açık, düşünüyorum, bunlar gerçekten ilkokulda mı diye… Çünkü ben bu yaşlarda kendimi çok ama çook farklı hatırlıyorum. İçim açılıyor, mutlu oluyorum. İlerideki liderler kesin kadın olacak.

ADİL IŞIK bize kapılarını açıyor. İki mankeniyle bize yeni kış kreasyonunun mini bir defileyle sunuyorlar. Çalışanlarıyla bizi mükemmel karışılıyorlar. Tekstil işinde olsam mutlaka burada çalışmak isterdim diye düşünüyorum. Daha sonra Tekbir’i ziyaret ediyoruz. Aramızda her ne kadar Türkiye’ye daha önce 2 kere gelmiş olsa da kameramanın aklı çok karışık. O kadar karışık ki, çekim sırasında hafif soluna kayıyım diye omuzuma dokunuyor. Sonra birden irkilip “Çok pardon omzuna dokundum” diyor. Güleyim mı duruma yoksa ağlayayım mı bilemiyorum. Üzerine Mustafa Bey bana dönerek, benim hayatımdaki en büyük hayalim dünyadaki bütün kadınları örtündürmekdir diyor. Bu sefer ben ne diyeceğimi iyice şaşırıyorum.

“Peki merak ediyorum, madem kadınların kapanması gerekiyor, neden bu kadar süs moda önemli sizin için?” Cevap olarak “Kuran’da kadınların kocalarına giyinmeleri süslenmeleri gerekiyor, ama göstereceklerini kocalarına göstermeleri gerekiyor. Kadınlar yanlış yapıyor. Onlar dışarı çıkarken süsleniyorlar, halbuki evde kocalarına kadın arkadaşlarına giyinmeleri makbuldur. Dışarı çıkarken kapanmaları, makyajsız, süssüz olmaları” diyor.

İstanbul’da bir gece yapımcımız tek başına dışarı çıkıyor. Geldiğinde yüzü beş karış… Belli ki başına bir şey gelmis. Taksim’de yürürken iki adam peşini bırakmıyor. Rus kadın ayarlamak için bütün gece peşine takılıyorlar, yüz vermiyor ama belki iki saat geçtikten sonra küfru basıp peşini bırakıyorlar. Bizim yapımcı ise yorgun ve aç olarak otele dönmeye karar veriyor.

İstanbul’da ve Konya’da sokakta konuştuğum insanların arasında AKP ye oy verecek olanların çoğu inadına oy veriyorum diyorlar. Daha önce hayatında AKP ye oy vermemiş insanlar “Şimdi yaşananlardan sonra inadına AKP ye oy vereceğiz, Gul’e yaptıklarını unutmayacağız diyorlar.” Biraz şaşırıyorum doğrusu. Ben daha çok ekonomi çok iyi, şu tür işleri iyi yaptılar diye somut şeyler duymayı beklerken onlar olanlara sinirlenmiş bir şekilde inatlarından AKP’ye oy vereceklerini söylüyorlar. Olanlara sinirlenmiş o kadar çok insan varki, kendimi bir caminin önünde onlarca sınırlı insan tarafından sarılmış olarak buluyorum. Sohbet uzadıkça kalabalık çoğalıyor, kalabalık çoğaldıkça ben kurtulamıyorum. Birden kalabalıktan beni kurtaran bir el ile oradan hızla uzaklaştığımı hissediyorum. Prodüktör yardımıma koşuyor.

Ve sonunda ÇANAKKALE’ ye geliyoruz. Otelin balkonundan gördüğüm manzara tamamen içimi açıyor. Türkiye’nın en huzurlu şehri burası olsa gerek.
Şehitler mezarlığını ve abidesini ziyaret ettiğimizde inanamıyorum. Çok farklı bir huzur doluyor içimi. Denizin üstüne bakan manzaraya karşı yatıyor bütün şehitlerimiz. Güneş batarken, ağaçların bıraktiği gölgeler yavaş yavaş azalıyor mezar taşlarında. Sessizlik içinde okuduğum mezar taşlarında kaybediyorum kendimi...

Bu geziden aklımda kalan sorular; Neden erkeklere kaç kardeşsiniz yada kaç çocuğunuz var dediğimde hala sırf erkek kardeşlerinin yada çocuklarının sayısını söylüyorlar? Neden her adım başı cami görebiliyorsunuz ama bir ilkokulu bulabilmek için saatlerce araştırmak zorunda kalıyorsunuz? Ve de neden hiç bir şekilde birbirimizin düşüncelerine saygı duyarak yaşayamıyoruz? Tabiki bildiğim cevaplar beynimde yuvarlanıp duruyor…

NE GÜZEL YAZMIŞ CAHİT SITKI TARANCI

2007-05-03T19:11:00.001+03:00

35 YAŞ ŞİİRİ

Yaş otuz beş! yolun yarısı eder.
Dante gibi ortasındayız ömrün.
Delikanlı çağımızdaki cevher,
Yalvarmak, yakarmak nafile bugün,
Gözünün yaşına bakmadan gider.

Şakaklarıma kar mı yağdı ne var?
Benim mi Allahım bu çizgili yüz?
Ya gözler altındaki mor halkalar?
Neden böyle düşman görünürsünüz,
Yıllar yılı dost bildiğim aynalar?

Zamanla nasıl değişiyor insan!
Hangi resmime baksam ben değilim.
Nerde o günler, o şevk, o heyecan?
Bu güler yüzlü adam ben değilim;
Yalandır kaygısız olduğum yalan.

Hayal meyal şeylerden ilk aşkımız;
Hatırasi bile yabancı gelir.
Hayata beraber başladığımız,
Dostlarla da yollar ayrıldı bir bir;
Gittikçe artıyor yalnızlığımız.

Gökyüzünün baska rengi de varmış!
Geç farkettim taşın sert olduğunu.
Su insani bogar, ateş yakarmış!
Her doğan günün bir dert olduğunu,
İnsan bu yaŞa gelince anlarmış.

Ayva sarı nar kırmızı sonbahar!
Her yıl biraz daha benimsediğim.
Ne dönüp duruyor havada kuşlar?
Nerden çıktı bu cenaze? ölen kim?
Bu kaçıncı bahçe gördüm tarumar?

Neylersin ölüm herkesin başında.
Uyudun uyanamadın olacak.
Kimbilir nerde, nasil, kaç yaşında?
Bir namazlik saltanatın olacak,
Taht misali o musalla taşında.

TURKEY

2007-05-03T08:47:00.001+03:00

For many of you, who are curious about what is going on in Turkey, I thought the articles in our "Burasi Washington" blog would help you to understand many aspects of this issue.

http://burasiwashingtonnededilerneyazdilar.blogspot.com/

çizgiler

2007-04-25T19:02:00.000+03:00

Çizgilerim beni yanıltıyor olmasın sakın… yoksa yolun yarısı öylece durmuş bana mı bakıyor sessizce?

Ölücekmiş gibi seneler şerit gibi gözümün önünden geçiyor, bazen hızlı hızlı, bazen ağar ağar her dakikasını hatırladığım anılar…

Trenin penceresinden baktığımda geçen hızlı ağaçlar bir mesaj verir misali

Yanımda oturan yaşlı teyzenin çizgileri ne kadar da derin. Neler öğretti ona, tek tek hepsini anlat demek istiyorum!

Korkuyor mu ölümden, yoksa özlemiş mı ruh eşini şimdiden?

Ya peki dedem!! neden uğramaz oldu rüyalarıma!

NY, NY, NY

2007-04-17T23:51:00.000+03:00

Yine geldim bu şehire... benim kaderimde var bu şehir, söyluyorumda kimse bana inanmiyor. Bir gün gelecek burada yaşayacağım, biliyorum, hissediyorum. I LOVE NY
Ama şu anda kaldığım oteli bir anlatsam inanmazsınız. Odada sadece yatak ve tv kadar yer var. Yatağa yattıgınızda TV ye uzanıp uzaktan kumandayı kullanmadan açabiliyorsunuz. Banyo ve yatak arası bir adım. Banyonun içinde adım atacak yer zaten yok. Toplam odanın büyüklüğü 3 adım, uzunlamasına belki 5 adım... NY da sakına mekanına kanıp otel seçmeyin derim :) Hayatimda kaldığım en ama ennn küçük oda :)

Hrant Dink

2007-02-07T03:52:00.000+02:00

Televizyon karşısında yine kendimi ağlarken buldum bugün… CNN Türk’un “Bir Yudum İnsan” programı Hrant Dink’i ne kadarda güzel anlatmış.

Biz ne zaman değişeceğiz… Daha “BiZDE ERMENİYİZ” “BİZDE HRANT DİNK’İZ” diye pankartlarla yürüyen insanlara karşı çıkan çünkü daha ne demek istediklerini bile anlamayan liderler var başımızda…

Susmayın arkadaşlar… Yazmaktan, çizmekten, konuşmaktan korkmayın.

Hrant Dink’i unutmayalım.

NABİ ŞENSOY İLE SÖYLEŞİ

2007-02-02T18:33:00.000+02:00

Türkiye’nin Washington Büyükelçisi Nabi Şensoy CNN Türk’te Hande Atay Alam’in sorularını yanıtladı.

19 Ocak 2007, Washington, D.C.

Alam: Efendim, öncelikle CNN Türk'e konuşmayı kabul etttiğiniz çok teşekkür ederiz. Bugün biliyorsunuz, çok üzücü bir olay yaşadık. Agos gazetesi Genel Yayın Yönetmeni Hrant Dink’in öldürülmesiyle ilgili sizin hislerinizi ve düşüncelerinizi alabilir miyiz öncelikle?

Şensoy: Tabiatıyla bu havadisi aldığımız zaman bizim üzerimizde herşeyden evvel büyük bir üzüntü, hatta şok etkisi yarattı. Çünkü herşeyden evvel Hrant Dink, Türkiye'nin önde gelen gazetecilerinden bir tanesiydi. Onun için bu saldırıyı şiddettle kınayan seslere gönülden ben de katılıyorum. Tabiatıyla, Türkiye çok yüksek düzeyde bir entellektüeli ve çok iyi bir gazeteciyi kaybetmenin üzüntüsünü bir millet olarak yaşıyoruz. Tabiatıyla, buradan ailesine ve başta Ermeni cemaatimiz olmak üzere bütün Türk toplumuna, bütün Türk halkına başsağlığı diliyorum.

Alam: Bu olay sizce Amerika’da Kongre’de Ermeni soykırımı tasarısını nasıl etkileyecek?

Şensoy: Şimdi Ermeni tasarısı biliyorsunuz, Amerika’da ve başka ülkelerde uzun müddettir gündemde olan bir konu. Biz bu konunun yanlış bir yaklaşım olduğunu düşünüyoruz, çünkü Türkiye ile Amerika arasındaki yahut Türkiye ile Ermenistan arasındaki ilişkilere yararı olmayan bir takım faaliyetler yahut da teşebbüsler olarak gözüküyor. Başka ülkelerle de ilişkilerimizi de etkiledi. Bizim bütün temennimiz bu güne kadar olduğu gibi bu tasarının da, bundan evvelkilerin akıbetine uğrayacağı, Kongre’den sağduyulu Kongre üyelerinin sayesinde, ki bu konuda Bush yönetiminin de tam desteği vardır, böyle bir konunun geçmeyeceğini tahmin ediyorum açıkçası. Temenni ediyorum. Ve herşeyden evvel Türk-Amerikan ilişkilerinin geleceği, selameti, dostluk ve müttefiklik adına böyle bir gelişmenin olmayacağını düşünüyorum. Tabiatıyla, bu acı hadise belki hafızalardan kolay kolay silinmeyecektir. Ama bütün bunun sonucunda tasarıyla ilgili çok değişik bir algılamanın olacağını zannetmiyorum. Kendi ‘merit’leri üzerinden, olayın gerçekleri neyse onun üzerinden milletvekillerinin, Amerikan Kongresi’nin sağlıklı bir karar alacağını ve böyle bir tasarıyı benimsemeyeceğini zannediyorum.

Alam: Peki, biliyorsunuz Temsilciler Meclisi Başkanı Nancy Pelosi de bu tür girişimlere destek veren bir kişi, bu sizce nasıl etkileyecek?

Şensoy: Tabiatıyla söyleyeceğim şudur, kampanya sırasında söylenen sözler her zaman geçerli olmakla birlikte, politikacılar iktidara geldikten sonra yahut da sorumlu mevkilere geldikten sonra tabiatıyla gerçekleri daha iyi görme imkanına kavuşurlar. Ve zaman içinde o görüşlerinde değişiklikler yaparlar. O bakımdan benim de ümidim şu anda Demokrat ağırlıklı bir Kongre söz konusu olduğuna göre, bu göreve, bu yüce görevlere gelen kimselerin, yani Sayın Pelosi’nin ve diğer komite başkanlarının kendi sorumluklarının layıkiyle yerine getireceklerini ve o sorumluluklar tahtında hareket edeceklerini zannediyorum.

Alam: Yani Türk Amerikan ilişkilerinde çok büyük bir değişiklik olmayacağını söylüyorsunuz.

Şensoy: Yani şunu söylemek istiyorum, o mevkiye gelen insanlar her halükarda Türk Amerikan ilişkilerinin önemini bilen ve o mevkiye geldikten sonra da daha iyi kavrayabilen insanlardır. Ona değer verenler, bu ilişkinin devamına değer veren insanlar, tabiatıyla o sorumluluk hissi dahilinde hareket edeceklerdir diye ümid ediyorum. Çünkü Türk-Amerikan ilişkileri sıradan bir dostluk ve müttefiklik ilişkisi değildir, sadece iki ülkeyi ilgilendirmez. Ayrıca bizim işbirliği yaptığımız çok alan vardır, çok bölge vardır, çok ülke vardır. Bütün bunların ilişkilerimizde zaman zaman dikkate alınması lazım. Biz de bunları her zaman dikkate alıyoruz. Amerikalı dostlarımız da bunlara itina etmişlerdir. Bundan sonra da itina edeceklerine eminim.

Alam: Bu Ermeni soykırımı tasarısı geçtiği taktirde Türkiye’nin tavrı ne olur?

Şensoy: Şimdi tabiatıyla, o spekülasyonlara girmek istemiyorum. Bizim bütün amacımız herşeyden evvel böyle bir tasarının geçmemesini sağlamaktır herşeyden evvel. Bu konuda Bush yönetiminin desteği arkamızdadır. Kongre’de bize, bizim gibi düşünen dost milletvekilleri vardır. Eminim ki, onlar da bu çalışmalarda bizlere yardımcı olacaklardır. Ve sonuç itibariyle bu tasarının herhangi bir şekilde Türk-Amerikan ilişkilerine zarar vermemesi için elinden gelen herkesin yapması gerektiği kanaatindeyim.

Alam: Çok teşekkürler efendim.

Şensoy: Ben teşekkür ederim, sağolun.

YANLIZ DEĞİLİZ - AHMED ARİF

2006-11-23T09:13:00.000+02:00

>Bir ufka vardik ki artik
>Yalniz degiliz sevgilim.
>Gerci gece uzun,
>Gece karanlik
>Ama butun korkulardan uzak.
>Bir sevdadir boylesine yasamak,
>Tek basina
>Olume bir soluk kala,
>Tek basina
>Zindanda yatarken bile,
>Asla yalniz kalmamak.
>Sefaklari ben baliga cikarim
>Akan akmayan sularda
>Benim, butun tezgahlarda paydosa giden
>Bir bahar aksami dunyada.
>Ben dort duvar arasinda degilim
>Pirincte, pamukta ve tutundeyim,
>Karacadag, Cukurova ve Cibalide.
>Zehirli kor yilanlari
>Ve sitmasiyla
>Gun yirmidort saat insan avinda
>Karacadagda celtikler.
>Bir kiz cocugunun gozyasi gibi
>--Ayak bileklerinde bir dizi boncuk,
>Sol omuzunda nazarlik,
>Dag basinda unutulmus usumus,
>Minicik bir asiret kizinin--
>Damla damla, berrak olur pirinci.
>Kamyonlarla, katir kervanlariyla
>Beyler sofrasina gider...
>Cukurovam,
>Kundagimiz, kefen bezimiz
>Kani esmer, yuzu ak.
>Sicaginda sabir taslari catlar,
>Catlamaz irgadin yuregi.
>Dilerse buluttan ak,
>Kopekten yumusak verir pamugu.
>Kulhan, kavgacidir delikanlisi,
>Unlu mahpusanelerinde Anadolumun
>En cok Cukurovalilar mahpustur,
>Dostuna yarasini gosterir gibi,
>Bir salkim sogude su verir gibi,
>Oyle icten
>Oyle derin
>Turku soylemek, kufretmek,
>Cukurova yigidine mahsustur...
>Tutunu bilir misin?
>*Kiz saci* demis zeybekler,
>Su icmez her damardan,
>Yerini kolay begenmez,
>Usur
>Naz eder,
>Darilir
>Iki parmak arasinda kiyilmis,
>Bir parcasi var kalbimin
>Incecik, ak kagitlara sarilir,
>Dar vakit yanar da verir kendini.
>Dostun susan dudagina...
>Sokaklardan,
>Kiyilardan,
>Gok mavisinden,
>Ekmeginden,
>Canevinden ayri dusmeye
>Yani butun hasretlerin kahrina
>Ve zehrine caresiz kalmalarin,
>Ilk nefesi Hizir gibi yetisir
>Cibalide sarilan cigaranin...
>Tutun iscileri yoksul,
>Tutun iscileri yorgun,
>Ama yigit
>Piril piril namuslu.
>Nami gitmis deryalarin ardina
>Vatanimin bir umudu...
>
>Ahmed Arif
>

BURASI WASHINGTON

2006-11-17T06:08:00.000+02:00

Bugün Pazar günü yayınlanacak olan "Burası Washington" programımızın çekimi vardı. Hava kötüydü, stüdyo'da yaşamadığımız terslikleri yaşadık, direktör bir ara sinirden kalem bile kırdı... vs fazla negatif detay vermeyeyim sonuçta bence bu kadar tersliğe rağmen en iyi programlardan bir tanesini çektik, MUTLAKA SEYREDİN... Sonunda 15/20 Kasım terör saldırılarını da andık, ki bence çok da iyi oldu. Ruşen Çakır'in yazısını da okumasını tavsiye ederim.

http://www2.vatanim.com.tr/root.vatan?exec=yazardetay&tarih=&Newsid=&Categoryid=&wid=73

Gelecek programımız, 19 Kasım 2006'da... Abdullah Akyüz, Soner Çağaptay ve Ruşen Çakır, 7 Kasım seçimleri sonrasında ABD'de değişen siyasi dengeleri, Washington'ın Irak politikasında alternatif arayışını ve Kongre'de çoğunluğu ele geçiren Demokratik Parti'nin Türkiye'ye bakışını tartışacaklar...

www.burasiwashington.blogspot.com

PİSİLERİMİZ

2006-11-08T17:23:00.000+02:00

İşte arkasından 2 gün ağladığım kedilerimiz... ne yapalım allerjimiz var :(

YAŞAMAK

2006-10-23T16:48:00.000+03:00

Eski şiir kitaplarımın kıvrık sayfalarını okuduğumda yüzüme çarpan yalnızlık kokusu kalmamış bende. O şiirlerin beni ürperten hissi sadece bir kaç anı ile canlanıyor beynimde. Nazım Hikmet'in sevdiğim bir şiiri gözüme çarpıyor ve tekrar tekrar okuyorum sabahın erken saatlerinde mahmur gözlerimle...

YAŞAMAYA DAİR

1

Yaşamak şakaya gelmez,
büyük bir ciddiyetle yaşayacaksın
bir sincap gibi mesela,
yani, yaşamanın dışında ve ötesinde hiçbir şey beklemeden,
yani bütün işin gücün yaşamak olacak.

Yaşamayı ciddiye alacaksın,
yani o derecede, öylesine ki,
mesela, kolların bağlı arkadan, sırtın duvarda,
yahut kocaman gözlüklerin,
beyaz gömleğinle bir laboratuvarda
insanlar için ölebileceksin,
hem de yüzünü bile görmediğin insanlar için,
hem de hiç kimse seni buna zorlamamışken,
hem de en güzel en gerçek şeyin
yaşamak olduğunu bildiğin halde.

Yani, öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı,
yetmişinde bile, mesela, zeytin dikeceksin,
hem de öyle çocuklara falan kalır diye değil,
ölmekten korktuğun halde ölüme inanmadığın için,
yaşamak yanı ağır bastığından.

1947

2

Diyelim ki, ağır ameliyatlık hastayız,
yani, beyaz masadan,
bir daha kalkmamak ihtimali de var.
Duymamak mümkün değilse de biraz erken gitmenin kederini
biz yine de güleceğiz anlatılan Bektaşi fıkrasına,
hava yağmurlu mu, diye bakacağız pencereden,
yahut da sabırsızlıkla bekleyeceğiz
en son ajans haberlerini.

Diyelim ki, dövüşülmeye deşer bir şeyler için,
diyelim ki, cephedeyiz.
Daha orda ilk hücumda, daha o gün
yüzükoyun kapaklanıp ölmek de mümkün.
Tuhaf bir hınçla bileceğiz bunu,
fakat yine de çıldırasıya merak edeceğiz
belki yıllarca sürecek olan savaşın sonunu.

Diyelim ki hapisteyiz,
yaşımız da elliye yakın,
daha da on sekiz sene olsun açılmasına demir kapının.
Yine de dışarıyla birlikte yaşayacağız,
insanları, hayvanları, kavgası ve rüzgarıyla
yani, duvarın ardındaki dışarıyla.

Yani, nasıl ve nerede olursak olalım
hiç ölünmeyecekmiş gibi yaşanacak...

1948

3

Bu dünya soğuyacak,
yıldızların arasında bir yıldız,
hem de en ufacıklarından,
mavi kadifede bir yaldız zerresi yani,
yani bu koskocaman dünyamız.

Bu dünya soğuyacak günün birinde,
hatta bir buz yığını
yahut ölü bir bulut gibi de değil,
boş bir ceviz gibi yuvarlanacak
zifiri karanlıkta uçsuz bucaksız.

Şimdiden çekilecek acısı bunun,
duyulacak mahzunluğu şimdiden.
Böylesine sevilecek bu dünya
"Yaşadım" diyebilmen için...

NAZIM HİKMET

- YENİ BLOG SAYFAMIZ -

2006-10-13T06:39:00.000+03:00

www.burasiwashington.blogspot.com...

Programlarımızı kaçırdıysanız ve deşifresini okumak isterseniz yeni blog sayfamiza bakabilirsiniz. Konuklarımızı, bizi ve programımızın içeriğini daha yakından takip edin

Hoşçakal Dan Young

2006-10-04T06:04:00.000+03:00

İlk defa kamerayı elime alışımda, montaj setinin önüne oturduğumda,
ilk kamera önüne geçişimde yanımda hep sen vardın. Senin için imkansız çekim
diye bir şey yoktu. Sen medyada işini bu kadar severek ve şikayet etmeden
çalışan tanıdığım tek insandın.

CNN 12 Ağustos'ta çok önemli bir çalışanını kaybetti. Dan Young sadece 47 yaşındaydı. Abisinin senelerce yaşadığı leukemia hastalığına kendisinin de yakalandığını duyduğunda, her şeyi abisi gibi atlatacağından emindi. 1 hafta
boyunca hastanedeki yatağından e-mail atmaya devam etti: "Merak etmeyin çok
yakında yanınızda olacağım."

Üzgünüm Dan, seni son yolculuğunda uğurlayamadım, hoşçakal diyemedim.
Öğrendiğimde çoktan gitmiştin. Dediler ki, "Ne Dan kötü olduğuna inandı,
ne de başkaları bu kadar çabuk gidebileceğine..." Hastalığını öğrenmen
ve aramızdan ayrılman sadece 1 hafta sürmüş.

Necip Usta'nın evindeki çekimde yediğin yemeklerden sonraki gülümsemen
ve hele Necip Usta'nın bir sonraki davetine giderkenki mutluluğun gözümün
önünden gitmiyor.

Wilma Kasırgası'na giderken saatlerce kamera arayışımda yardımıma yine
sen koştun. Daha nice yurtiçi ve yurtdışı kamera krizlerimize sen
yetiştin, dng eğitimlerimize senin sayende kavuştuk.

CNN için, benim için çok değerliydin. Kalplerimiz her zaman seni
arayacak ve seni çok özleyecegiz. Hoşçakal Dan.

...

Dan'in diğer fotoğraflarına ve CNN çalışanlarının hakkında
yazdıklarına aşağıdaki linkten ulaşabilirsiniz.

http://www.cnn.com/interactive/world/0608/gallery.dan.young/
frameset.exclude.html

http://www.cnn.com/2006/US/08/14/young.appreciation/index.html

ATATÜRK'ÜM

2006-09-25T03:51:00.000+03:00

http://www.youtube.com/watch?v=zbZVvHHedss&mode=related&search=

http://www.youtube.com/watch?v=V2HLoKxe9QM&mode=related&search=

rekor!

2006-09-13T18:52:00.000+03:00

Hayatimin rekorunu kirdim. Sabah 6 da Los Angeles icin yola ciktim. Yolculuk 5 saat suruyor. Oranin saatiyle sabah 8:30 da oradaydim. 3pm de islerimi bitirdim. 4:45 ucagini yakaladim ve 12:30 gece yarisi DC ye geri dondum. Yani 24 saatden kisa bir sure icerisinde Turkiyeye gitmis kadar oldum. Rekor kirdim ama ölüyoruuuuuum

Dunya donuyor!

2006-08-01T17:02:00.000+03:00

Orta Doğunun hiç bir zaman barış göremeyeceğine mı üzülmeli yoksa her gün nedensiz yere ölen çocukların ana babalarına mi? Dünyadaki güç dengeleri ne kadarda hızla değişiyor. Dışardan bakıldığında ne kadarda kolay mı demeli acaba? Büyük güçlerin zamanında yardım ettiği bütün yorgun savaşcılar şimdi bıyık altından nasılda gülümsüyorlar. En açısıda Türkiye hep bir sıkışmışlık arasında kendini gösterme çabasıyla çırpınıp duruyor... sanki simartılmak isteyen fakir bir ailenin küçük çocuğu gibi, ne dersiniz?

isimsiz bir şiirim

2006-07-31T00:47:00.000+03:00

Hayatı anlamadımki hayat bana anlayışlı davransın
Zamandan zevk almadımki akan dakikalar yavaşlasın
Senin kokunla gelen huzur beni gülümsetirken
İnan savaş verdiğim herşeyi asıl ben aldattım

Karanlıktaki mum kadar aydınlattım
Gerisini o en dibe gömdüm orada bıraktım
Mutluluk bana yar değil onu anladımda
Asıl nedir benim adımların amacı, sırf ona ağladım

ha, 28 Mayıs, 2006

ORTAK VIZYON NE KADAR ORTAK?

2006-07-19T02:02:00.000+03:00

Stratejik degerde oldugu soylenen Ortak Vizyon belgesinin gercekten bir degeri ve bir islevinin olup olmadigi belkide su gelicek bir kac gun icinde belli olacak. Turkiyenin Amerikadan en buyuk beklentisi PKK ya karsi harekete gecmesi. Ortak Vizyondada yazdigi gibi; “PKK ve buna bagli orgutlerle mucadele dahil olmak uzere terorizme karsi konulmasi”

Bu belgede Turkiye acisindan en onemli olan nokta kuskusuz teror ile ilgili olan kisimdi. Yani belgede ifade edilen PKK dahil terörle mücadele kararlılığının yaşama geçirilmesiydi.

Bugun bir gazetecinin sorusu uzerine ABD Buyukelcisi Ross Wilson in Israili savunmasi ve Turkiyenin PKK konusunda ayni seyi yapmamali demesi kuskusuz buyuk tepki yaratti.

Bu belgenin PEW arastirmasi sonuclarinada yatistirici etkisi yapmasi hatta buyuk olcude degismesinde buyuk rol oynamasi tabikide bekleniyor. Zaten ABD Disisleri Bakani Rice da Disisleri Bakani Gul un Washington ziyareti sirasinda basin toplantisinda acikca bunu soylemisti “Bazen günübirlik konulardan bir adım geriye çekilip ilişkinin bütününe bakmak ve kendimize, halklarımıza bu ilişkinin geniş kapsamlı ve derin olduğunu, stratejik çıkarlara dayandığını hatırlatmak çok önemlidir. İşte bu belge de bizim bunu yapmamıza olanak veriyor”

Ama simdi Amerika Birlesik Devleti kendi sorunlarini cozmeye calisirken Turkiyedende biraz daha sabirli olmasini istiyor. Bunu tek basina degil Irak ve ABD ile ortak bir sekilde cozume ulastirmasini istiyor. Turkiye ise kisa sure icerinde eger Amerika somut adim atmazsa kendi onlemini kendisi alacagini acikca belirtiyor.

Turk kamuoyunun fikri Amerikadan PKK konusunda bir hareket gormedigi surece degismeyecektir. Amerikan karsitliginin ortalamasinin dusmesi bir kenara bence daha bile yukselicektir. Turk gazetelerinde Amerika ile ilgili haberlerin sonuna yazilan yorumlari bile okumam bunu rahatlikla gosteriyor.

ABD Dışişleri Bakan Yardımcısı Dan Fried Yasemin Congar a yaptigi soyleside bunu acikca ifade ediyor ve degisiceklerini bir anlamda soz veriyordu. "Son beş yılda Türklerle daha iyi iletişim kurabilmeliydik, ama bundan sonra Turk halkina bunu sozlerimizle degil hareketlerimizle gostericegiz”

Ortak vizyon sanki Turk ABD iliskisinin uzun suredir can cekisen iliskisine bir duzeltme cabasi denebilir mi?

Disisleri Bakani Abdullah Gul'un soyledigi gibi Amerika simdiye kadar PKK konusunda hicbir sey yapmamis olmamasindan dolayi mahcup oldugunu soylemesi bu ortak vizyonun bir ise yarayacagini gosteren nokta olabilir mi?

Turk hukumetinin bu ortak vizyondan en buyuk beklentisi PKK icin birsey yapilmasiydi. Gercekten bu sefer ABD bu konuda birsey yapmadigi taktirde ortak vizyonunda gecersiz bir kagit parcasi oldugu apacik ortada olacak.

yorgun mutlu!

2006-07-12T06:48:00.000+03:00

Kafamda butun gun yazilar yaziyorum, satirlari birlestiriyorum... bazen bir kac satir bir defterimde bazen bilgisayarimin bir kosesinde yarim yamalak yazmak istediklerim kaliyor. Politik, romantik, hele yarim kalan siirlerim hep bana bakiyor. Gozumu acmamla kapamam arasinda sanki bir haftayi geride birakiyorum. Hersey stresli ama guzel. Simdi Murathan Mungan in yazisi gibi olucak ama Agustosdan sonra bir cok seyin daha guzel olucagina bende kendimi inandirdim galiba ... kimbilir! Bugun yine bu kadar isin arasinda bir iki dk da olsa hayal etmek cok guzeldi...

BEN O UZAKLARA GITMEK ISTERIM, OKYANUSUN KOKUSUNU DUYMAK, KOLLARIMI KALDIRDIGIMDA RUZGARA KARSI AMANSIZCA, GOZ KAPAKLARIM KAPANDIGINDA O EN YUKSEK NOKTADA HISSETMEK VE TOPUKLARIMDA CIMENIN TAZELIGINI BILMEK ISTERIM YANLIZCA...

"BURASI WASHINGTON" PROGRAMIMIZI OKUYUUUN

2006-07-06T03:17:00.000+03:00

Size bir süre önce bahsettiğim programımız "Burası Washington" başarılı bir şekilde çekildi ve CNN Türk de yayınlandı. Türkiyede çokda fazla yazılamayan ve konuşulamayan konular tartışıldı. Kaçırdıysanız ve okumak isterseniz deşifresini okumak hosunuza gidebilir.

BURASI WASHINGTON / 9 Haziran 2006, Washington, D.C. / Yayın tarihi: 11 Haziran 2006

SUNAN:

YASEMİN ÇONGAR

KONUKLAR:

ABDULLAH AKYÜZ: TÜSİAD ABD TEMSİLCİSİ

HENRI J. BARKEY: LEHIGH ÜNİVERSİTESİ ULUSLARARASI İLİŞKİLER BÖLÜM BAŞKANI

RUŞEN ÇAKIR: VATAN GAZETESİ WASHINGTON TEMSİLCİSİ

YÇ: Amerika’dan hepinize merhaba. Burası Washington, ben Yasemin Çongar. CNN Türk bundan böyle düzenli aralıklarla Washington’dan konuğunuz olacak. Burada, CNN’in stüdyolarında buluşup Türk-Amerikan ilişkilerinin gündemini konuşacağız. Amerika’nın Türkiye’yi ve bölgesini çok yakından ilgilendiren politikalarının perde arkalarını tartışacağız. Ve biraz da Türkiye’nin Washington’dan nasıl göründüğüne bakacağız.

İşte bu ilk programımızda da, bu konuları konuşmak için hem Türkiye’yi hem Amerika’yı çok iyi bilen, Washington’ın nabzını son derece iyi tutan uzmanlarla, konuklarla beraberiz.

Ben hemen Abdullah Akyüz’den başlamak istiyorum. Abdullah Akyüz TÜSİAD’ın, Türkiye Sanayici ve İş Adamları Derneği’nin Amerika temsilcisi, 1999’dan beri. Ve hem Washington’u yakından izliyor, hem de bir anlamda Türk-Amerikan ilişkilerinde, en azından özel sektör bazında yönlendirici bir rolü var. Profesör Henri Barkey, Amerikan Leigh Universitesinde Uluslararası İlişkiler Bölüm Başkanı. Clinton döneminde Amerikan Dişişleri Bakanlığı’nda Türkiye’yi ve bölgesini kapsayan bir alandan sorumlu olarak siyaset planlamacılığı yapmıştı. Henri Barkey’i Türkiye’de daha ziyade Kürt meselesi üzerine yazdığı kitap ve makalelerle gayet iyi tanıyoruz. Ve meslektaşım Ruşen Çakır. Ruşen, yolu CNN Türk’ten de geçmiş bir gazeteci, deneyimli bir gazeteci. Yaklaşık iki yıldır Vatan gazetesinin Washington temsilcisi. Ruşen Çakır’ı da sadece haberlerinden değil siyasi İslam, ülkücü hareket ve yine Kürt meselesi gibi konulardaki araştırmalarından, kitaplarından tanıyorsunuz.

Bugünkü konularımız son derece taze, son derece güncel. İran’ı konuşacağız, Irak’ı konuşacağız ve esas Türk-Amerikan ilişkisinin bugününe bakacağız. Hemen bir kaç soru başlığında ben ele almak istiyorum. Bunlardan biri İran’la nükleer kriz kavgası çözülebilecek mi? Bir diğeri Washington AKP hükümetine nasıl bakıyor? Biliyorsunuz bu Türkiye’de çok tartışılan bir konu. Bir de tabii El Zerkavi’nin öldürülmesi sonrasında Irak için bir dönüm noktasından söz edebilir miyiz, önümüzde ne var?

YÇ: İsterseniz hemen Irak’la başlayalım. Başlarken de açıkçası ben çok naif bir soru sormak istiyorum. Belki çok basit gelebilir, hatta anlamsız gelebilir. Washington’da ve Ankara’da cevabı verilmiş bir soru bu. Ama izleyicilerimizin bazılarının kafasında çok da net yanıtlanmamış olabilir diye düşünüyorum. Size sorayım Henri Barkey. Neden bölgede diyelim ki bir İsrail’in nükleer silahı varken, Pakistan, Hindistan’ın nükleer silah teknolojisi varken, İran'ın nükleer silaha kavuşması bu kadar büyük mesele yapılıyor? Bunun ne zararı var?

HB: Bence bunun iki değişik zararı var. İki değişik sorun yaratıyor İran. Bir, İran’ın nasıl bir devlet olduğu. İran aslında belli bir ideolojik saplantıları olan rejime sahip bir devlet ve onun ilerde ne yapacağını henüz kimse kestiremiyor. 1979’daki İran Devrimi’ne baktığımız zaman İran Ortadoğu’daki birçok çalkantıya sebep veren bir ülke, ama bundan daha önemlisi İran'ın bir süre önce nükleer silahları arındırma anlaşmasını imzaladı. Bu anlaşmaya göre şunu yapmaya söz verdi, dışardan enerji üretmek için nükleer teknolojiyi alma hakkına sahip oldu. Bunun karşılığında herkesin görebileceği, herkesin bilebileceği şekilde nükleer enerjisini geliştirecekti.
YÇ: Şeffaflığa söz verdi...

HB: Şeffaflığa söz verdi ve aynı zamanda nükleer silah yapmamaya karar verdi. Bunun İran’in İsrail, Pakistan ve Hindistan'dan farkı şu; öbür üç ülke bu anlaşmaya imza atmadılar, bu üç ülke dışardan yardım almadılar, halbuki İran dışardan yardım aldı ve onsekiz sene müddetinde devamlı o şeffaflıktan kaçtı. Bunun tam tersine nükleer silah üretmeye yöneldi. Problem bundan kaynaklanıyor, hiçkimse İran'a güvenmiyor.

YÇ: Bu güvensizlik, Ruşen sana döneceğim, Ankara'da da paylaşılıyor. Yani sen Irak krizini çok yakından izledin, Irak savaşı öncesinde Ankara’da gazetecilik yapıyordun, o zamanki görüş ayrılıkları Ankara ile Washington arasında sanki İran konusunda yok gibi...

RÇ: Evet, çünkü öncelikle şunu söyleyelim. İran Türkiye'nin rakibi, çok güçlü bir İran, nükleer silaha sahip olan bir İran Ankara tarafından Turkiye Cumhuriyeti tarafından hiçbir zaman arzulanmadı. Bu iki ülke arasında yıllardan beri barış var, sınırlar yüzyıllardan beri var, korunuyor öncesinde konuldu. Bunların hepsi doğru ama yıllardır çok büyük bir rekabet var. Bu rekabet rejim farklılıklarından birinin laik, birinin İslamcı olmasından kaynaklanmıyor. Bölgede iki tane imparatorluk bakiyesi olan, güçlü devlet geleneği olan, nüfusları üç aşağı beş yukarı aynı olan, orduları çok güçlü ve hepsinin bölgelerinde Orta Asya’ya yönelik Kafkasya’ya yönelik olsun değişik arayışları var, nüfus alanı arayışları var. Ve bu rekabet hep sürdü. Türkiye nükleer silaha sahip bir İran arzulamıyor... Bunu kendisine saldırabileceği anlamında değil ama Türkiye ile İran arasındaki rekabette İran'ı çok fazla öne sıçratacağı için... Bir diğer önemli özellik de nükleer silaha sahip olan İran zaten etkisi altında çok ülke ve grup, cemaat varken, özellikle dünyanın değişik yerlerindeki Şiiler başta nüfusunu daha da fazla artıracaktı. Bu anlamda ben şöyle düşünüyorum; Türkiye ABD ile müttefik olduğu için İran'a pozisyon almadı. İranla bir sorunu olduğu için Batı'nın pozisyonlarına yaklaşıyor. Batıcı bir ülke olduğu için değil de İranla bölgesel rekabet içinde olduğu için.

YÇ: “Bölgesel rekabet nedeniyle” diyorsun. Hemen Abdullah Akyüz’e döneyim. Tamam böyle bir rekabet var ve Türkiye İran'ın nükleer silah sahibi olmasını istemiyor. Ama bunu önlemek konusunda, örneğin askeri seçeneği zaten istemiyor, ama iktisadi yaptırım konusunda bile “aman ha” diyor, “ben bunu istemem” diyor. Neden iktisadi yaptırım Türkiye'yi bu kadar korkutuyor?

AA: Aslında sanıyorum ki bunun temel nedeni, Yasemin, çok yakın bir geçmişte yaşadığımız Irak ambargosu, çünkü benzer sonuçlar doğacağından korkuyor Türkiye. Bir kere böyle bir ambargonun uygulanması bir gerginliğe yol açacağını ve bu gerginliğin zaman zaman kendini hissetirmesinden dolayı ekonomi özellikle daha hassaslaşacak.. Mesela turizm etkilenecek, zaman zaman tansiyon yükselecek, gerginlik artacak. Turizm ve bölgedeki ekonomik aktiviteler bu işin genel boyutu. Bunu Irakta yaşadık. Bunun bir de özel boyutu var. Bugün İran Türkiye'nin ikinci en büyük doğalgaz ve petrol kaynağı. Türkiye İran’dan ithal ediyor bunları. Turkiye biliyorsunuz aynı zamanda Sovyetler’e, Rusya'ya olan bağlılığını tartışıyor, bilindiği gibi Rusya'ya 65% oranında doğalgazda bağlıyız. Eğer bunu İran'dan alamazsak bunu Rusyadan mı alacağız? O zaman bağımlılığımız 80% - 85% düzeyine mi ulaşacak? İşin bir bu boyutu var. Ticaret hacmi karşılıklı dört buçuk milyar dolar civarında ve Türkiye'nin yaklaşık bir milyar dolarlık ihracatı var, ve buç olumsuz etkilenecek. Turizm. İranlı turistler geliyor ,tabii bu olumsuz etkilenecek. Birde asıl Türkiye Iran’ı bir transit yol olarak kullanıyor...

YÇ: Çok sayıda kamyon gidiyor bizden...

AA: Evet dolayısıyla o da çok olumsuz etkilenecek. Bunada bu nedenle Türkiye’nin buna biraz çekimser kalması gayet anlaşılabilir.

YÇ: Evet gerçi iktisadi yaptırımlardan bahsediyoruz, önlemlerden bahsediyoruz ama bir de ciddi biçimde iyimserlik yaratan gelişmeler var. Son günlerde İran konusunda belki de diplomatik çözümün mümkün oluacağını düşündürten gelişmeler oldu. Bu gelişmeleri şimdi hep birlikte paketimizi izleyerek hatırlayalım.

İRAN HABER PAKETİ:

Bush yönetimine, İran konusunda U dönüşü yaptıran, bir yandan Tahran'ın uluslararası topluluğa kafa tutması, bir yandan da Amerika'nın müttefiklerinin diplomatik çözüm için bastırmasıydı. İran Cumhurbaşkanı Mahmud Ahmedinecad, ülkesinin nükleer teknoloji hakkını Amerika'nın engellemeye calıştığı fikrini meydanlara taşıyınca, kamuoyunda destek buldu.

Başkan Bush'a yazdığı uzun mektupla da, nükleer krize çözüm önermese bile, diyalog arayışı yansıtan bir açılım yaptı. Amerikali uzmanlarla eski yetkililer, "İran'a sadece sopa değil havuç da gösterin; diyaloğa açık olun" çağrısı yaparken, başta İran pazarlığını yürüten Almanya, İngiltere, Fransa üçlüsü olmak üzere Avrupalı müttefikler de onaylıyordu. Sonunda Dışişleri Bakanı Condoleezza Rice'ın Başkan Bush'u ikna etmesiyle gündeme gelen politika değişikliği, Amerika'nın İran'la müzakereler için bu üç Avrupa ülkesine katılmasına kapı aralıyor.

Amerika'nın tek şartı, İran'ın uranyumu zenginleştirmeyi askıya alıp nükleer tesislerini Uluslararası Atom Enerjisi Kurumu'na tümüyle açması. Birleşmiş Milletler'in beş daimi üyesi ile Almanya, bunu kabul etmesi için Tahran'a bir öneriler paketi sundu. Paketteki teşvik unsurları İran'in sivil amaçlı nükleer enerji hakkının teslim edilmesini, sınırlı miktarda uranyumu zenginleştirebilmesini, Dünya Ticaret Örgütü üyeliğine yeşil ışık yakılmasını ve Amerikan Boeing şirketinden uçak yedek parçası satın alabilmesini içeriyor. Paket askeri müdahale olasılığından söz etmiyor, ancak İran'in teklifi kabul etmemesi halinde, iktisadi yaptırımlara maruz kalacağını bildiriyor. Ankara'nın resmen desteklediği bu teklife İran'dan gelen ilk tepkiler Washington'da iyimserlik yarattı. Başkan Bush, "Diplomatik çözüm istiyorum. İran'in paketi ciddiyetle incelemesi olumlu" diyor. Tahran'ın resmi yanıtını birkaç hafta içinde vermesi isteniyor. Beklentiler, İran'la nükleer diplomasinin yaz boyunca süreceği yönünde. Sonuçta, Tahran ile Washington arasında, nükleer meselenin de ötesine geçecek bir diyaloğun başlaması mümkün.

YÇ: Evet gerçekten de gözle görülür bir iyimserlik var, Washington’da, diplomatik çözüm konusunda. Ruşen sana sorayım. Gerçekten İran’ın masaya oturacağına, razı olacağına bu koşullara, ikna olucağına inanıyor musun?

RÇ: Ben başından beri bunun görüşmeler ile çözüleceğini düşündüm, yazdım, çizdim dile getirdim. İran’ı birazcık bildiğimi sanIyorum. Gazeteci olarak çok gittim. Çok önemli bir ülke, çok güçlü bir ülke, çok güçlü bir diplomasi geleneği olan bir ülke. Ahmedinejad'ın ilk ortaya çıkışı ve İsrail için söylediklerinden dolayı bir nevi ona bir Saddam muamelesi yapılmak istendi, hatta bir deli muamelesi yapıldı.

YÇ: Hatta Saddam’dan daha beter...

RÇ: Evet, bence bunlar Ahmedinejad ve İran rejimini anlamamaktan kaynaklanıyordu. Bugün gelinen nokta İran’ın aslında hiç de böyle Saddam olmadığını, Saddam Irak olmadığını gösteriyor. Gelinen noktanın sonucu da benim gördüğüm kadarıyla buradan İran daha fazla birşey alacak; ciddi bir pazarlık olacağa benziyor. İranlılar çok iyi pazarlıkçı bu anlamda. İranlılar zaten hiçbir zaman biliyorsunuz “biz nükleer silah üreticez” demediler, yani sonuçta bir şey vermemiş olucaklar, sonuçta bir yıl sonunda müzakereler tamamlandı ve İran alacağını aldı. İran hiçbirşey vermeden çok şey aldığını iddia edecek ve bu anlamda da çok güçlü çıkacak.

YÇ: Peki Amerika buna razı mı? Ruşen’e katılıyor musun Henri? Yani...

HB : Ben Ruşen’e hiç katılmıyorum. Ben İran'ın hiç nükleer silahtan vazgeçeceğini zannetmiyorum. İran rejimi bundan çok uzun zaman önce stratejik bir karar aldı nükleer silah üretme konusunda. Çünkü İran’ın açısından baktığın zaman belkide bu normal birşey. Çünkü İran Irak'a baktı, Irak’taki olaylara baktı. Eğer “Irak’ın nukleer silahı olsaydı o bana saldırmazdı” düşüncesiyle ve İran ABD'nin arasında ideolojik bir kavganın var olduğuna inanıyorsanız, İran kendisini müdaafa etmek için mutlaka nükleer silah üretmesi gerektiğini düşünüyordu bence. Bu yüzden bence şu anda yapılan görüşmeler için olan ümit bence tamamen zamansız. İlerde de bunu göreceğiz zaten. İran vazgeçmeyecek. Fakat bu diplomatik açılımdan geçmeden yaptırımlara gidilemezdi. Onun icin Bush hukumeti ve Avrupa ülkeleri bu yolu tercih ettiler.

YÇ: Peki bu diplomatik yoldan geçilecek. Eğer Henri’nin öngörüsü gerçekleşirse, bir noktada tıkanacak ve... Ne olacak, Abdullah?

AA: Ben bu konuya farklı bakıyorum açıkçası . Amerika açısından konuya bakınca burda bir rejim tartışması var, bunu Bush da sık sık dile getiriyor. Amerikan basınında bütün gözlemcilerde de bunu görüyoruz. Bir yandan da Amerika bir de nükleer silah konusunu gündeme getiriyor, bence bu ikisini ayna anda dile getirmesi çelişkili bir durum. Nükleer silahı gündeme getirdiği zaman oradaki rejimin de eline bir silah vermiş oluyor Amerika ve bu halkı birleştirici ve rejimi değiştirmeyi daha da zorlaştırıci bir şey. Burada Amerika'nın bir tercih yapması gerek, eğer şu an için önemli olan nükleer silah yapmasını engellemek ise rejimi sorgulamaktan vazgeçmesi lazım.

YÇ: Bir ölçüde bu oldu. Yani en azından Avrupa’nın da katılımıyla, BM Güvenlik Konseyi daimi üyelerinin ortak paketiyle, kimse şimdi rejimi sorgulamıyor, en azindan o paket bazında. Yani diyorlar ki nükleer silahlarin üretimini durduralım diyorlar. Benim sorum şu; diplomatik süreç tıkanırsa ne olacak? Yani gerçekten Güvenlik Konseyi’nden iktisadi yaptırımın çıkacağını bekliyor musunuz sizler?

AA: Ben çıkabilir diye bekliyorum açıkçası ama bu birçok şeye bağlı. İran'ın bunu nasıl yürüteceği çok önemli. Amerikada’ki siyasi konjektürün nasıl gelişecegi çok önemli. Çünkü burada hep şunu unutmamamız gerekiyor ki İran olayı bir Irak başarısızlığının veya fiyaskosunun üstüne gelmiş durumda. Eğer biz bunu üç dört sene önce yaşıyor olsaydık çok daha farklı şeyler söylenebilirdi. Dolayısıyla ben birçok şeyin gündemde olduğunu düşünüyorum, etkileyeceğini düşünüyorum. Ama çıkabilir diye de düşünüyorum, orada ama Avrupalıların tavrı çok önemli.

YÇ: Peki orada şu var. Yaptırımlar çıkar ve uygulanır. Etkili olur ya da etkisiz olur, tabii o sürecin göstereceği bir şey. Türkiye'deki herkesin kafasında başından beri askeri seçenek, işte “Bu, Irak’a benziyor,” Amerika'nın Irak'ta da olduğu gibi bir şeyler bahane ederek İran'ı vurmak istediğini düşünüyorlar. Henri, Amerika İran'ı vuracak mı, böyle bir gücü var mı? Böyle bir niyeti var mi?

HB: Niyeti var mı bilmiyorum. Vuracak gücü var mi? Var.... Fakat şimdi askeri yöntemlerden bahsetmeden once bu çok uzun bir dönem geçecek. Bu çok uzun bir zaman alacak ve Bush o zaman iş başında olmayacak. Dolayısıyla yeni bir gelecek olan Demokrat olsun Cumhuriyetci olsun bir Amerikan hükümetinin alacağı tavrı şu anda kestiremiyorum tabii ama. Şimdi başlayan bir diplomatik atılım bence en az bir sene sürecek, bir sene sonra belki yaptırıma gidilecek. Eğer yaptırımlar başarısız olursa o zaman askeri yöntemler düşünülecek. Onun için şu anda askeri yöntemleri konuşmak manasız. Üstelik artık Irak’ta ne olacağı belli değil. Irak’taki gelişmelere de bağlı tabi. İran’da da bazı gelişmeler olacak. Yalnız şunu söylemek istiyorum. İran’daki nükleer silah konusuna gelince... Bunun birleştirici olay olduğundan herkes bunu söylüyor, bahsediyor, Fakat unutulmaması gereken birşey varsa o da rejimin İran'da nükleer silah konusunda ve nükleer enerji konusunda hiçbir başka fikrin yazılmasını ve söylenmesine şu ana kadar rejim karşı çıktı, o yüzden halk bilmiyor.

YÇ: Evet, rejim dedin, aslında Ruşen ikinizden daha iyimser bakıyor. Belki yakınlaşma... Masaya oturabilecek, Amerika ile İran konuşabilecek diye. Sence Ruşen rejim değişmeden Amerika İran'la ilişkilerini normalleştirebilir mi? Bu soruyu sorarken aklımda biraz Libya var.

RÇ: Tabi hepimizin aklında Libya var. Artık her şey serbest, Bush doktrini büyük ölçüde Libya'da çökmüş gibi. Bunun başka örneklerini de görebiliriz, pekala görebiliriz. Yani şöyle birşey var demokrasi ihracı, demokrasi dayatmasından vazgeçerek, Mısır’da gördük aslında. Yani Hüsnü Mübarek’in oradaki muhalefeti bastırmasına ses çıkartmamasıyla, bir çok yerdeki çok küçük demokratikleşmeleri çok acayip abarttı vs. Bence Amerika'nın İran rejimiyle İran rejimi eğer komşularına sorun çıkartmadığı müddetçe devrimini ihraç etmek ki öyle birşey kalmadı aslında İran’da, yani yapmadığı müddetçe Amerika'nın İran rejimiyle bir sorunu olacağını sanmıyorum. Hatta bölgede en iyi anlaşabileceği ülkelerden birisi olacağını tahmin ediyorum. Hele şu andaki, hani denir ya “Şahinler daha iyi barış yapar” yani şu anda İran-Amerika ilişkisinin bu kadar gelişmesi çok ilginç. Hatemi'nin reformcu döneminde, Clinton-Hatemi ilişkilerinde gözle görülür bir iyileşme, yakınlaşma göremedik. Şimdi bence rejim değiştirmek gibi bir dertlerini, rejim kendi kendine değişirse eyvallah, itiraz etmeyeceklerdir ama rejim değiştirme gayretine girip de nükleer silah meselesini riske atacağını düşünmüyorum.

YÇ: Senin daha önceki yanıtından şunu çıkardım. Washington-Tahran yakınlaşmasına Ankara pek de iyi bakmaz...

RÇ: Şöyle diyelim. İran ile savaş çıkmasın ama İran birazcık dayak yesin, kaba bir tabir oldu ama hırpalansın yani.

YÇ: Şimdi bu bir görüş açısı, bunu daha tartışacağız, ama bir de benim dikkatimi çeken birşey var İran konusunda. Bence Washington bir bolünme yaşadı. Aslında Amerika’nin “u dönüşü” yapabilmesi biraz da Condoleezza Rice’in, biraz daha diplomatça ve realist bakan, belki de Avrupa’nın baskılarından etkilenen kesimin bastırmasıyla oldu. Buna belki “şahinler” diyebileceğimiz bir kanat ikna edildi. Basına sızanlar işte Rumsfeld’in pek de sıcak bakmadığı, Cheney’nin sonradan ikna olduğu yönünde. Bir de şu var, benzer bir bölünmeyi ben Türk-Amerikan ilişkilerinde de görüyorum. Yine şahinler, bazen neo-con denen yeni muhafazakarlar biraz daha soru işaretleriyle bakıyorlar AKP hükümetine. Ama diplomatlar Dışişleri Bakanlığı, özellikle Rice ve kadrosu biraz daha sıcak, daha angajman yanlısı. Şimdi bunu daha sonra tartışacağız Türk Amerikan ilişkilerini, ama Türkiye’de şu pek anlaşılmıyor: Washington'da neo-conlar Şahinler dediğimiz kesim İran açılımına son derece karşı çıkan kesim, veya bu American Enterprise Institute gibi (Amerikan Girişim Enstitüsü) gibi fikir kuruluşları şu anda ne kadar etkili?

HB: Etkili değiller bence, etkili olsalardı İran konusunda bu dönüşüm olmazdı zaten. İran çok karışık bir konu aslında, Türkiye'yle karşılaştırmamak lazım. Ve ufak bır zümrenin Neo-con denilen muhafazakarlar denilen o zümrenin ne kadar etkili olduğuna ben hiçbir zaman inanmadım kabul etmedim yani çünkü millet onların söylemini nüfuzunu çok abarttı. Halbuki Irak sorununda da eninde sonunda Cheney ve Bush karar verdi. Fakat İran'a gelince şunu unutmamak lazım, hem Amerika hem Avrupa Irak Savaşı'ndan bir ders aldı. Çünkü bugün Amerika Irak'ta savaşa gittiyse bunun biraz nedeni AB ve ABD'nin aynı zeminde oturmamasıydı. O yüzden Amerika sonunda savaşa gitti. Şimdiki İran'a baktığımız zaman Avrupa'nın yapmaya çalıştığı şey hiç olmazsa bir ortak bir zemin kurup Avrupayla Amerika arasındaki, hiç olmazsa Amerika’nın bir daha çabuk hemen savaşa bir saldırıya girmesini önlemek için.

YÇ: Henri sözünü kesmek istemiyorum ama sözüne bir reklam arası almak zorundayım. Burası Washington, reklamlardan sonra yeniden birlikteyiz.

YÇ: Sohbetimize Türk-Amerikan ilişkileriyle devam ediyoruz. Türk-Amerikan ilişkileri son dönemde artan bir biçimde Washington'ın AKP hükümetine nasıl baktığı üzerine yoğunlaştı, hatta Bush yönetiminin artık AKP'den pek de haz etmediği yönünde sayısız yorumlar yapıldı. İşte bu yorumları da biraz size hatırlatmak için tartışmamız öncesinde Türk ve Amerikan basınında son günlerde yer alan bazı makalelere göz attık.

Zaman gazetesinden ilk makalemiz. Amerika’nın eski Ankara büyükelçilerinden Morton Abramowitz Zaman’da 24 mayısta yazdı. “Pek çok Amerikalı muhafazakar, AKP hükümetinden düş kırıklığına uğradı ve Türkiyenin yanlış bir yola girmesinden korkuyor. Bazı laik Türkler Washington’a geliyor ve AKP nin altındaki halının bir şekilde çekilmesi gerektiğini ima ediyorlar. Türkiye’de politik sezon açıldı, hükümet birtakım baskılar altında ve ABD ile ilişkilerin idaresi hususu iç politik mücadelede bir unsur olabilir.”

New York Times’a geçmek istiyorum. New York Times’ın Türkiye’de de çok tartışılan bir baş yazısı vardı 30 mayıs tarihinde. Diyordu ki “Washington, Türkiye’nin generalleriyle uzun bir geçmişe dayanan bağlarını kullanarak askeri müdahaleye sıfır tolerans gösterebileceğini iletmekle Türk demokrasisinin güçlenmesine yardımcı olabilir.”

Ve son alıntımız Akşam gazetesinden. Akşam’ın Genel Yayın Yönetmeni Serdar Turgut 6 haziranda şöyle yazdı: “Başkan Bush’un randevu talebine vereceği cevap Ankara’da merakla bekleniyor. Sadece iktidar değil her çevre bu cevabı merakla bekliyor. Ancak Bush’un ret cevap vermesi veya talebi ortada bırakmasının Başbakan Erdoğan’a ve AKP ye bedeli ağır olacaktır.”

YÇ: Evet, hatırladık bu makaleleri... Gerçekten de Türkiye'de Türk-Amerikan ilişkileri sanki AKP'nin iktidarının tescili gibi, doğrudan doğruya bağlantılı gibi bir hava var. Başbakan gelecek mi gelmeyecek mi Washington'a, bu bir iç politika tartışmasına dönüşmüş durumda. Bu arada, “Başbakan’a randevu verilmedi” deniliyor ama açıkcası Başbakan’ı belki eylülde belki daha da önce Washington’da görmemiz süpriz olmaz. Belki Dışişleri Bakanımız Abdullah Gül’ü yaz aylarında Washington’da görebiliriz. Önce şunu sormak istiyorum Ruşen bu sağlıklı bir şey mi, yani Türk-Amerikan ilişkilerine bu kadar iç politika malzemesi gibi bakmak?

RÇ: Sağlıklı olmadığı kesin ama çok paradoksal bir durum var. Türkiye'de herkes beğenmediği partiyi, insanı Amerikancı olmakla suçlar sonra başı sıkıştığı zamanda onunla arasının Amerika'yla iyi olmadığını kullanarak onu zayıflatmaya çalışır. Şimdi AKP'ye yıllardır Amerikancı diyen çevreler şimdi AKP'nin Amerika'yla arasının iyi olmadığı üzerine çok ciddi propaganda yapıyorlar. Ve gazeteci olarak biliyoruz ki buraya çok gazeteci geliyor gidiyor. Hele Abramowitz'in de dediği gibi Washington'un AKP'ye çok kaba deyimle posta koymasını istiyor. Altındaki halıyı çekmek demiş. Tayyip Erdogan bunu düğmeye basmak diye söylemişti. Böyle bir olay var, ben ama şahsen benim gördüğum kadarıyla burada bir zamanlar, benim burada olmadığım zamanlar AKP'nin ilk kurulduğu zamanlarki AKP sevdası kalmamış.

YÇ: Ben o zamanlar buradaydım, tanıklık edebilirim.

RÇ: Sevda vardı yani değil mi?

YÇ: AKP'ye çok sıcak bir bakış açısı vardı.

RÇ: En azından Tayyip Erdoğan'ın davası sürerken milletvekili değilken bile Beyaz Saray'da çok ciddi bir şekilde ağırlanmıştı. Ben bunu şöyle değerlendiriyorum, kabaca şöyle söylemek gerekirse AKP artık Amerikan yönetimini heyecanlandırmıyor. Heyecanlandırmıyor olması ama tek başına bunun düğmesine basıldığı vs anlamına da gelmiyor ama, kaldı ki realist olarak bakıldığı zaman ortada bir alternatif olmadığı için de Amerika'nın elinde fazla bir seçenek olduğunu düşünmüyorum.

YÇ: Ruşen sen diyorsun ki “heyecanlandırmıyor.” Abramowitz'in makalesine göz attık, o da diyor ki “bazı muhafazakarlar AKP hükümetine kuşkucu bakıyor.” Neden Abdullah, neden böyle bir kuşku var?

AA: Bence aslında bu kuşku bence 1 Mart ile başladı ve yavaş yavaş o süreçte yaşanan bazı şeyler kuşkuları artırdı. Zaman zaman iyiye doğru bazı olumlu yorumlanabilecek gelişmeler oldu ama şöyle sırayla baktığımız zaman, 1 Mart'tan sonra Türkiye'nin o dönemde İran ve Suriye ile girdiği bazı diyaloglar, Irak'a ilişkin söylemindeki bazı sert unsurlar, anti-Amerikancı bir söylemin hem AK parti yonetiminden hemde hatta hükümetteki bazı yetkililerden gelmesi ve son olarak da sanıyorum bardağı taşıran damla Hamas ziyareti oldu. Dolayısıyla bir başlangıçta adeta açık bir çek verilmişti ve Erdoğan'ın daha hiçbir sıfatı yokken Beyaz Saray'a kabul edilirken bu açık çekin en uç örneğini görmüştük. Sonra yavaş yavaş bunun bir anlamda AKP'ye ilişkin burdaki belli çevrelerdeki kuşkuların artmasına yol açacak bazı gelişmeler ile desteklendiğini gördük ve şu anda o kesimler artık AKP'nin kesinlikle ipinin çekilmesi gerektiğini ifade ediyor. Ama bu yönetimin görüşü değil tabii ki, ağırlığın görüşü değil. Malesef bu görüş Türkiye'de biraz abartılarak yansıtılıyor bunun da altını çizmek gerek.

YÇ: Evet, diyelim ki bir anti-AKP cephe var ama anlaşılıyor ki bazı çevreler de Türkiye'de demokrasinin geleceğinden kuşkulular...New York Times’ın başyazısında açıkça askeri müdahaleye karşı bir uyarı yapılıyor, neden böyle bir uyarı ihtiyacı var?

HB: Bence New York Times'ın yazısı haksız bir yazıydı. Çünkü şu an bir askeri darbe olacağını kimse düşünmüyor, beklemiyor. Türkiye'de askeri darbe devri geçti, bitti. Artık Türk askerinin darbe yapacağı, tankları sokaklara sürüp radyo ve TV istasyonlarını kapatacaği düşünülmüyor, zaten o kadar cok tv ve radyo istasyonları var ki önce hangisini kapatacaklarını bilmiyorum, ama dolayısıyla o devir geçti.. New York Times'ın bunun yazmasının sebebi Türkiye'den buraya gelen ve Türkiye'de son günlerde konuşulan bir darbe meselesi var. Bazı insanlar darbe istiyor, bazı insanlar askerleri itmeye çalışıyor fakat onların istemi ile asker darbe yapmayacak. Çünkü askerler biliyorlar ki bugün Türkiye'de bir darbe yapılırsa Türkiye'nin Amerika ve Avrupa ile ilişkileri son derece bozulacak ve bunun altından kalkmak çok zor olacak. Dolayısıyla bence New York Times o açıdan çok haksızdı.

AA: Ben Henri'ye tam olarak katılmıyorum

YÇ: “Darbe var” deme!

AA: Hayır, o anlamda söylemiyorum ama o yazı bence şunun göstergesi; Türkiye'de son 3-5 yıldaki olumlu gelişmelere rağmen hem ekonomi hem siyaset alanında, dışardaki algılamanın Türkiye'nin kırılganlığının yok olmadığının bir göstergesi. Bu tür hareketlenmeler olduğu zaman “demokrasi acaba gidecek mi, Türkiye demokrasiye ara mı verecek” gibi kuşkular oluşabiliyor. Ben bu kuşkuların oluşmasının çok da yersiz olduğuna inanmıyorum. Çünkü demokrasinin ne kadar oturduğu konusunda dışarıya yeterince sağlam bir mesaj verebilmiş değiliz, kurumsallaşma anlamında. Ekonomide de aynı kırılganlık var, nitekim son gelişmeler de bunu gösterdi bence.

YÇ: Peki şöyle bir soru ortaya atmak istiyorum. Bütün bu tartıştıklarımızın, hem Türkiye'de yaşanan sıkıntının, doğan puslu havanın, biraz da Amerika'nın Ankara'ya böyle kuşkucu bakmasının arka planında bir Çankaya hesabı, Çankaya süreci var mı? Yeni cumhurbaşkanının kim olacağı sizce Amerika'yı ne kadar ilgilendiriyor? Amerika bunu etkilemeye çalışıyor mu?

RÇ: Vallahi söyle söyleyeyim. Amerika'nın Türkiye politikası nasıl oluşuyor: Türk gazetelerini okuyorlar, Türkiye'den gelen birtakım kanaat önderleri, yahut kendini kanaat önderi olarak pazarlayan birtakım insanları dinliyorlar. Buradaki bir takım çevrelere bunlar giriyorlar. Onların gündemi cumhurbaşkanlığı seçimi ve erken seçim olduğu için Amerikalılar da mecburen bunları konuşmak durumunda kalıyor. Ama şöyle söyleyebilirim ABD'nin Türkiye Cumhurbaşkanı'nın eşinin başının örtülü olup olmaması gibi bir derdi olduğunu sanmıyorum. Ama ABD Türkiye’nin bir takım etkili çevrelerin böyle derdi olduğunu biliyor ve bu onların derdini önemsemesi en azından kaale alması gerektiğini biliyor. “Eşinin başı açık olan birisini Cumhurbaşkanı yapın” çağrısı var Türkiye'de. Veya erken seçim yapılsın ondan sonra cumhurbaşkanı seçilsin gibi bir tartışmaya Washington'ın gireceğini ben sanmıyorum ama bu tartışmayı çok ilgiyle izliyorlar ve bize de soruyorlar. Türkiye'nin sorunu biraz da şu: Kendi kavgalarını kendileri halletmek yerine bunu dışarıya taşımaya çalışıyorlar. Bazı insanlar Türkiye'de darbe yapılmasını pazarlamaya çalışıyorlar. Bu insanlar önemsiz olabilir, görüştükleri insanlar önemsiz olabilir ama maalesef darbe lafını burada telaffuz eden insanlar var. Sonuçta bu New York Times’a kadar gelip onlar bir cümle oraya koymak ihtiyacı duyuyorlar. Sorun Türkiye'nin meselelerini kendi toprakları içinde tartışamamasıdır.

YÇ: Şunda, sonuçta uzlaşabilir miyiz Abdullah? Aslında Amerika, Türkiye’de elbette darbe istemiyor, demokrasinin devamını istiyor, AB sürecinin rayında gitmesini istiyor. Belki de Türkiye’de, kendi içinde kavga etmemesini istiyor, çeşitli kesimlerin baş örtüsü nedeniyle başka bir nedenle. Onun için de uzlaşıcı ya da üzerinde uzlaşılan bir cumhurbaşkanı sürecinden rahat bir şekilde geçilmesini istiyor.

AA: Kesinlikle. Bence de Cumhurbaşkanı'nın kim olduğu ya da eşinin başının kapalı olup olmadığı hiç önemli değil, ama bu son tartışmalar gösterdi ki Cumhurbaşkanlığı makamı ve ve oraya kimin geleceği ve Türkiye'nin uzlaşma açısından, siyasi diyalog ve toplumsal barış açısından önemli cumhurbaşkanlığı makamı ve bu makama kimin geleceği çok önemli. Maalesef AKP'nin de verdiği izlenim buna fazla dikkat etmediği, özen göstermediği yönünde, bu anlamda bir sıkıntı var. Bence New York Times'ın mesajinda iki önemli nokta var. Bunlardan birisi, başbakana, demokratikleşme sürecine sıkı sıkıya sarılması mesajı. İkincisi de Amerikan yönetimine, sonra gelip de Türkiye'yi şikayet edenlere, siyasi iktidari şikayet edenlere ve darbe savunucu olanlara sakın prim verme mesajı.

YÇ: Burada şimdi bir tehlike var. Bu sohbetimizi izleyenler sanabilir ki, Türk-Amerikan ilişkisi iç politikadan ibaret. Türk-Amerikan ilişkisinin, tabii bölgeyi ilgilendiren, iki ülkenin dış politikasını ilgilendiren çok önemli unsurları var. Aslında ortak bir vizyon da var. Bir ortak vizyon belgesi hazırlandı. Ama gerçi o biraz sembolik bir belge olacak. Irak'ta istikrarın sağlanması konusunda, Amerika'nın Irak'tan vaktinden erken çekilmemesi konusunda Türkiye ve ABD'nin belli bir görüş birliği var: İki ülke de Irak'ın bölünmesini istemiyor. İşte İran’da biraz daha yakınlaştıklarını söyledik. AB konusunda ABD Türkiye'yi destekliyor. Bu ortak vizyon çerçevesinde, özellikle sözü biraz Irak’a getirmek istiyorum, Irak ı zaten tartışıcağız. Ben konuşmamızı İran yerine Irak diyerek açtım ama esasında, sonunda Irak konusuna geliyoruz. Şimdi Irak’taki riskler, Irak'taki bölünme olasılığı ya da Kerkük meselesi gibi riskler, oradaki PKK'nın varlığı, önümüzdeki dönemde, önümüzdeki dönem derken de mesela bir yıllık bir süreç içinde, Türkiye ve ABD arasında ciddi bir kriz yaratabilir mi? O potansiyeli görüyor musun?

HB: Tabii, bunu bir sürü değişik açılardan görebiliyoruz. İlk olarak, Irak anayasasına göre Kerkük'te 2007 yılının sonuna kadar bir çeşit referandum yapılması lazım, buna Türkiye buna karşı çıkıyor. Türkiye bunun ertelenmesini hatta hiç yapılmamasını istiyor. Halbuki bu bence yapılacak çünkü Irak'taki Kürtler şu anda çok kuvvetli ve zaten bu anayasada olan bir şey, dolayısıyla yapılacak. Son derece büyük problemler yaratacak ve eninde sonunda bence Kerkük'teki insanların çoğu, eninde sonunda Irak-Kürdistan devletine katılmaya karar verecekler. Bu çok bariz şu anda. Zaten Türkiye bu nedenle karşı çıkıyor, bunun yaratacağı ciddi bir problem oluşacak. İkincisi Zerkavi'nin öldürülmesine rağmen Irak üçe ya da dörde bölünebilir. Belli değil bu. Bu bölünme sırasında Kuzey Irak'ın, Kürdistan hükümetinin ayrılması çok doğal bir şey.

YÇ: Doğal bir şey dedin. Bir devlet olarak...?

HB: Tabii bir devlet olarak . Ayrıca tabii PKK konusu. Irak sorunu Türkiye için aynı zamanda bir iç sorun. Şu açıdan bir iç sorun. Diyelim ki yarın öbür gün İstanbul’da, ilerde çok ciddi bir PKK ateşi oluyor ve birçok insan ölüyor. Bu sefer Türkiye'de de Kuzey Irak'a bir çeşit hareket yapma isteği muazzam bir şekilde büyüyecek. O zaman Türkiye ne yapacak? Askerler ne yapacak? Amerika "Hayır" demesine rağmen Irak'a girecek mi?

YÇ: ABD'nin buna "Evet" deme olasılığı var mı?

HB: Evet deme olasılığı var ama çok zor bence. Çünkü bir de Irak'taki Kürtlere ve Irak hükümetine de bakmak lazım. Çünkü Türkiye Irak'a baktığı zaman hep Irak'taki Kürtlere endeksliyor politikasını. Halbuki Irak'taki hükümet de genel olarak Türkiye'ye o kadar iyi bakmadığı için onlarla da problemler yaşanacak.

YÇ: Evet, bu konuya devam edeceğiz. Ama sen de bahsettin Henri, Ebu Musab El Zarkavi’nin yakalanmış olması Irak’ta son derece önemli bir gelişmeydi. İşte bu gelişmeyi özetleyen küçük bir haber yorum derlememiz var. Ondan sonra da bir reklam aramız var. Ekranlarınızın başından ayrılmayın.

EL ZERKAVİ HABER PAKETİ:

Usame bin Ladin’in “El Kaide’nin Irak’taki prensi” dediği Ürdün asıllı terörist Ebu Musab El Zerkavi’nin öldürülmüş olması, Irak’ın kaderini değiştirecek mi? Koalisyon güçleri ve yeni Irak hükümeti, Zerkavi’yi safdışı bırakmış olmanın moraliyle isyanın diğer unsurlarını bastırabilir mi? Washington’daki yetkililer, net yanıtlardan kaçınıyorlar; Başkan Bush bile açıklamalarında temkinli.

İyimserlere göre, Zerkavi’nin yokluğunda, Irak’taki El Kaide yanlılarının şevki kırılacak. Artık Zerkavi ile aynı taktikleri izleyecek bir başka liderin, Iraklı Sünniler arasında popülarite sağlaması güç.

Amerikan ordusu da, Zerkavi operasyonuyla moral buldu. Başarılı operasyon, Bush yönetiminin, Irak Savaşı nedeniyle giderek daha fazla eleştirildiği, Savunma Bakanı Rumsfeld’in istifasının istendiği ve Hadisa katliamının, Amerikan ordusunun siciline kara bir leke olarak eklendiği günlere rastladı.

Öte yandan, Irak’taki isyancıların sadece El Kaide yanlısı yabancılardan oluşmadığı biliniyor. Baas yanlısı Sünni eylemcilerin ve Şii milislerin varlığı ve gücü sürüyor. El Zerkavi’nin ortadan kaldırılması tek başına güvenliğin sağlanmasına yetmeyecek. Zerkavi operasyonuyla aynı gün gelen haber belki bu bakımdan daha bile belirleyici. Nihayet içişleri ve savunma bakanlarını da atayan Maaliki hükümetinin, Bağdat’ta dizginleri eline almaya başlaması, Irak’ta akan kanı durdurmak için elzem.

YÇ: Evet, Washington’da CNN stüdyolarında yeniden birlikteyiz. Türkiye’yi ve Amerika’yı çok yakından ilgilendiren konuları konuşuyoruz. Reklam arasından önce izlediniz, Irak'ta Zerkavi'nin öldürülmesinden sonra bazı yeni beklentiler var. Bunlar Türkiye'yi nasil etkileyecek ve Irak'ı nasıl etkileyecek? Konuklarımıza dönüyorum bu konuları konuşmak için. Ruşen, senden başlayayım. Sen İslami hareketi, El Kaide’yi yakından izleyen bir gazetecisin. Zerkavi'nin öldürülmesi Irak'ta ne değiştirebilir sence?

RÇ: Küçümsemeye çalışanlar var. Bence bu çok önemli bir olay. El Kaide'nin Irak'taki varlığını ve oradaki genel direnişin akışını çok ciddi bir biçimde değiştirebilir, çünkü Zerkavi, Sunni direnişçiler olarak tabir edilen genel çoğunluğunda artık yaka silkmeye başladığı yöntemler kullanıldı. Sivillere karşı acımasız tavrı ve özellikle mezhep çatışması tırmandırma eğilimleri nedeniyle. Açıkçası şu soylenebilir Zerkavi’nin aradan çekilmesiyle beraber Sünni direnişçiler olarak tabir edilen genel çoğunluğun da artık yaka silkmeye başladığı yöntemler kullanıyordu. Zerkavinin aradan çekilmesiyle birlikte Sünni direnişçilerin sisteme entegre olması daha kolaylaşabilir ama burada Amerika'nın oynayacağı rol çok önemli ve bir şekilde bu konu bitebilir. Ama sonra ne olacak? Amerikan ordusu ne zaman gidecek sorusundan çok Amerikan ordusu gittikten sonra ne olacak? Azınlıkta olan Sünniler sisteme entegre edildikten sonra, Amerikalılar gittikten sonra ne yapacaklar? Bu güven nasıl test edilecek? Kürtlerden çok korkmayabilirler ama Şiilerden ciddi bir şekilde korkacaklar. Ben bu anlamda Türkiye'nin çok önemli bir rol oynayabileceğini düşünüyorum. Güçlü Sünni ağırlıklı bir ülke olarak Türkiye oradaki birçok ülkeden çok daha etkili bir şekilde Irak Sünnilerine garantörlük yapabilir. Yani orada Şiilerle barış içinde bir arada birleşik bir Irak’tan bahsediyorsak, olabilmeleri için Türkiye önemli bir rol oynayabilir. Dolayısıyla Türkiye'nin Irak'a bakarken sadece Kürtlere bakmaması lazım, Şiilere ve Sünnilere de bakması lazım. Bu anlamda Sünnilerin birleşik bir Irak'ta uzun vadeli yaşamalarına Türkiye'nin ciddi bir katkısı olabilir.

YÇ: Abdullah, Türkiye'nin ABD sonrasında Irak'ta önemli bir rol oynayacağına katılıyor musun?

AA: Ben katılıyorum ama bunların tohumlarının bugün atılması lazım. Başlangıçtaki döneme göre Türkiye şu anda Irak'taki Amerika'yla ve Irak yönetimiyle çok daha iyi bir diyalog içerisinde ama hala birçok sorun alanı da duruyor. Dolayısıyla bugünden itibaren bu yönde birtakım temeller atarsak, girşimleri başlatırsak sonrasında olumlu roller oynayabiliriz. Ama Amerika gittikten sonra Türkiye orada tek başına sahneye çıkacak diye bir şey de beklemiyorum çünkü o güvensizlik de var.

YÇ: Zerkavi paketini izlemeden önce Henri, sen ciddi bir kriz senaryosu anlatıyordun bize. Türkiye’nin Irak’a girmek isteyeceği bir senaryo. PKK orada olmaya devam ediyor. Kerkük’te referanduma doğru gidiliyor. Bir bölünme bir Kürt devletinin ortaya çıkması ihtimali ciddi bir şekilde var herşeye rağmen. Şunu sormak istiyorum. Sen Amerikan yönetimini gayet yakından izliyorsun. Amerika ile Türkiye bu konuları yeterince konuşuyorlar mı? Aralarında yeterli mekanizma var mı? Potansiyel krizleri önceden çözme mekanizması var mı? Bir kırmızı telefon mekanizması var mı?

HB: Yok, yani şöyle yok. Amerikalılar ve Türkler bir araya geldiklerinde pek de rahat ve dürüst şekilde konuşmuyorlar bu konuları. Daha çok, herkes "Biz şuna karşıyız", "Biz buna karşıyız" diyor. Amerika açısından baktığımız zaman Irak'ta belli bir saygınlığı kaybetmesi ve başarısızlığa uğraması Zerkavi’nin öldürülmüş olmasına rağmen Amerika'nın en korktuğu şey Irak’ta başarısızlık. Türkiye Irak'a baktığı zaman Irak'ı görmüyor, kendi güneydoğusunu, kendi Kürt problemini görüyor, ona göre davranıyor. Dolayısıyla bu iki ülkenin rahat bir şekilde konuşması lazım. Amerika Türkiye'yi bölmek istemiyor, Amerika’nın en önemli Ortadoğu'daki en büyük müttefiği Türkiye. Amerika Türkiye'de istikrar istiyor, dolayısıyla bir iç savaşın çıkmasını istemiyor. Tek istediği şey Türkiye'nin Irak'ta daha pozitif bir rol oynaması. Bunun olması için de Türkiye'nin Kuzey Irak'taki Kürt yetkilileriyle angaje olması lazım, onlarla diyaloğa girmesi lazım. Ve onlara yardım etmesi lazım.

YÇ: Ruşen bir şey ekleyecektin. Çok kısa lütfen.

RÇ: Ben Kürt sorunu üzerinden kurulan felaket senaryolarına çok itibar etmiyorum, bence o sorun bir şekilde çözülecek ama buradaki mesele şu: Türkiye'nin Irak'a diğer parçalarla beraber dahil olması için Türkmen kartı denen şeyden vazgeçip özellikle Şii ve Sünnilerle birtakım ilişkiler geliştirilmesi çok önemli. Bu çok belirleyici olacak. Bir diğer önemli sorun da şu: Irak Kürtlerinin birleşik bir Irak konusunda çok samimi bir şekilde kendini gösterebilmesi. Bu bir eşik olacak. Celal Talabani'nin Cumhurbaşkanı olması şu anda tek başına sembolik olarak çok önemli. Talabani Türkiye'yi ziyaret edebilse belki her şey çok daha rahatlayacak. Birleşik Irak'taki kararlılık Kürtlerde görülürse, Türkiye Sünni ve Şiiler üzerine kurduğu ilişkiyle Kürtlerle de daha makul rasyonel bir ilişki kurabilir. Ben böyle olacağını düşünüyorum.

YÇ: Öyle umalım.. İyimser notla bitirelim. Bu konular bitmez. İşte bu yüzden zaten biz bütün bu konuları konuşmak için gelecek aylarda tekrar biraraya geleceğiz.

Ben konuklarımıza tekrar teşekkür etmek istiyorum. Abdullah Akyüz, Tusiad’in Türkiye Sanayiciler ve İş Adamları Derneği’nin Amerika temsilcisi. Profesör Henri Barkey, Lehigh Üniversitesi’nde Uluslararası İlişkiler Bölüm Başkanı. Ruşen Çakır, Vatan Gazetesi Washington Temsilcisi.

Çok sağolun, ağzınıza sağlık diyeyim. Ağzınıza, aklınıza sağlık. Ekran başındaki seyircilerimize de çok tesekkür ediyoruz bizleri izledikleri için. Bir dahaki buluşmada yeniden birlikte olucağız; inşallah bir dahaki ay beraber olacağız. Bu arada sizden bir ricamiz var. Bize tekrar karşınızda görünceye kadar iletişimsiz kalmayın diye e-mail adresimiz var bize yazmanızı rica ediyoruz. Sorularınızı önerilerinizi özellikle de bu programda tartışılmasını istediğiniz konuları bize iletin. Ona göre programımızı şekillendirelim. Adresimiz: burasiwashington@cnnturk.com.tr

Mesajlarınızı bekliyoruz ve bir dahaki ay buluşmak üzere hoşçakalın diyorum. Ben Yasemin Çongar. Burası Washington.

*******

AGU

2006-06-07T17:03:00.000+03:00

Mazhar Fuat Özkan in 11 yil aradan sonra cikarttigi albumu...

Aslinda hic bir zaman MFÖ hastasi olmadim. Albumlerini aldigimi bile hatirlamam... Ama bu albumde 2. sarki yani MILLI PARK sarkisina oyle bir takildimki bu sabah belki 10 kere dinledim. Muzigine bayildim, "Beni kimseler aramasin" dediginde baska yerlerdeydim.

Mazhar'in guzel derin sesi ve cok nadir duydugunuz akor degistiren parmaklarin sesi... tavsiye ederim.

02 Milli Park
Biliniyor şarkıların sırası bizde
Biliniyor hayat bizden razıdır
Otların sarardığı yerlerde güneş
Kurşunun değdiği yerde heves kalmıştır
Beni artık kimseler aramasın
Aşkın en tabanında yattığım anlaşılmasın

Korkunçtur yalnızlığımız
Bir oyun oynanır oyalanırız
Orman değiliz artık Milli parkız

Biliniyor şarkıların sırası bizde
Biliniyor hayat bizden razıdır
Otların sarardığı yerlerde güneş
Kurşunun değdiği yerde heves kalmıştır
Beni artık kimseler aramasın
Aşkın en tabanında yattığım anlaşılmasın

Gözyaşları gizlenir idare edilir durum
İstesekte istemesekte beraberiz yavrum

Korkunçtur yalnızlığımız
Bir oyun oynanır oyalanırız
Orman değiliz artık Milli parkız

Şimdi birçok sayfasını
Atlayarak bitirdiğim şu kitabın
Başından başlayabilirim de
Sonsuz gözyaşların

Gözyaşları gizlenir idare edilir durum
İstesekte istemesekte beraberiz yavrum

Korkunçtur yalnızlığımız
Bir oyun oynanır oyalanırız
Orman değiliz artık Milli parkız

Söz : İsmet Özel
Müzik : M. Alanson

"Burasi Washington"

2006-06-06T16:15:00.000+03:00

Yeni bir programa basliyoruz. Programin adi "Burasi Washington" olucak. CNN Turk de Pazar sabahlari yayinlanicak. Bizde Cuma gunu bant kaydini yapicaz. Hadi hayirlisi diyorum. Yasemin ekran onu ben Yonetmen karakterinde, cok da tatli 3 konugumuz olucak. Tabi politika sevenlere guzel bir program olucagina inaniyorum. Konuklar mi kim? Eh oda size supriz olsun. Feedback vermek isterseniz birde e mail aldik bugun, burasiwashington@cnnturk.com.tr Lutfen fikirlerinizi, sevdiklerinizi sevmediklerinizi bize yazin.

Ne yalan soyliyim benim bu programin kotu olucagi gibi bir negatif dusuncem kesinlikle yok. Sadece kendimden suphem var. Artik birseye cok emek verip essekler gibi calisip sonrada hicbir memnuniyet ifadesi goremiyince benim hic ama hic enerjim kalmiyor. Burn out! durumlari yasiyorum yani kendi capimda...ve hemen motivasyonu kaybediyorum.

Tatile ihtiyacim var galiba. Su Agustosuda guzel gecirsekde sonra ver elini sicak gunes ve kum :)

dostlar

2006-05-25T21:49:00.000+03:00

Bugun eski bir arkadasimin telefonuyla uyandim. Aglamakli sesiyle bitmek tukenmek bilmeyen sorunlarini dile getirdi. Ne dese hakli, herseyin ters gittigi bir donem geciriyor. Uzun bir sure yatistirmaya calistim ama nafile... sonra benim Atlantada hickiriklarla aglayarak onu aradigim gun aklima geldi... Sabahin korunde beni gelip almisti.

Gercek dostluklar cok zor bulunuyor. Bir yasdan sonrada bulmak bir o kadar zorlasiyor.

Gecen gun benim epey buyugum olan cok sevdigim birinin soyledikleride beni dusundurdu.. yaslandikca dostlarini ariyorsun, onlarla daha fazla zaman gecirmek istiyorsun diyordu. Bense gun gectikce ister istemez uzaklasiyormussuz gibi hissediyorum. Herhalde 50 li 60li yaslarda is, guc, coluk cocuk yerine dostlar pesinde kosucaz :)

ANKARALILAR BUNU KACIRMAYIN DERIM!

2006-05-19T06:39:00.000+03:00

Murathan Mungan, 20 Mayıs Cumartesi günü Ankara'da, Ekin Sanat Merkezi'nde "Sistemleştirilmiş Bir Düşmanlık Türü Olarak: Homofobi" başlıklı bir konuşma yapacaktır.

Bu konuşma, Kaos GL'nin 17-21 Mayıs 2006 tarihleri arasında düzenlediği "Uluslararası Homofobi Karşıtı Buluşma" kapsamında yer almaktadır.

Saat: 16:30 - 18:00
Yer: Ekin Sanat Merkezi, Menekşe-1 Sokak, No:8/E, Kızılay-Ankara
Ekin Sanat Merkezi: 0312 419 5656
Kaos GL: 0312 230 0358

Murathan Mungan konuşmasını şu çerçevede yapacaktır:

Homofobi kişisel bir düşmanlık türü değildir. Gündelik yaşamda kişisel hikayelerin içinde kolaylıkla yer bulabileceği bir biçimde sistemleştirilmiştir. "Öteki olan"a, "yabancı olan"a, "pusuda bekleyen"e yönelik korku ve endişeleri harekete geçiren diğer düşmanlık türleriyle ortaklıkları ve benzerlikleri olsa da, çok daha köklü ve sinsidir. İnsanın kendi doğasına ilişkin taşıdığı kuşku ve güvensizlik nedeniyle, diğer düşmanlıklardan farklı olarak, tehlikenin yalnızca dışarıdan değil, içeriden de gelebileceğine ilişkin temel bir kaygı taşır çünkü. Bu nedenle, diğer düşmanlık türlerinden farklı olarak fazlasıyla kişiselleşebilir. Hatta çoğu kez bizzat homoseksüellerin kendileri, homofobinin taşıyıcı unsurları haline gelebilirler. "Olmak" ve olduğuna "düşman olmak", aynı bedende kendine savaş alanı bulur.

Günümüzdeki "siyaseten doğrucu" politikalar, eşcinsellerin toplumda verdikleri var oluş mücadelesi ve entelektüel yaşamda kazanmış oldukları mevziler, homofobi konusunda bir görece bir gerileme olduğu kanısı uyandırıyorsa da, bu durum aldatıcıdır.

Murathan Mungan, çeşitli gözlemler, deneyimler, saptamalar etrafında söz alarak daha çok kişisel merkezli bir konuşma yapacak, heteroseksist toplumun genelini kuşatan homofobinin vahşi doğasının, entelektüel camia içinde de farklı işlemediğine dikkat çekecektir.

Murathan Mungan'dan

2006-05-16T23:05:00.000+03:00

Siirlerine yazilarina kitaplarina bayildigim Murathan Mungan'dan...

>> > Önce evlendigimizde hayatin daha iyi olacagina
>> > inandiririz kendimizi.
>> > Evlendikten sonra, bir cocugumuz dogduktan hatta
>> > ardindan bir tane daha olduktan sonra hayatin daha
>> > iyi olacagina inandiririz kendimizi. Sonra cocuklar
>> > yeterince büyük olmadiklari icin kizar, onlar
>> > büyüyünce daha mutlu olacagimiza inaniriz. Bundan
>> > sonra, ergenlik donemlerinde cocuklarla ugrasmamiz
>> > gerektigi icin ofkeleniriz. Kendimize, cocuklarimiz
>> > bu donemden cikinca daha mutlu olacagimizi, yeni bir
>> > araba alinca, guzel bir tatile cikinca, emekli
>> > olunca, yasantimizin dort dortluk olacagini
>> > soyleriz. Gercek ise su andan daha iyi bir zaman
>> > olmadigidir. Eger simdi degil ise ne zaman?...
>> > Hayatiniz her zaman mucadelelerle dolu olacaktir. En
>> > iyisi bunu kabul edip her ne olursa olsun mutlu
>> > olmaya karar vermektir. En sevdigim sozlerden biri
>> > Alfred D. Souza' ya aittir. Der ki; "Uzun zamandan
>> > beridir hayatin -gercek hayatin- baslamak uzere
>> > oldugu izlenimine kapilmistim. Fakat her zaman
>> > yolumun uzerinde bir engel, oncelikle erisilmesi
>> > gereken birsey, bitmemis bir is, hizmet edilecek
>> > zaman, odenecek bir borc oldu. Sonra hayat
>> > baslayacakti. Sonunda anladim ki bu engeller benim
>> > hayatimdi." Bu gorus acisi, mutluluga giden bir yol
>> > olmadigini gosterdi. Mutluluk yoldur, oyleyse sahip
>> > oldugunuz her anin kiymetini bilin ve mutlulugu,
>> > vaktinizi harcayacak kadar ozel biriyle
>> > paylastiginiz icin, ona daha fazla deger verin.
>> > Unutmayin, zaman hic kimse icin beklemez. Oyleyse;
>> > Okulu bitirene kadar, 100 milyar kazanana kadar,
>> > Cocuklariniz olana kadar, Cocuklariniz evden
>> > ayrilana kadar, Ise baslayana kadar, Evlenene kadar,
>> > Cuma gecesine kadar, Pazar sabahina kadar, Yeni bir
>> > araba, ya da ev alana kadar, Borclari odeyene kadar,
>> > Ilkbahara kadar, Yaza kadar, Sonbahara kadar, Kisa
>> > kadar, Maas gunune kadar, Sarkiniz soylenene kadar,
>> > Emekli olana kadar, Olene kadar.....
>> >
>> > MUTLU OLMAK ICIN ICINDE BULUNDUGUNUZ 'AN' DAN DAHA
>> > IYI
>> > BIR ZAMAN OLDUGUNA KARAR VERMEK ICIN BEKLEMEKTEN
>> > VAZGECIN.
>> >
>> > MUTLULUK BIR VARIS DEGIL, BIR YOLCULUKTUR.
>> >
>> > "PEK COKLARI MUTLULUGU INSANDAN DAHA YUKSEKTE
>> > ARARLAR,
>> > BAZILARI DA DAHA ALCAKTA. OYSA MUTLULUK INSANIN BOYU
>> > HIZASINDADIR."
>> >
>> > Unutmayin "YARIN KIMSEYE VAAD EDILMEMISTIR"
>> >
>> > Murathan MUNGAN

Bu sirada web sitesinede bayildim, super guzel.

www.murathanmungan.com

hayata karsi!

2006-05-11T00:09:00.000+03:00

Hayat bu iste! Bir gun cok mutlu olabiliyorsun, bir gunde cok mutsuz. Mutlu oldugumda kendimi bir yere kadar idare edebiliyorumda, mutsuz oldugumda ne yapicagimi sasiriyorum. Kaslarimi catip icime atiyorum sinirimi. Ne oldugunu sormayin bile, anlatmak istemiyorum cunku her zamanki hikaye!

Siz ne yapiyorsunuz mutsuz ve sinirli oldugunuzda?

Agliyor musunuz yoksa icki mi iciyorsunuz? yoksa arabada muzigide sonuna kadar acip girtlaginiz aciyana kadar bagararak sarki mi soyluyorsunuz? O da yetmiyor bazen... sorunlara sacmaliklara care bulamadigimda kocaman bir oooooooooffffffffffff cekip icimdeki sIkIntiyi sokup atmak istiyorum ama olmuyor!

Peki siz ne yapiyorsunuz? :(

Dogum-Hidir ve Ben

2006-05-08T06:24:00.000+03:00

Huzurlu bir dogumgunu, insan daha fazla ne isteyebilir ki! sevgilimle cimlerde yudumladigimiz kirmizi sarabimiz, yaninda turk peynirlerimiz, ustumuzden gecen ucaklar, kulagimiza gelen hafif dalga sesleri, ara ara teninizi oksayan hafif ruzgar beni fazlasiyla mutlu etmeye yetti bu dogumgunumde...

Sonra dunyanin en guzel cheescake lerini gulumseyen dostlarla paylasmak... ama bugun verdigimiz en onemli karar, yarin baslanmasi gereken diet oldu :)

Unutmadan soyliyim! Evet Hidirellez'e uyanabildim. Nasil diye sormayin, bende sasirdim. Ama deli gibi uykum acilmasin diye yuzumu bile yikamadan kendimi sokaklarda akan derenin basina dogru kosarken buldum :) Bir tek kendim icin degil, Hidirellezde "o saatde tek basina Istanbul bogazina gidene naparlar biliyor musun?" diyen sevgili arkadasimin buyuk dilegini ve diger uyanamayanlarinda dileklerinide atmakla gorevliydim :) Anliyicaginiz yine guzel bir sene bizi bekliyor :)

HERSEY COK GUZEL OLUCAK COOOOOK ;)

HIDIRELLEZ -MAYIS 6

2006-05-05T05:16:00.000+03:00

Dileklerinizi kucuk kagitlara yazin. Birde dileginizin resmini cizin. Araba istiyorsaniz dort tekerlekli bir kutunun icine cop adam cizmeniz yeterli. Mutlu olmak istiyorsaniz gulumseyen bir surat... gibi gibi!

Aksamdan balkonunuzu ipliklerle bu dilekleri asmayi unutmayin. Eger bahceniz varsa gul agaclarina baglayin.

Yani tek yapicaginiz dilekleri yazip asmak, sabah gun dogmadanda akan bir suya bu dilekleri atmak. Hidir ve Ilyas dilekleri aldiklarinda hepsini tek tek yerine getiricekler :)

Eger inanarak yaparsam simdiye kadarki butun dileklerim gerceklesti.

Cuma aksamindan yapip asmaniz gerekiyor, Cumarteside sabah usenmeden kalkip suyun basina gitmeniz gerekiyor.

Biliyorum cumartesi sabah icin cok zor bir sey ama senede bir kere, olucak o kadar.

Bu isin detayini gecmisini, detaylarini ogrenmek istiyorsaniz bu sayfaya bakabilirsiniz. Ama benim inancim sadece yazdiklarimdan ibaret.
(http://www.kultur.gov.tr/portal/kultur_en.asp?belgeno=5659)

Bayyy!

2006-05-04T07:52:00.000+03:00

Ne yalan soyliyim, bu aralar yine Turkiyem geldi. Arkadaslarimi ozluyorum. Atlantayi ozlemiyorum ama oradaki arkadaslarimi cok ozluyorum. Yaslandikca zorlasiyor bu isler, yada bana oyle geliyor, yada ben beceremiyorum kim bilir!

Ister istemez yine Turkiyede universiteye gitseydim nasil bir hayatim olurdu, simdi nerede olurdum sorulari aklimi karistiriyor!

Bazen sinirleniyorum gecmise bazen sadece gulumsuyorum.

Bazen ileriyi dusunemiyorum, bazende dusunmek istemiyorum iste!

Yine aklimi karistiriyor bu kariyer meselesi, yanlis yoldaysak niye cikamadik bir turlu isin icinden diyede kendime kiziyorum nedensizce! cunku yapicagin butun degisiklikleri kendin yapicaksin, hicbir sey ayagina gelmiyor iste!

Bu dunyaya bir daha gelseydin bu sektorde olmak ister miydin sorusuna, 100 kerede karar hakkim olsa yine medyayi secerdim demek istiyorum. Ama Nafile! Usandim sIkIldim, galiba artik yoruldum. Bize ne zaman sira gelicek demekten bay geldi. Kendimi fake bir tiyatroda oyuncu gibi hissetmeye basladim.

Muzisyen olmak cok isterdim herhalde. Stand up ci yada oyuncu... var mi bu isin donus noktasi, yoksa dahada mi zorlamali bu yolun kivrimlarini? Seviyorum ama daha ne kadar direnir Handenin sinir gucu...

Bilemiyorum...

Galiba en iyisi ozel hayatin tadini cikarmali!

SUPER KUCUK KITAP!

2006-04-26T17:43:00.000+03:00

CNN de bir arkadasim sagolsun bana bu kitabi tavsiye etti. Tabi adamcagiz senelerin yazari; bakti ben daha isin basindayim, al once sen bunu oku uygula bol bol yaz dedi. Bendeniz haril haril Turkce yazip yazimi guzellestirmeye calisirken niyeyse Ingilizceyide dogru yazma istegi icimde yep yas kalmis bir istektir! Taktim kafaya bir kere ama bir turlu kitabi alamamistim, sonunda aldim. Hepinize tavsiye ederim. Cok kolay ve guzel anlatiyor. Bize Universitede kolumuzu kopartan agarlikta style kitaplarinin ne kadarda gereksiz oldugunu daha iyi anliyorum. Bu kitap nerdeyse elim kadar.

Kimyayi biraz sevmistim sanki ama matematik falan hiiiic sevmezdim. Hangi sene hatirlamiyorum ama galiba Lise 2 deydim, Edebiyatdan A alip duruyordum. Sonunda karnede A aldigimi gorunce hocama tesekkur etmistim, ama o bana kizmisti. "Ben vermedim sen aldin simdi cik odamdan!!" Ogretmenler odasindaki tek guzel anim diyicem ama diyemiyorum ne yazikki! Yinede lise ortamini ozlemiyor degilim.

Hepinize guzel yazmaaaalaaaaaaar ;)

Huuuu huuuuu Hanimlar!

2006-04-21T17:37:00.000+03:00

Hanimlar cildimiz icin en onemli bir kac seyi yazmak istedim. Bir sigarayi birakin artik! Iki bol su icin! Ucuncusude kullandiginiz kremler var ya, ister uyduruk isimsiz birsey olsun, isterseniz Lancome olsun ama dikkat etmeniz gereken sey SPF si en az 15 olsun, buda cildinizi gunes isinlarindan yuzde 96 koruyor demek oluyor. Eger daha iyi korumaya almak istiyorsaniz 45 SPF li alin :) Tabi birde ozellikle yasiniz 25 i gectiyse artik oooyleee cocuklugunuzdaki gibi gunesin altinda gecip Johnsons Baby Lotionlarini saciniza basiniza yuzunuze surmeyin :)

Ekstra bilgiler; tatli daha dogrusu seker in vucudumuza hicbir yarari yok, tam tersi zarari var, cildimizi yaslandiriyor! Sekeri meyvadan alin hem cildinize yararida var.

Bir kac cizgi gorunce aman diyim herseyden vazgecmeyin! it is never too late!

Bloglarim-huhtatolya ve Ben

2006-04-14T01:52:00.000+03:00

Uzun zaman oldu yine yazamadim... hep aklimda ama uzun zamandir bu kadar yogun bir devre gecirmemistim. Isler yogun, aile ziyareti, patron ziyareti, hazirliklar... ee Agustos'a az kaldi, cok isim var cooook! Bitmek bilmiyor.
Tabi birde soylemeden gecmiyim hayirlisiyla artik cnnturk blog sayfasinada yaziyorum. (http://www.cnnturk.com/CNNTURKBLOG/) Ilk yaziyi yolladik, devami icin hayirlisi diyoruz :) Aslinda aklimda bir blog sayfasi daha acma fikri vardi, ama kendime artik dur! dedim. Bazilariniz hatirlar; bu ise ilk www.huhtatolya.com yani benim kankalarim Hande ve Umut ile yaptigimiz web sitesiyle baslamistik. Bir sure sonra istenilmeyen nedenlerden dolayi sayfa kapanmisti... uH'un son karari; huhtatolya'nin acilisi en yakin zamanda gerceklesicekmis! Cok sevindim cok, cunku o sayfa bizim ilk goz agrimiz :) nice yazilarimiza, siirlerimize diyelim!

ALI G.

2006-03-24T15:15:00.000+02:00

Hayranlara duyurulur, Ali G nin yeni dvd si cikmis.

Bu arada gecen gece Conan Obrien'a cikti. Yine butun karakterleri canlandirdi. Her ne kadar onun kendi goruntusune bir turlu gozum alisamamis olsada Borati seslendirince gulme krizlerine girdik..

Ozledik Sacha Baron Cohen :) nice yeni dvd lere ve showlara diyelim!

BEYNIMIZE YAPISAN IMAJLARRR!

2006-03-23T06:32:00.000+02:00

Film film olarak, gerceklerde gercekler olarak kalmalidir. Filmler gercekleri etkileyebilir, gerceklerde filmlere yansiyabilir. Ama filmlerin gerceklik derecesini hepimiz asagi yukari bir yere kadar tahmin edebiliriz, en azindan etmeliyiz diye dusunuyorum. Ama hangi yasda olursak olalim filmlerden etkilenerek beynimizin derinliklerine yerlesmesine izin veriyoruz ve beynimizin bir kosesine yapisip kaliyor.

Su bir turlu sevemedigim ve hic seyretmedigim “Kurtlar Vadisi” bir cok Amerikaliyi negatif yonde etkiledi. Sharon Stone ve Andy Garcia Kurtlar Vadisinde oynadigi icin nerdeyse ozur dilemek zorunda kalicaklardida sonradan yaptiklari aciklamalarla negatif tepkiyi azalttilar. Midnight Express de ayni derece Turkiyeyi etkilemisti…Hala yeni tanistigim Amerikalilar bana bu filmi soruyorlar. Korku dolu bir iki saniyelik mimikli yuzlerini gormek benim hala off lamama sebep oluyor. Simdi Kurtlar Vadisi yazari Bahadir Ozdener bu filmin savas karsiti konulari yansittigini, nedeninin Amerikayi kotulemek olmadigini soylesede bir anti Turk durumu kim ne derse desin yasandi. Bana oyle geliyorki, ne yaparsak yapalim bu imaji bir turlu duzeltemiyoruz. Diyiceksinizki Amerikaya bir imajimiz olmak zorunda degil. Degil ama o zaman neden hep kendi imajimizi yaratmaktan korkuyoruz? Hep bir dogu bati arasinda sikisip kalmislik, iste bir filmin yarattiklari bile bana bu gosteriyor. Birakin savas karsiti olsun, birakin Amerikan karsiti olsun. Bu bir film.

Tabi gelicek ay PBS de yayinlanicak Ermeni Soykirimi belgeseli cok ses getiricek. Tabi farkina dikkatinizi cekerim.

Biri film digeri ise bir belgesel! Bu yazilicak apayri bir konu aslinda.. Ben en iyisi Nisani bekliyim...

Hande Atay

24 HASTALIGI!

2006-03-10T17:37:00.001+02:00

Ya valla bu hastaligi herkessslere tavsiye ederim :) uzun sure israrla seyretmedim. Simdi seyrederken kalbim durucak diye korkuyorum. Tek kelimeyle super! Bu kadar uzun suredir bu kadar basarili bir ikinci dizi olduguna inanmiyorum.

Tabi 24 un yanisira “My Name is Earl”, “Medium” vede ay nasil unuturum “Law & Order” inda tam bir hastasiyiz. Tavsiye ederim.

Cok hastasi olamadiklarimda “Desperate Housewives” Bir turlu kaptiramadim.

Hala buyuk bir zekle seyrettigim klasikler “Sex and the City”, “Friends”,"Everybody Loves Raymond"

Eh Turk televizyonu gelince ister istemez bizde dizi seyreder olduk, favorim
“Avrupa Yakasi”

NBC ye yeni diziler geliyormus, 4 gozle bekliyoruz!

ha

serçe

2006-03-09T07:59:00.000+02:00

Colun bekledigi yagmur gibi
Buyuk bir sabirla
Bekliyorum…
Yolu yarilamisken
Yanlisliklar alemi icinde
Bir serçe aslan kafesinde
Yanlis zamanda yanlis isler yaptigini hissetmek
Kacmak mi, yoksa savasabilicegini mi dusunmek?
Sanki aslanin agzinda benim kanadim bir son lokma...

ha

INSANIMI OZLUYORUM

2006-02-28T08:07:00.000+02:00

Insanimi cok ozluyorum. Bunu uzun sure yurt disinda yasamamis birinin anlamasi imkansiz. Hatta yasamis birininde bazen anlamasi cok zor olabilir.

Bir devlet dairesindeyim, ucaktan yeni inmissim, perisanlari oynuyorum. Istanbulda sadece 3 yada 4 saatim var. Sonra Ankara ucagini yakalayacagim ama yakalayabilicegimede pek inanmiyorum. Bir kuyruktayim ama sira koridorun sonuna kadar gidiyor. Belki 45 dk sonra sira bayagi one geliyor, birden o yaziyi goruyorum. “Kredi karti kabul edilmez” Haydaaaa !@#$#$%$^&)(* Tabi siradan cikamam. Cikmazsam da odemeyi yapamam. Onumde yasli adama soruyorum, sirami tutabilir misiniz? Amcam dokuluyor ama yinede cuzdanini acip bana para cikar miyor mu? Haydaaa, yok diyorum, hayir diyor israrla, yok yok olmaz daha yeni geldim yapma amca ben boyle iyiliklere alisik degilim demek geliyor icimden, bir yandan kara gozleri gulumsuyor “Sen al bunu, yanda makine var sonra ceker verirsin bana“ diyor. Icim bir garip ama mutlu iste!

Sonra Ankaraya geldigimde buyudugum mahalleye geliyorum, Cevre sokak! O kadar cok isim varki, pastanesinden tut kirtasiyecisine kadar girip cikiyorum. Hepside beni taniyor ve belki anneanneme kadar hatir soruyorlar… Belki bu sizlere birsey ifade etmiyor ama ben o sohbetleri, o sicak kanliligi cok fazla ozluyorum. Dedem vefat ettiginde eczaci belki benden cok aglamisti. Burda ben olsem yanimdaki komsum polislere ismimi bile soyleyemez… Bu garip hissi anlatabilmekde sandigimdan daha zor galiba... Yine sogugum buralara, sogugum iste napiyim… 30 senede gecse kalbim isinmadiktan sonra… birakin iste ya acik acik soyluyorum, ben insanimi ozluyorum!

ha

EVER WONDER?

2006-02-25T06:46:00.000+02:00

When was the last time you did something for the first time?

KABULLENMEK

2006-02-17T00:23:00.000+02:00

Sagol Kuzocum, simdide baskalariyla paylasmak istedim bu yaziyi, umarim kusura bakmazsin!

Kabullenmek kelimesinin altında çok şeyler gizlidir. Örneğin, yaşı kabullenmek, zamanı kabullenmek, en önemlisi bedeni kabullenmek, kaderi kabullenmek gibi. İnsanlar her şeyi kabullenmelidir. Ama bizler iyi şeyler olduğunu kabullenmek yerine ben yaptım, ben kazandım, ben başardım deriz. Aslında onlarda kabullenmenin içine girer. Kötü gibi görünen şeyler geldi diye sıkım sıkım sıkılırız. Kabullenmek demek 3 boyutu dengelemek demektir. Rabsal, ruhsal, teknoloji (akıl, gönül, ruh) boyutları dengeledik mi çok rahat kabulleniriz. Bir kere kabullendik mi artık o olay bizi etkilemez. Tabii ki 3 boyutun dengesini kurmak tekamül işidir, gayret işidir. O kadar kolay bir şey değildir. Bizler başımıza gelen şeyleri kader olarak nitelendiririz, lafla, ama kabullenmemiz mümkün olmaz. Kaderimiz de bizlerin tekamülüne ve görevlerimize göre çizilmektedir. Kaderimizde karşımıza çıkan bazı kötü şeyleri unutmaya çalışırız. Unutmak çözüm değildir. O olayı unutacağımıza kabullenirsek her zaman onu hatırlayıp o olaydan da gerekli dersleri çıkarabiliriz. Kabullenmek aklın çözemediği bir olaya ruhumuzla ve gönlümüzle mühür vurmaktır, yani o olaya ruhu ve gönlü de karıştırıp düşünmektir. Kabullenmek insanı rahatlatır. Bizleri egolarımız idare ettiğinden kabullenmemiz o kadar zordur ki. Kabullenen insan egolarını kontrol altına almış demektir.

Herkes başarılı olmak ister, herkes zengin olmak ister, herkes iyi bir yaşam sürmek ister, herkes başarılı evlatlara sahip olmak ister. Ama herkes hayatta bunlara sahip olmayabilir. İstiyoruz ki her şey iyi olsun. İyi kötü diye bir şey yoktur, sadece görevler vardır. O görevleri yapa yapa tekamül ederiz. Kabullenirsek yaşamımız daha kolaylaşır. Kabullenmez isyan edersek kendimize ederiz. Diyeceksiniz ki kabullenip tevekkülle mi düşünelim. Tabii ki kaderci olmayın. Çünkü biliyorsunuz ki kaderde de değiştirilebilen kısımlar vardır. Sadece dengeyi kurun, yapabileceklerinizi sonuna kadar deneyin. Yapamayacağınız yerde, elinizden bir şey gelmediği zaman kabullenmeyi deneyin. Diyelim ki hastalandınız, kendinizi iyileştirmek için sonuna kadar uğraşın ama hastalığınız Aids ise veya ölümcül kanser ise bunu kabullenip süreyi tamamlayın. Çünkü her halükarda tamamlanacaktır, kabullenseniz de kabullenmeseniz de.

Her şeyi istemeyin ki o istediğiniz şeylerin sorumluluklarını üstlenmeyesiniz. her şeyin, canlı cansız her şeyin, bizim olmadığını bilin Bütün bunları aklınız, gönlünüz ve ruhunuzla düşünürseniz daha olay olur. Açıkçası yaşamınız kolaylaşır.

kimbilir...

2006-02-13T20:49:00.000+02:00

Ask degil ama Sevgi ruhumuzun tekamul etmesini saglarmis. Siradan sevgilerde olamiyor bu… disiplinli sevgi yani ozgur sevgide, bir kac kisiyle beraber olabildigin yada olmak istedigin bir hayatta gerceklesemiyor ama kalbini bile disipline sokup onu diger yarinda hapsetmen ama sadece onda… yani kisacasi once tek eslilige inanmaniz gerekiyormus!

Eski bir arkadasim bir suredir evli. Cok genc ve cabuk evlenen ama sonra bosanmamis bir arkadasim, en azindan simdilik. Biliyorumki son zamanlarda ici yaniyor, her ne kadar o anlatmasada akli baskasinda… kendini elevermiyor, belki farkinda degil ama kelimelerinden cikan duygulari ciglik cigliga… akli karisik, diger yarisini seviyor ama artik tutku yok. Belkide esas aradigi tutkuyu bulabilicegini saniyor… aklinda beraber yasadigi ile gercekte beraber yasadigi insanlar apayri.

Yasli bir teyze bana soyle demisti, “erkekler kolay kolay bosanmaz, bosanmak istemez, bundan sonra bir daha evlenmek zor gelir. Ona bakicak biri gerekir. Evde yanlizliga dayanamaz. Hele yaslandikca hic kendine bakamaz olur. Kadin ise tam tersi yaslandikca yanlizlik sanki ona bir dost gibidir. Yasi ilerledikce bir daha evlenmek cok zor gelir.”

Gercekten oyle mi? Yoksa bu birazda kulturumuzun getirdigi birsey mi? Gecen hafta Amerikali bir kadinla tanistim. Bir kac sene once bosanmis. 16 yasinda kizi ve 21 yasindada bir oglu var. Ben cok evlenmek istiyorum dedi. Yuzundeki sevinc beni cok mutlu etti. O yasta bir kadin hala genc bir kiz gibi evliligi hayal ediyor, gozlerinin ici guluyordu.

Kimbilir belkide sevgi tekamulu cok yarim kaldi. Amerikada yanlizlik gercenten cekilmez bir sey. Kadin erkek hangi yasda olursan ol Amerikada evlilik cok cazip gelebiliyor. Hele klasik yanliz yasayip yanliz olen Amerikalilar icin...

Kultur mu? Tekamul mu? Yada sadece cok yalin bir sekilde Mutlulugu Yakalayabilmek mi?

Kimbilir…

"ISTE NECO"

2006-02-12T02:00:00.000+02:00

Birak senin stresini almasini, mutluluk vermesini veya hayvan sevgini... Neco yu nerede gorsen sende aninda evlatlik edinmezmisin? Itiraf ediyorum pet smart in duzenli ziyaretcilerinden oldum. Ama ben evde olmadigimda o evde yanliz ne yapicak fikri beni o kadar uzuyorki cesaret edemiyorum. Kedi alamiyoruz allerjimiz var, kopek de bebek iken yanliz evde birakamaaaam yazik! Hem tuvaleti var, en az gunde iki kere, hem kucucuk evde yazik hayvana diyerek kendime pet store larda tatmin ediyorum iste!
Galiba sonunda balik yada su kaplumbagasi alicam :(

isimden nefret ediyorumlar doldu tasiyor!

2006-02-08T17:26:00.000+02:00

Etafimda bir Allahin kulu isini sevmiyor! Isini cok severek yapan elle tutulur belki 2 kisi taniyorum; maasindan memnun olan ve sabahlari ayaklari her gun geri geri gitmeyen... farkettimde ozellikle Turkiyede yasayan arkadaslarim memnun degil. Turkiyede is yerlerinde insanlara verilen deger ve patron calisan iliskilerine hic girmiyicem fakat benim hep kendime sordugum birsey var! eger isini sevmiyorsan bunu degistirmek icin su ana kadar ne yaptin? yada ne yapabilirsin? Birsey yapmadim, yapmakda istemiyorum, cunku bu sartlarda bundan iyisi bulamam diyebilirsin. Para en azindan tatmin ediyor yada idare ediyor, bu yastan sonra bunu risk edemem de diyebilirsin! her ne kadar yasinin cok ilerledigini dusunuyor olsanda ve hatta belkide bu konuda hakli olsanda bundan sonra ne kadar yasiyicaginin garantisi var mi? Bence YOK! o yuzden en azindan kalan hayatini daha riskli yasamalisin. Tabi eger evde calismayan bir diger yarin ve onunla ister istemez olan 5 cocugunuz varsa belkide risksiz yasamak daha mantikli... kalbinizin saglik yasini uzun omurlu tutmak istiyorsaniz tabi! Ama en azindan kendimiz icin ne yapiyoruz bunu dusunmeliyiz bence... bir arkadasim uzun suredir is yerindeki uygulamalardan ve patronlarindan hic memnun degildi. Sonra kendine bir kedi aldi ve hobi olarak resim yapmaya basladi. Bana oyle geliyorki, isdeki arkadaslarini seviyor ve isdeki patronlarina katlaniyor. Hobileriylede is de cektigi izdirabi kafasindan atiyor.
Diyicegim su; isi sevmeye mi calismali? yoksa hobilerle is deki kotu seylere mi katlanmali yoksa bir an once harekete gecip risk mi almali? siz ne dersiniz?

DAYANAMADIK RESMINI CEKTIK, COK GUZEEEEL :)

2006-02-03T18:03:00.000+02:00

HAYAL-KIRIK

2006-01-29T12:46:00.000+02:00

Bir seyden vazgecmek, ozveride bulunmak insan deneyimleri arasinda en cok aci vereniymis. Birini sevmekten vazgecmek, birini kaybettiginde en azindan bu dunyada bir daha onu gorme hayalinden vazgecmek, isini sevmekten vazgecmek, patronunun seni anlamasini beklemekten vazgecmek, isini sevmek zorunda oldugunu hissetmekten vazgecmek ve bu liste dusundukce uzayip gidiyor… Aslinda bir seyden vazgecmek bir nevi hayal dunyani kaybetmekten ote degil gibi geliyor bana! Hayal kirikligi kelimeside buradan geliyor olsa gerek. Yasimiz ilerledikce daha cok hayal kurmamiz gerekirken daha cok hayalkirikligi yasiyoruz ve gun gectikce hayallerimizle gerceklesen yapabilitemizde ucup gidiyor sanki… ust uste yasanan hayal kirikliklarinin azalttigi duyarlilik hissi acilari kabullenmek ve elde olanla mutlu olmak yerine sanki dahada cok icimize mi kapatiyor bizi? Aslinda sormak istedigim sizde sık sık benim gibi kusuyor musunuz dunyaya! Yaralariniz sık sık aciliyor mu? Yoksa hep kabuk baglama doneminde mi? Yada en iyisi izi kalmis bir yaraya baktikca gulup gecmek mi yoksa o yara izininin bulundugu yeri aklinizdan dahi silmek mi? Kisacasi Hayaller hala var mi? yoksa kırık mi?

ha

HA??

2006-01-26T06:26:00.000+02:00

Yeni bir web sitesi acilmis; evli insanlara sevgili bulma sitesi? HA?
Web sitesini kuran adam bir televizyon showunda gururla ne kadar cok musterisi oldugunu gogsunu gere gere anlatiyor. Programda esas tartisilan konu neden ve niye aldatiyoruz?
Show da yer alan diger kadin konuk birden yuksek sesle tepki veriyor? Bu web sitesinin amaci ne? Diger kadin konuk; o zaman neden evli kalasinki? Adamdan yanit yok! Diger kadin tekrar soze karisiyor, sende kendi karini mi orada gormek istiyorsun? Adamdan yine yorum yok! “Bu web sitesi farkli”… farkli oldugunu anladikta niye? “Cunku cok daha guvenilir bir web sitesi” diyor. HA? Yorum yok!

değer

2006-01-20T19:59:00.000+02:00

DEGER…

Bir arayis icerisindeyiz hep, ama sonunun oldugunu bildigimiz bir arayis. Yollarinin daraldigi, bazen bombos oldugu, bazende kosusturtugumuz bir yol iste…

Yolda karsilastigimiz hic birseyin degerini bilmiyoruz. Isimizin, sevgilimizin, kocamizin, cocuklarimizin, en basta kendi ulkemizin… Bati yada Dogu lu hissetmek icin caba harciyoruz. Kendimiz olmakla yetinmiyoruz, ve dahada onemlisi kendimizi kendimiz olarak gelistirmiyoruz. Ozellikle batiya ozenerek kaybettigimiz zamanla yapabiliceklerimizi, o zamani geliserek kullanarak gelebilicegimiz noktalari goremiyoruz.

Seviyoruz, paylasiyoruz ama sonra hep daha fazlasini istiyoruz! Denizde baska ne tur baliklar var onlari yokluyoruz. Bizim paylastiklarimizin ve bunun getirdigi huzurun degerinin tadini cikartmak yerine sorgulamaya devam ediyoruz. Sonrada buna "Doga iste!" diyerek geciyoruz.

Oz kardeslerimiz dahil her gun birbirimizi yemeye devam ediyoruz. Bazen para bazen mal, mulk yada hirs, kiskanclik ugruna… bazen biri hapiste biri topragin altina gidiyor! geriye kalan, yolda tek basina ilerlemesi gereken ise gozu yasli bir anne yada dostlar oluyor!

Hepimiz ayni yoldayiz aslinda. Sonunun oldugunu bile bile ayni yolun farkli dallarinda farkli hayatlar yasiyoruz, verdigimiz farkli degerler gibi…

Benim basima gelicegini hic tahmin etmezdim! Bu lafi duydunuz yada hic soylediniz mi?
Yasananlari ayiplamayin, garipsemeyin, bana nasil olsa olmaz hic demeyin, cunku inanin dedikce basina geliyor insanin…

Sadece hayatinizin ve hayatinizin her gun devam etmesini saglayan insanlarin degerini bilin, en cokda kendi hayatinizin…

HA

KELIMELER

2006-01-16T22:55:00.000+02:00

Oguz Atay'in en cok etkilendigim "Tutunamayanlar" kitabindaki bu satirlardan sonra yazdiklarimi bir kere daha paylasmak istedim...

“Kelimeler kelimeler yanliz konusulan kelimeler. Yanliz konusulan kelimeler gecerli demek. Gerisi insana kaliyor. Insana, onun oz varligina…” der Oguz Atay Tutunamayanlarinda…

Kimi zaman silik bir dusuncenin varliginin kuvvetlendigini bilirsin aklinin bir ucunda. Halbuki dilinin ucuna vardiginda cikmaz bir turlu uzaklara, sigmaz oda bucaklarina, kaybolmaz gokdeki uzakliklarda… ve en onemlisi senin kulagina varmaz benim silik dusuncelerim kuvvetlendiginde dudaklarimda o en acimasiz ama tutku dolu sicak kelimelerim, silik dusuncenin dibinde kaybolmaya mahkum olur bir kere daha…Belki kelimeler insana kaliyor oz varligina…ama soruyorum korkutmuyor mu senle yasamasi kelimelerin bir hayat boyunca oz varliginda… dislerinin demir parmaklik misali tuttugu kelimeler dudaklarinin arkasinda yumruklar ara ara… sonra oturur dilinde hapse alismis bir mahkum misali, kaldikca alisir yerine korkar olur disardan zaman da yolunu buldukca… isde o yutkunupta bir turlu gitmeyen yumru bogazinda aslinda kelimelerdir senle kalan bir hayat boyunca, geri de biraktigin sessizliginde yatan kelimeler cikmaya korksada buyutur kalbini hic aldirmadan bogazindaki yumruya…

ha 27 nisan 03

cehalet!

2006-01-11T23:51:00.000+02:00

Tamam cehaleti, bisiii olmaz diye olmek uzere olan tavuklari son anda kesip pisirenleri bir derece anladik, en azindan anlamaya calistikda… peki haber yapmaya giden pek kulturlu arkadaslarmizi gorunce agzim acik kaldi dogrusu! Bir Turk kanalinda tavuklar toplaniyor, canli canli ayaklarindan torbalara atiliyorlar, aman ha hepsi beyazlar icinde agizlari burunlari kapali, ama toplanmasina yardimci olan koyluler tavuklarin pesinden kosup ciplak elleriyle yardim ediyorlar!? ama o da ne? bir muhabir arkadasimiz eline mikrofonu almis fildir fildir koylulerle roportaj yapiyor. Hatta duydugum kadariyla bazilarida ellerine tavuklari alip stand up lar bile yapiyormus! E pes dedim yani… E sende bunu yaparsan birak koylu olucek tavugu hemen kesip yesin!

Hayvan sevgisi olmayan canilerin yaptiklarina diyicek zaten zerre kadar lafim yok!

BASLANGIC...

2006-01-11T06:23:00.000+02:00

Baslangiclar hep zor gelir bana… Hele birde hayatimda yeni baslangiclarla dolu oldugu bir donemde yeni bir kapiyi acmak bazen dahada zor gelir. Iste bu yuzden yazmak istediklerimi, geri donmek istedigim siirlerime bu sayfa ile donebilirim diye umid ediyorum. Blog larini okudugum Istanbul-Atlanta trafigi aklimi karistirmiyor degil aslinda… Bir yandan Turkce yazmaliyim diye dusunuyorum ama buradakilere gelde derdini anlat! Birde Turkce karakter problemi yasiyoruz tabi! Oyle boyle derken acilisi yaptim galiba… Hosgeldiniz!